Rw 107/81

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak. Sędziowie: płk J. Juszczak (sprawozdawca), płk J. Jeż. Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk L. Adamski. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 1981 r. na rozprawie sprawy Mirosława R., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 304 § 3 k.k. z zastosowaniem art. 57 § 1 pkt 1 i art. 57 § 3 pkt 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 13 marca 1981 r. rewizji nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został przez obrońcę, który zarzucił obrazę art. 308 k.k. przez niezastosowanie tego przepisu wobec oskarżonego, mimo że - jak twierdzi - oskarżony dobrowolnie powrócił do Polski przed upływem 14 dni, i wobec tego wniósł o zastosowanie powołanego przepisu i złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary. Podczas rozprawy rewizyjnej obrońca popierał rewizję, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wniósł o nieuwzględnienie tej rewizji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna. Skarżący w motywach rewizji wywodzi, że w sprawie brak dowodów wskazujących na to, iż oskarżony po powrocie do Polski zamierzał w dalszym ciągu trwale uchylać się od służby wojskowej - co więcej, skarżący twierdzi, że oskarżony nie mógł zgłosić się w jednostce tylko dlatego, iż został zatrzymany. W tej więc sytuacji - jak utrzymuje autor rewizji - skoro oskarżony dobrowolnie wrócił do Polski, a jego nieobecność trwała krócej niż 14 dni, należało zastosować wobec niego art. 308 k.k. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Wbrew twierdzeniom skarżącego wskazać trzeba, że w sprawie jest dowód świadczący o tym, iż oskarżony po powrocie do Polski nie miał zamiaru zgłosić się w jednostce wojskowej. Dowodem tym mianowicie są wyjaśnienia oskarżonego, w których podał, co następuje: "Nie zdecydowałem się, co będę robił w Polsce po powrocie. Nie miałem zamiaru wrócić do wojska, bo chciałem być wolny (...). Nie wiedziałem, co będę robił po powrocie do kraju, ale jednak chciałem do kraju wrócić."Przytoczone wyjaśnienia jednoznacznie wskazują na to, że chociaż oskarżony dobrowolnie powrócił do Polski przed upływem 14 dni, to jednak nie zrezygnował z zamiaru trwałego uchylania się od służby wojskowej i wobec tego art. 308 k.k. nie może mieć do niego zastosowania. Zawarte bowiem w przepisie sformułowanie: "Jeżeli sprawca przestępstwa określonego (...) w art. 304 dobrowolnie powrócił", należy interpretować w ten sposób, że wymieniony przepis może mieć zastosowanie do sprawcy dezercji połączonej z ucieczką za granicę dopiero wówczas, gdy ów sprawca powróci do Polski i zrywając z zamiarem trwałego uchylania się od służby wojskowej dobrowolnie odda się do dyspozycji organów wojskowych, oczywiście pod warunkiem, że jego nieobecność w jednostce wojskowej trwała nie dłużej niż 14 dni. Oskarżony jednak tego warunku nie spełnił, o czym była już mowa, przeto o zastosowaniu wobec niego art. 308 k.k. nie może być mowy (...).