Rw 322/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk C. Bakalarski. Sędziowie: płk W. Morawski (sprawozdawca), płk E. Olczak.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk E. Wiącek.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 października 1979 r. na rozprawie sprawy Andrzeja B., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone: w art. 304 § 1 k.k. z zastosowaniem art. 25 § 2 i art. 57 § 3 pkt 2 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, w art. 208 k.k. w związku z art. 58 k.k. z zastosowaniem art. 36 § 2 i 3 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności i 7.000 zł grzywny, w art. 328 § 1 k.k. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, w art. 203 § 1 k.k. z zastosowaniem art. 36 § 2 i 3 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 500 zł grzywny oraz łącznie - na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 7.000 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 3 września 1979 r., uwzględniając rewizję obrońcy, zmienił zaskarżony wyrok przez:a) uniewinnienie Andrzeja B. na podstawie art. 361 § 2 k.p.k. w związku z art. 11 pkt 1 k.p.k. od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 328 § 1 k.k.,b) złagodzenie kary pozbawienie wolności wymierzonej za przestępstwo przewidziane w art. 208 k.k. w związku z art. 58 k.k. do 2 lat,c) złagodzenie kary łącznej pozbawienia wolności do 2 lat i 6 miesięcy,i z tymi zmianami wyrok ten w pozostałej części utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżył obrońca, wnosząc o jego zmianę przez uznanie, że czyn określony w art. 328 § 1 k.k. jest czynem współukaranym z przestępstwem przewidzianym w art. 304 k.k., o umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 26 § 1 k.k. w związku z art. 11 pkt 2 k.p.k. co do przestępstwa określonego w art. 304 § 1 k.k. oraz o złagodzenie kary za przestępstwo określone w art. 208 k.k. i warunkowe zawieszenie wykonania kary za obydwa przestępstwa kradzieży (...).(...) W toku rozprawy obrońca popierał rewizję, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy w części dotyczącej przestępstwa określonego w art. 328 § 1 k.k. jest w pełni zasadna. Z prawidłowych ustaleń sądu pierwszej instancji wynika, że oskarżony po opuszczeniu jednostki - realizując zamiar trwałego uchylenia się od służby wojskowej - między innymi podjął działanie polegające na pozbyciu się umundurowania wojskowego i zaopatrzeniu się w ubranie cywilne. To pozbycie się umundurowania wojskowego sąd pierwszej instancji potraktował jako "samowolne dysponowanie" umundurowaniem w rozumieniu art. 328 § 1 k.k. i w związku z tym zakwalifikował to działanie jako przestępstwo z wymienionego przepisu. Tego rodzaju rozumowanie jest błędne, gdyż sprawca przestępstwa określonego w art. 304 k.k. nie ponosi odrębnej odpowiedzialności karnej w ramach art. 328 § 1 k.k. za samowolne dysponowanie przedmiotami osobistego umundurowania. W tym układzie działania dezercja jest przestępstwem, które pochłania czyn polegający na samowolnym dysponowaniu przedmiotami osobistego umundurowania. Nie można bowiem wymagać, by dezerter - obawiając się identyfikacji - chodził w umundurowaniu wojskowym, i bezprzedmiotowe w tej sytuacji byłoby obarczanie go obowiązkiem troszczenia się i zabezpieczania przed utratą przedmiotów osobistego wyposażenia, skoro działanie jego ukierunkowane było na całkowite zerwanie więzi z wojskiem i stanowi istotę przestępnego działania.W tym stanie sprawy, uznając trafność wywodów rewizji, należało na podstawie powołanych wyżej przepisów uniewinnić oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 328 § 1 k.k. (...)