VI KZP 7/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: M. Budzianowski, M. Paluch (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Bronisława M., oskarżonego z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w Lublinie postanowieniem z dnia 17 stycznia 1968 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy wyłudzenie, bez zamiaru uiszczenia należności w restauracji uspołecznionej pożywienia i napoju wartości poniżej 300 zł, stanowi przestępstwo z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228), czy też jest ono wykroczeniem z art. 1 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149)?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki powziął wątpliwości, przedstawione w pytaniu, w związku z przyjętą przez siebie interpretacją przepisu art. 31 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149). Według tej interpretacji przepis art. 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228) nie ma zastosowania żadnej z przewidzianych w nim postaci zagarnięcia mienia społecznego wartości do 300 zł, a skoro na jego podstawie kwalifikuje się wyłudzenie mienia społecznego, to można uważać, że wyłudzenia te (do 300 zł) są wykroczeniami.Pogląd powyższy nie jest trafny. Pomija on tę istotną część unormowania zawartego w art. 31 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), która głosi, że wyliczonych w nim przepisów ustaw karnych, określających jako występki czyny wymienione w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r., nie stosuje się "w zakresie, w jakim ustawa przekazuje niektóre czyny jako wykroczenia do orzecznictwa karno-administracyjnego". Zakres czynów polegających na zagarnięciu mienia przekazanych temu orzecznictwu ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. ograniczyła jedynie do postaci kradzieży lub przywłaszczenia, a spośród tychże tylko do wypadków, gdy wartość mienia nie przekracza kwoty 300 zł (art. 1). W pozostałym zatem zakresie, tj. w wypadkach wyłudzenia (a więc i szalbierstwa) mienia albo jakiegokolwiek innego sposobu zagarnięcia mienia społecznego - bez względu na jego wartość - ma zastosowanie art. 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228).