VI KO 1/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski (sprawozdawca).Sędziowie: Z. Chełmicki, J. Zembaty.Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jadwigi H. oskarżonej z art. 8 i 10 ustawy z dnia 13 maja 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171), po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy pozostawienie rewizji przez Sąd Wojewódzki bez rozpoznania z powodu wniesienia jej w terminie spóźnionym stanowi przeszkodę do przywrócenia wnoszącemu rewizję terminu do wniesienia rewizji i do następnego merytorycznego jej rozpoznania przez sąd rewizyjny?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneIstota przywrócenia terminu polega na pełnej restitutio in integrum w zakresie czynności, która miała być dokonana w przepisanym terminie zawitym. Odmienne stanowisko prowadziłoby w praktyce do przekreślenia realizacji celu tej instytucji.W kwestii tej uznać należy za właściwy pogląd wyrażony już w naszej literaturze i znajdujący uwzględnienie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (S. Śliwiński: Polski proces karny przed sądem powszechnym, 1948 r., s. 483 oraz przytoczone tam orzeczenia Sądu Najwyższego, jak również praca tegoż autora pod tym samym tytułem z 1959 r., s. 245). Pogląd ten zawarty jest w tezie, że jeżeli nastąpi przywrócenie uchybionego terminu, to spóźniona czynność procesowa przedsięwzięta wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu musi być traktowana tak, jak by miała miejsce w czasie właściwym. Uchylone są też z mocy samego prawa wszystkie skutki zaniechania terminu, nawet te, o których prawomocnie orzeczono.Zagadnienie stadium i fazy postępowania oraz formy, w jakiej orzeczono - przed przywróceniem terminu uchybionego - o skutkach procesowych tego uchybienia, nie może mieć wpływu na sprawę wspomnianej restytucji.