Rw 1189/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Krasuski. Sędziowie: płk J. Drohomirecki, (sprawozdawca), płk Z. Furtak.Prokurator: mjr E. Kemparowa.SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym rozpoznał, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Jana S., skazanego wyrokiem Sądu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 1965 r. za przestępstwo z art. 110 § 1 k.k.W.P. na karę 2 lat więzienia za to, że "w dniu 4 listopada 1965 r., po wcieleniu go do pełnienia zasadniczej służby wojskowej w jednostce wojskowej w N. odmówił pełnienia tej służby".Obrońca wnosił w swej skardze rewizyjnej o poprawienie kwalifikacji prawnej czynu skazanego na art. 114 § 1 k.k.W.P. i o złagodzenie kary.Sąd Najwyższy, w częściowym uwzględnieniu skargi rewizyjnej obrońcy, postanowił zmienić wyrok Sądu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 1965 r. w sprawie Jana S. przez poprawienie kwalifikacji prawnej jego czynu (polegającego na tym, że będąc powołany do odbycia służby wojskowej, w celu trwałego uchylania się od niej, nie stawił się. w dniu 20 października 1965 r. w jednostce wojskowej w N.) z art. 110 k.k.W.P. na art. 114 § 1 k.k.W.P. i przez przyjęcie art. 114 § 1 k.k.W.P. jako podstawy wymierzanej mu kary.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd: Zgodny wniosek stron o poprawienie kwalifikacji prawnej czynu skazanego na art. 114 § 1 k.k.W.P. uznać należy za zasadny.Instancja rewizyjna wyraża pogląd, że poborowy, który ujawnił przed wcieleniem go do służby wojskowej zamiar dłuższego lub trwałego uchylenia się od tej służby i w związku z tym nie stawił się do jej pełnienia w czasie i miejscu określonym w karcie powołania, a następnie mimo zastosowania wobec niego przymusowego doprowadzenia do tej jednostki odmawia w dalszym ciągu pełnienia tej służby - odpowiada z art. 114 § 1 k.k. W.P., a nie z art. 110 k.k.W.P., nawet jeśli po doprowadzeniu go zostaje wcielony do wojska.Zastosowanie wobec poborowego środków administracyjnych i względy formalne nie mogą powodować automatycznie surowszej jego odpowiedzialności i zmienić na gorsze jego prawnej sytuacji.W niniejszym wypadku skazany zawiadomił WKR, że z przyczyn wyznaniowych odmawia pełnienia służby wojskowej, w wyznaczonym terminie do jednostki się nie stawił i konsekwentnie trwał w swoim zamiarze uchylenia się od służby wojskowej mimo zastosowanych wobec niego środków przymusu, wobec czego należy poprawić kwalifikację prawną jego czynu na art. 114 § 1 k.k.W.P.Pomimo tej zmiany prawnej oceny czynu skazanego brak jest - wskutek jego uporu oraz ze względu na prewencję ogólną - podstaw do uznania, że wymierzono mu karę niewspółmiernie surową.