VI KZP 48/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: Z. Kubec, J. Pustelnik (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Władysławy S., oskarżonej z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 września 1967 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy ajent handlowy działający na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorstwem handlu uspołecznionego, jeżeli przywłaszczy sobie powierzone mu mienie, odpowiada z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) bądź z art. 2 § 1 cytowanej ustawy?"po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneKwestia prawna przedstawiona przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu została rozstrzygnięta w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 1958 r. IV KO 64/58 (OSN zeszyt I z 1959 r., poz. 14). W uchwale tej Sąd Najwyższy wyjaśnił, że osoba prowadząca punkt sprzedaży detalicznej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" na podstawie umowy ajencyjnej odpowiada karnie za zagarnięcie powierzonego jej mienia tej Spółdzielni bądź z mocy art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. Nr 17, poz. 68), bądź też z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami (Dz. U. Nr 17, poz. 69) - zależnie od tego, czy wartość mienia przekracza 300 zł, czy też tej kwoty nie przewyższa.Identyczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 14 sierpnia 1958 r. III KO 36/58 ("Nowe Prawo" zesz. 3 z 1959 r., str. 370) oraz w wyroku z dnia 7 lutego 1961 r. I K 257/60 (OSN zeszyt IV z 1961 r., poz. 54).Z powołanych orzeczeń wynika jednoznacznie, że ajent prowadzący punkt sprzedaży detalicznej towarów stanowiących mienie społeczne, jeżeli zagarnia powierzone mu do sprzedaży towary, dopuszcza się kradzieży zwykłej [z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) bądź wykroczenia z art. 1 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), gdy wartość towarów nie przekracza 300 zł], a nie w postaci kwalifikowanej (z art. 2 § 1 powołanej ustawy z 18 czerwca 1959 r.).Skoro więc w omawianej kwestii prawnej nie ma rozbieżności, o jakiej mowa w uzasadnieniu postanowienia Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu, należało udzielić odpowiedzi jak w sentencji.