VI KZP 97/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski. Sędziowie: M. Budzianowski, F. Karolus, S. Kotowski, Z. Nyczaj (współsprawozdawca), A. Pyszkowski, M. Szczepański (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka H., oskarżonego z art. 208 w związku z art. 60 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku, postanowieniem z dnia 9 listopada 1970 r. i przedstawionego do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów przez skład zwykły Sądu Najwyższego zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy darowanie na mocy amnestii jednostkowej kary pozbawienia wolności orzeczonej w rozmiarze 10 miesięcy więzienia, w warunkach odbycia tej kary w wysokości 8 miesięcy w ramach kary łącznej, stanowi następnie podstawę do zastosowania art. 60 k.k. w wypadku powrotu sprawcy do przestępstwa?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratora oraz adwokata Kazimierza B., obrońcy oskarżonego Henryka H., na podstawie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW uchwale z dnia 15 października 1970 r. Sąd Najwyższy wypowiedział następujący pogląd:"Darowanie kary pozbawienia wolności na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) nie może przekreślać faktu odbycia jej części. W wypadku gdy odbyta część kary, następnie darowanej, wynosi co najmniej 6 miesięcy, istnieje podstawa do przyjęcia powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 60 § 1 k.k., jeżeli zachodzą pozostałe warunki przewidziane w tym przepisie" (OSNKW z 1970 r., zesz. 12, poz. 160).Pogląd ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem w stosunku do przestępstwa poprzedniego z art. 257 § 1 d.k.k. przypisanego oskarżonemu Henrykowi H. Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie zastosował przepisy dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174), darując mu karę 10 miesięcy więzienia. Przepisy tego dekretu o amnestii określiły skutki darowania kary przekraczającej 6 miesięcy pozbawienia wolności, podobnie jak przepisy ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (vide art. 3 ust. 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. i art. 3 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r.).Dodać nadto trzeba, że w uchwale z dnia 10 grudnia 1970 r. Sąd Najwyższy wypowiedział następujący pogląd: "W razie darowania kary pozbawienia wolności na podstawie ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151), o zakresie jej odbycia w rozumieniu art. 60 k.k. decyduje czas jej odbycia do dnia wejścia w życie tej ustawy" (OSNKW z 1971 r., zesz. 2 poz. 20). Pogląd ten też ma zastosowanie w niniejszej sprawie.Okoliczność, że wspomniana wyżej kara 10 miesięcy wchodziła w skład łącznej dwóch lat więzienia (Henryk H. był skazany na rok i 10 miesięcy więzienia za przestępstwo z art. 109 § 1 k.k.W.P. oraz na 10 miesięcy więzienia z art. 257 § 1 d.k.k.), jest bez znaczenia dla oceny, czy oskarżony popełnił ponowne przestępstwo w warunkach powrotu do przestępstwa. Sprawca co najmniej dwóch przestępstw, odbywając karę łączną pozbawienia wolności za te przestępstwa, odbywa kary za poszczególne przestępstwa w ramach kary łącznej, bez ustalania kolejności wykonywania kar jednostkowych, które uległy połączeniu. W wyniku orzeczenia kary łącznej nie wykonuje się z osobna każdej z kar wymierzonych, co jednak nie przekreśla faktu, że w ramach kary łącznej skazany odbywa karę za każde z przypisanych mu przestępstw.