K 513/50

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty. Sędziowie: J. Dorsz (sprawozdawca), A. Bachrach. Prokurator: T. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zygmunta W., osk. z art. 10 § 3 dekr. z dn. 26 X 1949 r., poz. 437 (Dz. U. R. P. Nr 55, poz. 437), po rozpoznaniu rewizji oskarżonego założonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 marca 1950 r., na mocy art. 395, 407 k.p.k. poprawił w zaskarżonym wyroku błędną kwalifikację czynu, który oskarżony Zygmunt W. popełnił przez to, że dnia 19 stycznia 1950 r. w Gliwicach, jako główny księgowy przedsiębiorstwa państwowego X. nieumyślnie ujawnił tajemnicę służbową w ten sposób, że pozostawił w restauracji teczkę zawierającą dokumenty, które ze względu na dobro służby mogą być udostępnione wyłącznie osobom do tego uprawnionym - z art. 10 § 3 dekretu z dn. 26 X 1949 r. (Dz. U. K. P. Nr 55, poz. 437) na art. 9 § 3 tego dekretu, utrzymał w mocy tenże wyrok w pozostałej części.Rewizja oskarżonego zarzuca obrazę art. 2 i 10 § 3 dekr. z dn. 26 X 1949 r. (Dz. U. R. P. Nr 55, poz. 437), oraz art. 329 i 347 § 1 pkt a k.p.k. przez: skazanie oskarżonego z art. 10 § 3 wym. dekretu, tj. za wykroczenie przeciwko zarządzeniom wydanym dla ochrony tajemnicy służbowej, aczkolwiek w czynie oskarżonego brak jest znamion tego przestępstwa, gdyż - według ustaleń Sądu - w przedsiębiorstwie, w którym oskarżony był zatrudniony, zarządzenie takie w owym czasie znajdowało się dopiero w opracowaniu, oraz błędne przyjęcie, iż znajdujące się w teczce oskarżonego dokumenty, przeznaczone wyłącznie do użytku służbowego, stanowiły - tajemnicę służbową.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny.Sąd Apelacyjny ustalił, że oskarżony, będąc głównym buchalterem przedsiębiorstwa państwowego X., udał się do restauracji, gdzie pił wódkę. Wychodząc z tego lokalu, pozostawił przez nieuwagę posiadaną przy sobie teczkę, zawierającą dokumenty i szkice, przeznaczone dla okazania na konferencji oraz w Centralnym Zarządzie Przemysłu X.Dokumenty te, według dalszych prawidłowych ustaleń Sądu, wprawdzie nie miały charakteru poufnego i tajnego, jednak przeznaczone były wyłącznie do użytku służbowego wspomnianych Zakładów i nie powinny być dostępne dla osób postronnych. Treść tych dokumentów wskazuje na to, że zachowanie tajemnicy w nich zawartej podyktowane było dobrem służby, a przeto dokumenty te stanowiły tajemnicę służbową w rozumieniu art. 2 dekretu z dn. 26 X 1949 r. (Dz. U. R. P. Nr 55, poz. 437).Oskarżony, jak to zasadnie Sąd Apelacyjny przyjął, miał świadomość, że wspomniane dokumenty (z wyjątkiem jednolitego planu kont) były przeznaczone wyłącznie do użytku służbowego i że pozostawianie ich - wskutek braku należytej uwagi - w restauracji mogło doprowadzić do ujawnienia tajemnic służbowych, jakie te dokumenty zawierały.Skoro zatem oskarżony przez nieuwagę pozostawił w restauracji teczkę zawierającą dokumenty, których treść stanowiła tajemnicę służbową, a które w ten sposób mogły być udostępnione osobom do tego nieuprawnionym - to w tak ustalonym stanie faktycznym są wszelkie znamiona czynu z art. 9 § 3 dekretu z dn. 26 X 1946 r. (Dz. U. R. P. Nr 55, poz. 437) a nie z art. 10 § 3 tegoż dekretu.