V KRN 189/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Żurawski (sprawozdawca). Sędziowie: H. Kempisty, W. Żebrowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 1980 r. sprawy Marka H. i Stanisława W., oskarżonych z art. 201 i 208 w związku z art. 10 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej na niekorzyść skazanych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T. z dnia 28 grudnia 1979 r.wyrok ten zmienił w ten sposób, że obu oskarżonym podwyższył karę pozbawienia wolności do 7 lat oraz orzekł wobec nich - na podstawie art. 46 § 1 pkt 2 k.k. - konfiskatę całego mienia (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w T. wyrokiem z dnia 28 grudnia 1979 r. skazał oskarżonych Marka H. i Stanisława W. na kary po 5 lat pozbawienia wolności i po 20.000 zł grzywny z orzeczeniem pozbawienia praw publicznych na okresy po lat 3 (bez orzekania konfiskaty mienia) za przestępstwo określone w art. 201 i 208 k.k. w związku z art. 10 k.k., a popełnione w ten sposób, że w nocy z dnia 9 na dzień 10 lipca 1979 r. w S., działając wspólnie i w porozumieniu z nieletnim Jakubem W., dokonali włamania do sklepu elektrycznego Nr 5 w S. w ten sposób, że po uprzednim przepiłowaniu brzeszczotem śruby zabezpieczającej okiennice, a następnie kraty okiennej weszli do środka, skąd zabrali w celu przywłaszczenia zegarki ręczne, kalkulator marki "Lolek", maszynkę elektryczną do golenia o łącznej wartości co najmniej 131.123 zł na szkodę Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w S.Wyrok ten nie został zaskarżony.Od wyroku tego wniósł rewizję nadzwyczajną na niekorzyść skazanych Prokurator Generalny PRL.Rewizja nadzwyczajna, opierając się na art. 367 pkt 1 i 4 k.p.k., zarzuciła:1) rażącą niewspółmierność (łagodność) kar pozbawienia wolności i grzywny wymierzonych Markowi H. i Stanisławowi W. za przypisane im przestępstwo, polegającą na niedostatecznym uwzględnieniu wielu okoliczności szczególnie obciążających oskarżonych, a zwłaszcza zuchwałego sposobu działania, uprzedniego skazania za przestępstwa tego samego rodzaju oraz współdziałania z nieletnim;2) obrazę art. 46 § 1 pkt 2 k.k., polegającą na nieorzeczeniu obowiązkowej kary dodatkowej konfiskaty mienia, mimo skazania obydwu oskarżonych za zbrodnię zagarnięcia mienia społecznego znacznej wartości -wnosząc o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze przez wymierzenie oskarżonym po 7 lat pozbawienia wolności i po 50.000 zł grzywny oraz orzeczenie kary dodatkowej konfiskaty mienia w całości.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Wymierzenie obu oskarżonym kar pozbawienia wolności po lat 5 należy uznać jako nadmiernie łagodne potraktowanie ich. Przypisane im przestępstwo zostało przez oskarżonych wyraźnie zaplanowane i polegało na zagarnięciu mienia znacznej wartości w drodze włamania, co wypełnia znamiona przepisów art. 201 i 208 k.k. Obaj oskarżeni mają nader ujemne opinie środowiskowe, prowadzą pasożytniczy tryb życia, co jest okolicznością zdecydowanie negatywną. Obaj oskarżeni dokonywali już włamań, za co Stanisław W. został skazany na umieszczenie w zakładzie poprawczym, natomiast Marek H. został skazany na umieszczenie w zakładzie poprawczym z zawieszeniem oraz na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary, niestety bez skutków wychowawczych i resocjalizacyjnych. Sąd Najwyższy podwyższył obu oskarżonym kary pozbawienia wolności do lat 7, uważając takie kary za współmierne do stopnia winy oskarżonych oraz odpowiadające dyrektywom wymiaru kary, określonym w art. 50 § 1 i 2 k.k. Natomiast nie podzielił Sąd Najwyższy poglądu rewizji nadzwyczajnej, że w niniejszej sprawie współdziałanie oskarżonych z nieletnim było istotną okolicznością obciążającą. Oskarżeni Marek H. i Stanisław W. w chwili czynu ukończyli po 17 lat życia, a nieletni Jakub W. był od nich zaledwie o 2 lata młodszy.Okolicznością obciążającą jest współdziałanie sprawcy, który ukończył 17 lat, z nieletnim, natomiast znaczenie tej okoliczności odpowiednio maleje, jeżeli różnica wieku pomiędzy tym sprawcą a nieletnim jest nieznaczna.Jeżeli chodzi o grzywny wymierzone oskarżonym w wysokości po 20.000 zł, to Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w nich cech nadmiernej łagodności ze względu na nieposiadanie majątku przez oskarżonych oraz to, że efektywna szkoda wyniosła 67.282 zł.Niezależnie od tego stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie orzeczenie kary dodatkowej konfiskaty mienia - zgodnie z art. 46 § 1 pkt 2 k.k. i wobec skazania obydwu oskarżonych za zbrodnię zagarnięcia mienia społecznego znacznej wartości - było obowiązkowe. Zaniechanie więc takiego orzeczenia nastąpiło z oczywistą obrazą powołanego wyżej przepisu prawa.