VI KZP 7/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Neumann. Sędziowie: Z. Kubec (sprawozdawca), A. Pyszkowski. Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Waldemara G., oskarżonego z art. 214 § 2 k.k. i innych, po rozpoznaniu przedstawionego na zasadzie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku postanowieniem z dnia 25 stycznia 1972 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w wypadku skazania sprawcy za zabór pojazdu mechanicznego w celu jego krótkotrwałego użycia (art. 214 § 1 lub § 2 k.k.), a następnie prowadzenie tego pojazdu przez sprawcę znajdującego się w stanie nietrzeźwości - w aktualnym stanie prawnym - ma zastosowanie w postępowaniu przed sądem art. 43 § 2 k.k., czy też art. 87 § 3 k.w.?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZ uchwały powiększonego składu Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 1972 r. - VI KZP 13/72 (OSNKW 1972, nr 10, poz. 151) wynika, że zabór pojazdu mechanicznego w celu jego krótkotrwałego użycia (art. 214 § 1 lub § 2 k.k.) i następnie prowadzenie tego pojazdu przez sprawcę znajdującego się w stanie wskazującym na użycie alkoholu (art. 87 § 1 k.w.) stanowią dwa odrębne czyny pozostające ze sobą w zbiegu realnym. W takiej sytuacji art. 43 § 2 k.k. nie może stanowić podstawy orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Może natomiast stanowić taką podstawę art. 87 § 3 k.w. w wypadku skazania przez sąd na podstawie art. 87 § 1 k.w. lub ukarania za to wykroczenie przez kolegium.