Rw 31/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak (sprawozdawca). Sędziowie: ppłk J. Jeż, mjr T. Kacperski (sędzia s. wojsk. deleg.). Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 1979 r. na rozprawie sprawy Piotra C., nieprawomocnie skazanego za przestępstwo określone w art. 306 pkt 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej na niekorzyść oskarżonego przez podprokuratora Prokuratury Wojsk Lotniczych w N. od wyroku Sądu Wojsk Lotniczych w N. z dnia 9 stycznia 1979 r.,częściowo uwzględniając rewizję prokuratora, zmienił zaskarżony wyrok przez podwyższenie wymierzonej oskarżonemu kary do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i z tą zmianą w pozostałej części wyrok ten utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Powyższy wyrok zaskarżony został przez prokuratora, który w rewizji wniesionej na niekorzyść oskarżonego zarzucił sądowi pierwszej instancji obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na nieprawidłowym zakwalifikowaniu czynu oskarżonego z art. 306 pkt 1 k.k., zamiast z art. 306 pkt 1 k.k. w zbiegu kumulatywnym z art. 305 k.k., a w związku z tym również wymierzeniu za ten czyn rażąco niewspółmiernie łagodnej kary pozbawienia wolności.W konkluzji rewizji skarżący wnosił o poprawienie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego na prawidłową i wymierzenie mu kary w wysokości 3 lat pozbawienia wolności.Na rozprawie przed Sądem Najwyższym przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej zmodyfikował rewizję prokuratora w ten sposób, że popierając ją w części dotyczącej wymiaru kary jednocześnie uznał, iż dokonana przez sąd ocena prawna czynu oskarżonego jest w pełni prawidłowa.Uzasadnienie prawneW związku z powyższym Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja prokuratora jest zasadna tylko w części dotyczącej wymiaru kary, nie jest natomiast trafna, gdy chodzi o ocenę prawną czynu oskarżonego. W tym zakresie - jak słusznie podkreślił przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej - należy podzielić stanowisko sądu pierwszej instancji, wyrażone w zaskarżonym wyroku, że czyn oskarżonego należało zakwalifikować z art. 306 pkt 1 k.k. bez kumulatywnego zbiegu z art. 305 k.k. Za trafnością tego stanowiska przemawia oparta na okolicznościach sprawy analiza prawna czynu oskarżonego, z której bezspornie wynika, że w rozpatrywanej sprawie ma się do czynienia z tzw. pochłonięciem czynu następnego (odmowa pełnienia służby wojskowej) przez czyn główny (samouszkodzenie ciała w celu zupełnego uchylenia się od służby wojskowej).(...) Oskarżony - jak to wynika z prawidłowych ustaleń sądu - działając w celu zupełnego uchylenia się od obowiązku pełnienia służby wojskowej dokonał uszkodzenia ciała przez samookaleczenie żyletką przedramion obu rąk, a następnie wyjaśniając przed przełożonymi przyczyny i cel swojego postępowania podał, zarówno w oświadczeniu pisemnym, jak i w deklaracjach słownych, że nadal nie zamierza pełnić służby wojskowej. Jak z tego widać, oskarżony odmawiając pełnienia służby wojskowej, co - formalnie rzecz biorąc - wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego art. 305 k.k., w odmienny sposób, lecz z tym samym zamiarem naruszył to samo dobro prawne, w które godził już nieco wcześniej przez samouszkodzenie ciała w celu zupełnego uchylenia się od pełnienia służby wojskowej (...).