VI KO 2/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes Z. Opuszyński. Sędziowie: S. Dąbrowski (sprawozdawca), T. Majewski. Prokurator: M. Rejman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza J. oskarżonego z art. 8 § 1 i 2 ustawy z 13 lipca 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171), Po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy pobieranie w restauracji za potrawy cen wyższych od obowiązujących stanowi występek z art. 8 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zwalczaniu spekulacji, czy też występek z art. 15 tej ustawy?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePodawanie posiłków w zakładzie gastronomicznym łączy się ściśle z odpłatnym zbyciem towaru przez ten zakład na rzecz konsumenta. Podawanie samo w sobie przedstawia się jako czynność dodatkowa, uwzględniona w cenie zbywanego towaru. Podobna usługę świadczy zresztą w tym lub innym zakresie każdy sprzedający, przekazujący towar do rąk nabywcy. Dlatego żądanie lub pobranie za potrawę w restauracji ceny wyższej od obowiązującej stanowi oszukanie w ten sposób nabywcy przy sprzedaży towaru, a zatem wyczerpuje ustawową istotę czynu przewidzianego w art. 8 § 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zwalczaniu spekulacji.O odpowiedzialności karnej na podstawie art. 15 tej ustawy można mówić wówczas, gdy sprawca zajmuje się zawodowo samym świadczeniem usług jako takich bez odpłatnego przekazywania towaru w imieniu własnym lub cudzym osobie korzystającej z usługi. Należą tu usługi szewskie, krawieckie, fryzjerskie i inne podobne, w szczególności spełniane z tytułu umowy o dzieło.