Rw 1487/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Wizelberg (sprawozdawca). Sędziowie: płk Z. Furtak, płk S. Rzeczycki.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk M. Nowak.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej wniesionej przez obrońcę, sprawę Ireneusza S., skazanego wyrokiem Sądu Marynarki Wojennej z dnia 21 października 1969 r., między innymi za przestępstwo z art. 30 pkt 1 dekretu z dnia 23 marca 1956 r. o ochronie granic państwowych (Dz. U. Nr 9, poz. 51), na karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia za to, że w dniu 20 lipca 1969 r. około godz. 23 w N., bez zezwolenia władz, przekroczył granicę PRL, w ten sposób, że wszedł na kuter rybacki NRF i ukrył się na nim w celu przedostania się do USA.Obrońca wnosił w skardze rewizyjnej o uznanie czynów oskarżonego za jedno tylko przestępstwo z art. 109 § 1 k.k.W.P., o uchylenie kary łącznej i złagodzenie kary z art. 109 § 1 k.k.W.P. Obrońca twierdzi, że miało tu miejsce jedno działanie, które powinno być traktowane jako jedno przestępstwo. Poza tym obrońca zarzuca wymierzenie oskarżonemu niewspółmiernie surowej kary.Sąd Najwyższy nie uwzględnił skargi rewizyjnej obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, poprawiając zarazem kwalifikację prawną czynu oskarżonego z art. 30 pkt 1 dekretu z dnia 23 marca 1956 r. o ochronie granic państwowych (Dz. U. Nr 9, poz. 51) na art. 24 § 1 k.k.W.P. w związku z art. 30 pkt 1 cytowanego dekretu.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Kwalifikację prawną czynu opisanego w pkt 2) sentencji wyroku należy poprawić z art. 30 pkt 1 dekretu z dnia 23 marca 1956 r. o ochronie granic państwowych (Dz. U. Nr 9, poz. 51) na art. 24 § 1 k.k.W.P. w związku z art. 30 pkt 1 tegoż dekretu. Kuter rybacki pod banderą NRF, na który wszedł oskarżony, stał w porcie polskim, a więc na wodach terytorialnych polskich. Wchodząc na ten kuter oskarżony przedsięwziął działania bezpośrednio skierowane na przekroczenie granicy państwowej, usiłował przekroczyć tę granicę państwową, ale jej jeszcze nie przekroczył. Czyn oskarżonego stanowi więc usiłowanie popełnienia przestępstwa z art. 30 pkt 1 dekretu z 23 marca 1956 r. o ochronie granic państwowych, a nie dokonanie tego przestępstwa (...).