VI KZP 20/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: R. Kryże, Z. Kubec (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: R. Wnękowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Adeli D., oskarżonej z art. 2 § 3 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171), po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi postanowieniem z dnia 13 lutego 1968 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy wobec treści uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 1967 r. (VI KZP 24/67, OSNKW zesz. 7 z 1967 r., poz. 66) należy oskarżonego, któremu w akcie oskarżenia postawiono zarzut z art. 2 § 2 lub § 3 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171), jeżeli wartość sprzedawanych przez niego pokątnie napojów alkoholowych nie przekraczała 300 zł, skazać wyrokiem sądowym zarówno za wykroczenie z art. 5 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), jak i za występek z art. 25 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434)?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) sprawy o czyny określone w art. 1-10 tej ustawy, popełnione przed dniem jej wejścia w życie, podlegają rozpoznaniu przez organy dotychczas właściwe. Ustawa nie przewiduje żadnych odstępstw od tej zasady. Jeżeli więc - jak w sprawie niniejszej - czyn podlegał przedtem, jako występek z art. 2 § 3 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171), rozpoznaniu przez sąd, to podlega mu również i obecnie jako wykroczenie z art. 5 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (art. 2 § 1 k.k.), choćby sąd, wobec naruszenia przez sprawcę tym czynem zarazem przepisu art. 25 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu, musiał w tym samym postępowaniu orzekać również co do tego występku. W takich bowiem wypadkach, w myśl art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym (tekst jednolity Dz. U. Nr 39 z 1966 r., poz. 233), kolegium orzeka wprawdzie "w granicach swej właściwości niezależnie od postępowania sądu", jednakże w okresie przejściowym (wobec wejścia w życie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.) orzekanie w razie wspomnianego wyżej idealnego zbiegu występku z wykroczeniem należy - w związku z powołanym wyżej art. 32 tej ustawy - do sądu również co do wykroczenia.W związku z udzieloną odpowiedzią twierdzącą na pytanie Sądu Wojewódzkiego, należy nadmienić, że skazanie oskarżonej na skutek rewizji prokuratora, założonej na jej niekorzyść, także za występek z art. 25 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. wymagałoby odpowiedniego uprzedzenia stron o takiej możliwości (art. 324 § 2 i art. 382 k.p.k.).