VI KZP 30/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty.Sędziowie: M. Budzianowski, Z. Neumann (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana D., oskarżonego z art. 259 k.k. i 257 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie postanowieniem z dnia 9 lutego 1968 r. do rozstrzygnięcia kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w wypadku pozostawienia bez rozpoznania przez sąd rewizyjny rewizji na tej podstawie, że była ona przedwczesna, jako wniesiona po doręczeniu projektu uzasadnienia, po ponownym doręczeniu prawidłowego uzasadnienia wyroku poprzednio wniesiona rewizja podlega na nowo przyjęciu i rozpoznaniu, czy też strona w ustawowym terminie obowiązana jest ponownie złożyć rewizję lub przynajmniej zawiadomić Sąd, że poprzednio złożoną rewizję podtrzymuje, oraz jakie skutki procesowe rodzi całkowita bezczynność strony?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl uchwały Całej Izby Karnej z dnia 17 listopada 1961 r. VI KO 85/60 (OSN zesz. 2 z 1962 r., poz. 19) uzasadnienie wyroku nie podpisane zgodnie z wymaganiem art. 340 k.p.k. i w takim stanie doręczone w odpisie stronie stanowi jedynie projekt uzasadnienia, który sąd rewizyjny zwraca sądowi I instancji do uzupełnienia. Sąd ten albo uzupełnia go brakującymi podpisami, albo też zastępuje go inną treścią, zgodną z wolą sądu wyrokującego, stwierdzoną należytymi podpisami. Tylko w tym ostatnim wypadku sąd I instancji doręcza stronie odpis wyroku z nowym tekstem uzasadnienia. Od daty tego doręczenia biegnie też termin do założenia rewizji albo stosownego uzupełnienia na piśmie rewizji wniesionej uprzednio po doręczeniu uzasadnienia, które w istocie rzeczy było tylko projektem.Skoro zatem - według powołanej uchwały - nie zachodzi potrzeba ponownego doręczenia stronie odpisu wyroku z uzasadnieniem, któremu nie nadano innej treści, a jedynie uzupełniono je koniecznymi podpisami, to sąd rewizyjny obowiązany jest S rozpoznać rewizję wniesioną po doręczeniu odpisu "projektu uzasadnienia". Gdyby jednak w takim wypadku dokonano ponownego doręczenia, to strona będzie mogła w ustawowo przewidzianym terminie złożyć pismo uzupełniające wniesioną już rewizję lub zastępujące ją w całości (por. uchwałą III KO 109/58, OSN zesz. 2 z 1959 r., poz. 26).Również w wypadku, gdy po pomyłkowym uprzednim doręczeniu stronie odpisu wyroku z "projektem uzasadnienia" doręczono jej następnie już odpis wyroku z uzasadnieniem, a strona po tym doręczeniu nie wniosła nowej rewizji ani pisma ją uzupełniającego - poprzednio złożoną rewizję, jako podlegającą przyjęciu, sąd rewizyjny obowiązany jest rozpoznać. Doręczenie bowiem odpisu uzasadnienia wyroku ma w tym wypadku na celu przywrócenie stronie możliwości ustosunkowania się w ustawowym terminie do właściwej treści uzasadnienia wyroku. Nieskorzystanie z tej możliwości oznacza, że strona uznała swoją poprzednio złożoną rewizję za wystarczającą. Wymaganie, aby w takiej sytuacji strona musiała składać "po raz wtóry" rewizję, prowadziłoby do zbędnej formalistyki, gdyż w wielu wypadkach mogłoby się okazać, że ta "nowa" rewizja jest dosłownym przepisaniem poprzedniej lub nie zawiera istotnych zmian, natomiast żądanie, aby strona zawiadomiła sąd o podtrzymywaniu złożonej rewizji, nie znajduje oparcia w ustawie, która przewiduje, tylko wola zrezygnowania z rozpoznania rewizji wymaga wyraźnego ujawnienia w postaci oświadczenia cofającego rewizję.Za wyrażonym poglądem, że złożona w takim wypadku rewizja - zakładając oczywiście, że pochodzi ona od upoważnionej do tego osoby i odpowiada warunkom formalnym - podlega przyjęciu i rozpoznaniu, przemawia nadto jeszcze następująca argumentacja:Doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem jest czynnością sądową o określonych skutkach procesowych.Jest oczywiste, że opisane w przedstawionej kwestii prawnej "doręczenie projektu uzasadnienia" było dokonywane w myśl intencji Sądu oraz w przekonaniu składającego rewizję jako prawidłowa czynność sądowa. W rzeczywistości jednak - jak to już wyżej wyjaśniono - uzasadnienie wyroku, dopóki nie jest podpisane zgodnie z wymaganiami art. 340 k.p.k., pozostaje tylko projektem, wobec czego doręczenie stronie takiego odpisu wyroku z uzasadnieniem sprawia, że nie rozpoczął biec termin przewidziany w art. 211 k.p.k.Zgodnie z ustalonym orzecznictwem strona może jednak założyć ważnie rewizję nawet przed doręczeniem jej odpisu wyroku z uzasadnieniem.Z powyższego wynika więc, że tym bardziej brak jest podstaw odmowy przyjęcia lub pozostawienia bez rozpoznania rewizji założonej przez stronę po doręczeniu jej odpisu wyroku z uzasadnieniem, choćby się później okazało, że uzasadnienie to w chwili jego doręczenia było jeszcze tylko projektem.Postanowienie sądu rewizyjnego o pozostawieniu bez rozpoznania rewizji wniesionej w takiej sytuacji procesowej należy zatem uznać za błędne i naruszające przepis art. 376 k.p.k.Prawomocność wydanego przez sąd rewizyjny postanowienia wyłącza jednak możliwość "ponownego" przyjęcia "pozostawionej bez rozpoznania rewizji", w konsekwencji czego rewizja taka może być rozpoznana dopiero po uchyleniu postanowienia sądu rewizyjnego w drodze rewizji nadzwyczajnej.Z tych wszystkich powodów na przedstawioną kwestię prawną udzielono odpowiedzi jak na wstępie.