II KZ 159/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty (sprawozdawca).Sędziowie: A. Górski, Z. Nyczaj.Prokurator: C. Marysz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mariana P. o odszkodowanie, po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika Mariana P. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 10 czerwca 1961 r. odmawiające przyznania odszkodowania, po wysłuchaniu wniosku prokuratora postanowiłzażalenia nie uwzględnić.Uzasadnienie faktyczneZaskarżone postanowienie, pozostawiające oparty na przepisie art. 510 § 3 k.p.k. wniosek Mariana P. o odszkodowanie bez uwzględnienia, jest słuszne.Sąd Wojewódzki dokonał wyczerpującej analizy materiałów sprawy karnej i doszedł do prawidłowego wniosku, że pozbawienie Wolności Mariana P. w okresie od dnia 24 marca do dnia 24 maja 1960 r. przez tymczasowe aresztowanie "nie było oczywiście bezzasadne w rozumieniu przepisu art. 510 § 3 k.p.k." Ocenie tej nie można zarzucić żadnego błędu faktycznego ani prawnego, albowiem merytoryczna niesłuszność zastosowania aresztu tymczasowego i oczywista bezzasadność - to nie są pojęcia jednoznaczne. Wszędzie tam, gdzie ocena faktów czy dowodów albo zajęcie stanowiska w kwestii prawnej zależy od uznania władzy wydającej postanowienie o tymczasowym aresztowaniu, można mieć odmienny pogląd i uważać, że postanowienie jest merytorycznie niesłuszne. Nie oznacza to jednak oczywistej bezzasadności, która jest wynikiem nie swobodnego uznania, ale dowolności w ocenie materiału dowodowego, albo też wypływa z braku warunków do stosowania aresztu (brak cech przestępstwa, brak poszlak, ustawowa niedopuszczalność).W sprawie niniejszej można co najwyżej stwierdzić, że zastosowanie aresztu tymczasowego wobec Mariana P. było pochopne, jednakże nie oczywiście bezzasadne w rozumieniu przepisu art. 510 § 3 k.p.k., albowiem w pierwszym stadium postępowania prokurator dysponował pewnymi poszlakami mogącymi wskazywać na Mariana P. i jego brata jako na sprawców zabójstwa Leona A.Ponieważ zażalenie pełnomocnika procesowego Mariana P. nie zawiera żadnego argumentu, który mógłby podważyć słuszność zaskarżonego postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Łodzi, przeto zażalenie to należało uznać za nietrafne.