VI KZP 8/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: M. Budzianowski, M. Paluch (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stefana H., oskarżonego z art. 136 k.k., oraz Henryka K., oskarżonego z art. 251 k.k., po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Lublinie postanowieniem z dnia 17 stycznia 1968 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"I. Czy niepowołanie w sentencji wyroku skazującego przepisu art. 61 § 1 k.k. przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności stanowi podstawę rewizji?II. Jeżeli nie, to czy sąd rewizyjny władny jest uznać, że w takim wypadku zachodzi brak formalnych warunków, i w konsekwencji pozostawić rewizję bez rozpoznania z mocy art. 376 k.p.k.?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora,uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneKodeks postępowania karnego, określając zarzuty, które mogą być podstawą rewizji, wymienia w art. 371 pkt 2 uchybienia określone w art. 378 § 1 k.p.k. i obrazę przepisów prawa procesowego, jeżeli mogła ona "mieć wpływ na treść wyroku".Przepis art. 371 pkt 2 k.p.k. znajduje uzupełnienie w przepisie art. 373 § 3 k.p.k., który zawiera dalsze ograniczenia w zakresie zarzutów stanowiąc, że w rewizji można zarzucać tylko uchybienia obrażające prawa strony, na której korzyść założono rewizję.Z powyższego wynika, że zarzut obrazy prawa procesowego - nawet wówczas, gdy mógł mieć wpływ na treść wyroku - nie może być podnoszony, jeżeli uchybienie to nie obrażało praw strony, na której korzyść założono rewizję. Prowadzi to do wniosku, że rewizja podnosząca zarzut obrazy prawa procesowego, z której treści wyraźnie wynika, że nie jest ona skierowana przeciwko samemu rozstrzygnięciu, nie odpowiada warunkom formalnym przewidzianym w art. 371 pkt 2 i 373 § 3 k.p.k. Taka sytuacja zachodzi w szczególności wówczas, gdy rewizja prokuratora, oparta - jak w sprawie niniejszej - na zarzucie obrazy art. 329 lit. b) w związku z art. 330 k.p.k. wskutek niepowołania w sentencji wyroku art. 61 k.k. jako podstawy prawnej warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wyraźnie, uznaje za słuszne zarówno wymiar kary, jak i warunkowe zawieszenie jej wykonania.Daje to więc podstawę do pozostawienia takiej rewizji bez rozpoznania na zasadzie art. 376 k.p.k.