VI KZP 24/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia R. Młynkiewicz. Sędziowie: A. Hapon, A. Żylewicz (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zbigniewa W., oskarżonego z art. 214 § 1 k.k. i art. 205 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Katowicach postanowieniem z dnia 19 maja 1975 r. wymagającego zasadniczej wykładni ustawy zagadnienia prawnego:"Czy właściciel warsztatu naprawczego, który przyjętego do naprawy nadwozia pojazdu mechanicznego użył do osobistego celu wbrew zgodzie i woli właściciela, odpowiada za ten czyn na podstawie art. 214 § 1 k.k.?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzestępstwo określone w art. 214 § 1 k.k. różni się od przestępstwa kradzieży pojazdu mechanicznego, kwalifikowanego na podstawie ogólnego przepisu o kradzieży - art. 203 k.k., celem działania sprawcy. W pierwszym wypadku działanie sprawcy ma na celu krótkotrwałe użycie pojazdu, w drugim jego przywłaszczenie. Pojęcie "zaboru" w obydwu wymienionych przepisach ma identyczną treść i oznacza wyjęcie przez sprawcę mienia ruchomego z władztwa posiadacza (właściciela) i objęcie go we własne władanie.W wypadku, którego dotyczy pytanie, właściciel pojazdu sam wyzbył się władania nim, przekazując pojazd właścicielowi warsztatu w jego władanie w celu dokonania naprawy, która bez tego przekazania nie byłaby możliwa. Mając więc pojazd w swoim władaniu, właściciel warsztatu używając go do celów osobistych wbrew woli właściciela nie dokonuje zaboru, lecz jedynie używa pojazdu samowolnie w rozumieniu art. 127 k.w.