WR 232/88

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk E. Zawiłowski (sprawozdawca). Sędziowie: płk E. Olczak, ppłk E. Matwijów. Prokurator Naczelny Prokuratury Wojskowej: mjr F. Szymański.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 1988 r. na rozprawie sprawy poborowego Andrzeja O., nieprawomocnie skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz.U. z 1984 r. Nr 7, poz. 31) na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata i 100 000 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 13 kwietnia 1988 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Od powołanego wyroku rewizję wniósł obrońca, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na stwierdzeniu, że oskarżony dopuścił się ze swojej winy czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, mimo kategorycznego zaprzeczenia przez tego oskarżonego co do jakiejkolwiek jgo winy.W związku z tym zarzutem obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu (...).(...) Jeżeli oskarżonemu wręczono kartę powołania, to bez względu na jego przekonania co do słuszności decyzji powinien ją przyjąć i stawić się zgodnie z jej treścią w określonym czasie i miejscu w celu odbycia służby wojskowej, co oczywiście nie pozbawiło go prawa do składania odwołań, zażaleń lub próśb do właściwych organów w kwestii - jego zdaniem niesłusznego - powołania go do tej służby. Poborowy bowiem nie może dowolnie interpretować decyzji właściwego organu wojskowego w zakresie jego powołania do służby wojskowej i - w wypadku gdy jest ona dla niego niekorzystna - uchylić się od ciążącego na nim obowiązku służby wojskowej; może jedynie starać się o jej zmianę: skutecznie czy nieskutecznie - to już inna sprawa, gdyż skuteczność starań o zmianę decyzji zależy od prawem określonych okoliczności.Omawiana kwestia ma ścisły związek z zagadnieniem wykonalności aktu administracyjnego. W związku z czym zauważyć trzeba, że akt administracyjny - a takim jest decyzja właściwej wojskowej komendy uzupełnień o powołaniu poborowego do pełnienia zasadniczej służby wojskowej - ma moc wiążącą w zakresie jej wykonalności dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, bez względu na to, czy jest ona błędna, czy też nie. Inny pogląd, a zwłaszcza dopuszczający do własnej oceny słuszności tej decyzji przez osobę powołaną do służby wojskowej, prowadziłby do bezprawia i wprowadziłby niedopuszczalne perturbacje w zakresie poboru; dezorganizowałby też prawidłowe funkcjonowanie jednostek wojskowych (...).