Rw 1145/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: płk Z. Krasuski.Sędziowie: płk A. Kruszka (sprawozdawca), płk C. Lipski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk B. Barancewicz.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Mariana K., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 16 lipca 1969 r. za przestępstwo z art. 148 § 1 i 2 k.k.W.P. na karą 4 lat więzienia za to, że 12 kwietnia 1969 r. w łaźni jednostki wojskowej w N., będąc wyznaczony ze składu warty do pilnowania kąpiących się żołnierzy odbywających karę aresztu, nieostrożnie obchodził się z bronią służbową-pistoletem w ten sposób, że manipulując nim wprowadził nabój do komory nabojowej, skierował lufę w stronę Kazimierza Ż., a następnie spowodował dwa strzały, wskutek czego wymieniony poniósł natychmiastową śmierć.Obrońca w złożonej skardze rewizyjnej wnosił o zmianę powołanego wyroku przez złagodzenie wymierzonej skazanemu kary pozbawienia wolności.Sąd Najwyższy nie uwzględnił skargi rewizyjnej obrońcy i na podstawie art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) złagodził wymierzoną skazanemu karę o 1/3, to jest do kary 2 lat i 8 miesięcy więzienia.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Obrońca, uzasadniając wniosek o złagodzenie kary, wywodził w rewizji, że Sąd w niedostatecznym stopniu uwzględnił przytoczone w wyroku okoliczności łagodzące na korzyść oskarżonego przy wymiarze kary. Obrońca podkreśla, że oskarżony po popełnieniu czynu zrozumiał niewłaściwość swego postępowania i okazał czynny żal, usiłując nieść pomoc pokrzywdzonemu.Instancja rewizyjna nie uznaje zarzutu rewizji za trafny.Rażąca nieostrożność oskarżonego w obchodzeniu się z posiadaną bronią służbową, świadcząca o wyjątkowej wprost jego lekkomyślności, słusznie stała się w ocenie Sądu miarą dużego stopnia zawinienia oskarżonego. Tragiczny, nieodwracalny skutek czynu oskarżonego na tle tego dużego stopnia zawinienia jest świadectwem znacznego społecznego niebezpieczeństwa popełnionego przestępstwa. Kara wymierzona oskarżonemu przy uwzględnieniu między innymi wszystkich okoliczności przemawiających na jego korzyść nie jest represją niewspółmierną. Nie ma podstaw do jej złagodzenia. Wniosek rewizji nie może być zatem uwzględniony.Istnieją natomiast przesłanki do złagodzenia kary w następstwie zastosowania przepisów ustawy z 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151).Czyn popełniony został przed dniem 15 lipca 1969 r. i nie jest przestępstwem wyłączonym spod stosowania wspomnianej ustawy.Sąd Najwyższy wyraża pogląd prawny, że wyłączenie, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy z 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151), dotyczy nie tylko przestępstwa zakwalifikowanego w wyroku z art. 230 § 1 k.k., ale i wszystkich innych przestępstw, które bądź wobec zbiegu przepisów ustawy w wyniku zastosowania art. 32 § 1 k.k.W.P. (36 k.k.), bądź też wobec zastosowania przepisów szczególnego uzyskały kwalifikację prawną z przepisu innego niż art. 230 § 1 k.k.Przestępstwo popełnione przez oskarżonego należy do tych, które w myśl powyższego wyłączone są od stosowania art. 6 pkt 2 cytowanej ustawy o amnestii. Istnieją natomiast przesłanki do złagodzenia skazanemu kary z art. 148 § 2 k.k.W.P. na podstawie art. 6 pkt 4 cytowanej ustawy o amnestii.