III SA/Kr 1631/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Karcz Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 września 2025 r. nr WP-VII.8640.296.2025 w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżoną decyzją z 15 września 2025 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o pozbawieniu A. Z. (dalej: "skarżąca") statusu bezrobotnego. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z poźn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 433 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620), w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 214, dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia"). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. 14 stycznia 2019 roku skarżąca zarejestrowała się w Grodzkim Urzędzie Pracy w Krakowie (dalej: "Urząd Pracy"). Została uznana za osobę bezrobotną. Skarżącej wypłacono zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 100 % kwoty zasiłku za okres 180 dni - od 14 stycznia 2019 r. do 12 lipca 2019 r. 18 lipca 2024 roku skarżąca złożyła wniosek o wykreślenie z ewidencji osób bezrobotnych z dniem 18 lipca 2024 r. z uwagi na podjęcie pracy zarobkowej (umowa o dzieło). W oparciu o dane z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego Prezydent Miasta Krakowa ustalił, że od 25 lipca 2023 r. skarżąca nie spełnia warunków do posiadania statusu bezrobotnego, ponieważ od tego dnia pełni funkcję członka zarządu w Fundacji F. Decyzją z 18 lipca 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa pozbawił skarżącą od 25 lipca 2023 roku statusu bezrobotnego z uwagi na brak zdolności i gotowości do podjęcia pracy. Decyzją z 23 września 2024 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 25 marca 2025 r. (sygn. akt III SA/Kr 2061/24) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu przyjęcie przez organy, że sprawowanie funkcji członka zarządu osoby prawnej stanowi przeszkodę do posiadania statusu bezrobotnego, jest w sprawie skarżącej przedwczesne, ponieważ nie została zgromadzona pełna dokumentacja w sprawie działalności fundacji. Sąd wskazał, że w toku ponownego rozpoznania sprawy organ obowiązany jest wezwać skarżącą o przedłożenie statutu fundacji oraz sprawozdania fundacji za sporny okres, a także odnieść się do załączonej dokumentacji zalegającej w aktach sprawy. Do akt postępowania dołączono statut Fundacji F. oraz sprawozdanie z działalności fundacji za rok 2023 oraz 2024. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 14 lipca 2025 r. orzekł o pozbawieniu skarżącej od 25 lipca 2023 r. statusu bezrobotnego z uwagi na brak zdolności i gotowości do podjęcia pracy. W odwołaniu od decyzji skarżąca wskazała, że podtrzymuje argumentację zawartą w poprzednio złożonym odwołaniu i skardze. Zwróciła uwagę na pominięcie przez organ I instancji oświadczenia Prezesa Fundacji z 8 sierpnia 2024 r. oraz danych wynikających z przedłożonych kopii sprawozdań z działalności. Podniosła, że przy pierwszym projekcie, który wymagał jej zaangażowania złożyła wniosek o wyłączenie z ewidencji osób bezrobotnych. Wniosła o pozbawienie statusu bezrobotnego z momentem podpisania z fundacją umowy o dzieło, tj. z dniem 18 lipca 2024 r. Decyzją z 15 września 2025 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z postanowieniami statutu organami fundacji są Zarząd Fundacji oraz Zgromadzenie Fundatorów. Skarżąca natomiast jest jednym z członków dwuosobowego zarządu fundacji oraz jednym z dwóch fundatorów, a pełnienie tych funkcji stanowi negatywną przesłankę do uznania za osobę bezrobotną, ponieważ nie można przewidzieć kiedy skarżąca będzie zobowiązana do wykonywania czynności związanych z prowadzeniem tego podmiotu. Organ wskazał, że przyczyną odmowy uznania skarżącej za osobę bezrobotną jest brak zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę, że trudno przyjąć aby działania fundacji odbywały się bez udziału skarżącej, skoro w statucie wprost zawarto wymóg współdziałania członków zarządu przy podejmowaniu uchwał, a Skarżąca jest w składzie każdego dwuosobowego organu fundacji. Organ odwoławczy wskazał, iż nie przyjął oświadczenia Prezesa Fundacji F. o braku podejmowania przez skarżącą do dnia podpisania umowy o dzieło jakichkolwiek aktywności na rzecz fundacji, ponieważ nie potwierdza tego statut, jak i dokumentacja sprawozdawcza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła: - błąd w ustaleniach faktycznych: - polegający na przyjęciu, iż skarżąca poprzez sam wpis w KRS jako członka zarządu fundacji utraciła rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwości podjęcia pracy w okresie od 25 lipca 2023 do 18 lipca 2024, podczas gdy w rzeczywistości w tym okresie nie było potrzeby wykonywania przez skarżącą żadnych angażujących ją czasowo czynności faktycznych i prawnych dla fundacji, a deklarowana zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia przez skarżącą miała charakter obiektywny, a nie życzeniowy (subiektywny); - poprzez pominięcie okoliczności, że skarżąca posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności będące podstawą przyznania jej statusu bezrobotnego, a zatem w jej przypadku chodzić może o zdolność i gotowość podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie wymiaru czasu pracy; - naruszenie prawa materialnego, a to art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w przypadku, gdy osoba posiada wpis do KRS (jako członka zarządu fundacji) należy uwzględnić tę okoliczność bez konieczności badania zdolności i gotowości tej osoby do podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, co skutkowało uznaniem, że od dnia 25 lipca 2023 r. skarżąca nie spełnia przesłanki zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia; - naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygniecie sprawy: - wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 8 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odstępującej od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym dotyczących przesłanki zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w sytuacji pełnienia funkcji członka zarządu fundacji oraz wbrew treści powszechnie udzielanym obywatelom informacji w zakresie wykładni przepisów na stronach rządowych, że bycie członkiem zarządu nie przekreśla możliwości nabycia lub posiadania statusu bezrobotnego, a ponadto wykładnia przepisów idzie w kierunku takim, że jeżeli osoba będąca członkiem zarządu fundacji nie osiąga z tego tytułu żadnego przychodu i nie podlega ubezpieczeniom społecznym oraz oświadcza, że jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, może uzyskać status osoby bezrobotnej, o ile spełnia pozostałe warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, co skutkowało bezzasadnym uznaniem, że od dnia 25 lipca 2023 r. skarżąca nie spełnia przesłanki zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia i odebraniem jej statusu bezrobotnego, - wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § i, art. 80 oraz 81a § 1 k.p.a. poprzez: - brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek niewystarczającej weryfikacji stanu prawnego i faktycznej zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w sytuacji pełnienia funkcji członka zarządu fundacji: - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych w zakresie braku zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia przez skarżącą w okresie 25 lipca 2023 r. do 18 lipca 2024 r., a w szczególności pominięcie przez organ II Instancji treści pisemnego Oświadczenia Prezesa Fundacji na okoliczność niewykonywania przez skarżącą żadnych czynności dla fundacji w tym okresie, niepobierania wynagrodzenia za pełnienie funkcji członka zarządu, faktycznej zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w innym podmiocie w tym okresie przez skarżącą; - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej w zakresie przesłanki zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji; - brak uchylenia decyzji organu I instancji przez organ II instancji w wyniku odwołania skarżącej, pomimo że zaskarżona decyzja nie spełniała elementarnych wymogów decyzji administracyjnej, a to została wydana z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy albowiem uniemożliwiło skarżącej właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, bez przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd związany był prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2025 r. (III SA/Kr 2061/25), w którym Sąd w szczególności wskazał, że sytuacja skarżącej, będącej członkiem zarządu fundacji, nie jest tożsama z sytuacją osób pełniących funkcje zarządu w spółkach prawa handlowego. Sąd zwrócił uwagę, że kluczowe dla oceny zaangażowania skarżącej w działalność fundacji i stwierdzenia, czy skarżąca spełniała warunki rejestracji jako bezrobotna, jest dokonanie ustaleń w zakresie jej obowiązków w oparciu o statut fundacji. Sąd podniósł, że w sprawie konieczne jest również odniesienie się – z uwzględnieniem zasady budowania zaufania obywateli do Państwa – do umieszczonych na stronie "zielonalinia.gov.pl" informacji, zgodnie z którymi pełnienie funkcji członka zarządu fundacji nie stanowi przeszkody w rejestracji jako bezrobotnego, z uwzględnieniem okoliczności, że skarżąca działała w zaufaniu do tych informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał ponadto, że rozpatrując ponownie sprawę, organ administracyjny będzie obowiązany zebrać materiał dowodowy i dokonać jego oceny w zakresie ustalenia, czy skarżąca z racji funkcji członka zarządu fundacji, spełniała kryteria uznania jej za bezrobotnego w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, wydać decyzję zawierającą uzasadnienie odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 stycznia 2012 r. (sygn. akt II FSK 1328/10) wyjaśnił, że wyrażone w art. 153 p.p.s.a. "związanie oceną prawną" oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się temu w pełnym zakresie. Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (por. wyrok z dnia 14 stycznia 2026 r., II SA/Łd 603/25) związanie samego sądu administracyjnego oceną i wskazaniami co dalszego postępowania, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Jednocześnie podkreślono, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Mając na względzie powyższe – zgodnie z treścią prawomocnego wyroku WSA w Krakowie - organy były zobowiązane dokonać ustalenia, czy skarżąca z racji funkcji członka zarządu fundacji spełniała kryteria uznania jej za bezrobotnego w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia – poprzez odwołanie się do statutu fundacji oraz sprawozdań z działalności fundacji – ocenić, czy zakres zaangażowania skarżącej w pracę fundacji, wykluczał przyjęcie, że spełnia warunek gotowości podjęcia zatrudnienia. Równocześnie, zgodnie z wskazaniami zawartymi w wyroku, ocena ta musiała zostać dokonana z uwzględnieniem różnicy pomiędzy funkcją członka zarządu w fundacji, a członka zarządu w spółkach kapitałowych. Należy wskazać, że 1 czerwca 2025 roku weszła w życie ustawa z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r., poz. 620). Zgodnie z art. 433 ust. 1 ustawy: "Postępowania w sprawach indywidualnych wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów", tj. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 214, dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia"). Wskazać należy, że zmiana stanu prawnego uzasadniająca odstąpienie od wskazań zawartych w wyroku ma miejsce wyłącznie wówczas, gdy powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyrok NSA z 22.09.1999 r., I SA 2019/98, cyt. za B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019). W rezultacie, w sprawie nie doszło do zmiany stanu prawnego, która mogłaby uzasadniać odejście od wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli (...). Sądowi znane jest aktualne orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 8 października 2024 r., III SA/Gl 87/24, wyrok WSA w Warszawie z 5 listopada 2025 r., II SA/Wa 380/25) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m. in. wyrok NSA z 22 stycznia 2025 r., I OSK 1928/24), zgodnie z którym sam fakt bycia członkiem zarządu fundacji, czy spółki prawa handlowego powoduje, że dana osoba nie spełnia kryteriów rejestracji jako bezrobotnego, z uwagi na brak spełnienia kryterium gotowości do pracy. Sądy stoją na stanowisku, że brak jest podstaw do badania zaangażowania czasowego osoby pełniącej te funkcje, ponieważ sam fakt ich pełnienia wyklucza rejestrację (por. wyroki jw.). W niniejszej sprawie jednak – z uwagi na związanie prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - organy były zobligowane ustalić, czy zakres i charakter obowiązków skarżącej w fundacji powodował, że nie spełniła ona przesłanki pozostawania w gotowości do podjęcia zatrudnienia. W rezultacie, w ocenie Sądu zasadne są zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można mówić w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji, ani w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, organy nie dokonały – wbrew wskazaniom zawartym w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie – prawidłowej oceny, czy skarżąca spełniła, z uwagi na zakres zaangażowania w działania fundacji – przesłankę gotowości do podjęcia zatrudnienia. Co więcej, organy dokonały ustaleń w sposób dowolny, oderwany od treści dokumentów – sprawozdania z działalności fundacji. Pominęły także przedstawiony dowód, w postaci oświadczenia Prezesa Fundacji F., którego treść pozostaje w zgodności z pozostałymi dokumentami zgromadzonymi w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 10 października 2025 r., III OSK 2124/24) zasadnie wskazał, że wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji publicznej do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, co innymi słowy oznacza, że wyprowadzony przez organ wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. Należy zauważyć, że po wydaniu prawomocnego wyroku WSA w Krakowie, do akt sprawy zostały dołączone dokumenty – statut fundacji, a także sprawozdanie z działalności fundacji, jednakże organy dokonały wyłącznie pobieżnej analizy ich zapisów. Należy zwrócić uwagę, że treści statutu wynikają kompetencje członków zarządu (por. § 17 statutu), a także uprawnienie do składania oświadczeń woli w imieniu fundacji (§ 18). Równocześnie, z przedłożonego sprawozdania wynika, że w roku 2023 fundacja praktycznie nie prowadziła działalności – w sprawozdaniu wskazano: "brak działalności statutowej", "brak działalności gospodarczej", "brak zdarzeń prawnych o skutkach finansowych". Ze sprawozdania za rok 2024 wynika, że na podstawie uchwały z 25 września 2024 r. fundacja rozpoczęła działalność gospodarczą. Od czerwca 2024 r. rozpoczęła realizację projektów artystycznych i kulturalnych. Podkreślić należy, że skarżąca rozpoczęła zatrudnienie na podstawie umowy o dzieło i sama złożyła wniosek o wykreślenie z ewidencji osób bezrobotnych z dniem 18 lipca 2024 r. W ocenie Sądu, organy pominęły również zawarte w wyroku WSA w Krakowie wskazanie dotyczące oceny, z punktu widzenia art. 8 k.p.a. informacji, które skarżąca uzyskała ze strony zielonalinia.gov.pl. Wskazana strona posiada w adresie "gov.pl" – co dawało skarżącej podstawę do stwierdzenia, że zawarte w niej informacje są zweryfikowane, wiążące i oparte na normach prawa powszechnie obowiązującego, a w rezultacie skarżąca mogła zasadnie przyjąć, że podjęcie przez nią funkcji członka zarządu fundacji, nie będzie miało wpływu na posiadany status osoby bezrobotnej. Tymczasem, ani organ I, ani II instancji nie dokonał analizy tych informacji zgodnie z wskazaniami Sądu. Należy podkreślić, że okoliczność ta miała istotne znaczenie, również z punktu widzenia pouczeń, których adresatem była skarżąca w dacie rejestracji, jako bezrobotnej. Sąd zauważa, że formularz z pouczeniami zawiera ogólnikowe wskazanie, że skarżąca zobowiązana do powiadomienia organu o zmianie sytuacji, która powodowałaby utratę statusu bezrobotnego, jednakże w świetle wskazanych informacji na stronie zielonalinia.gov.pl, brak było racjonalnych podstaw do przyjęcia, że objęcie spornej funkcji przez skarżącą, powoduje ten skutek, a zatem powstanie obowiązku zawiadomienia organu. W rezultacie, skarżąca nie miała podstaw twierdzić, że nie może rozpocząć takiej działalności. Co więcej, z momentem podjęcia zatrudnienia na podstawie umowy o dzieło zawiadomiła organ i wniosła o wyrejestrowanie z rejestru bezrobotnych. Należy wskazać, że zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy nie można skarżącej uczynić zarzutu naruszenia przepisów prawa. Skarżąca działała w zaufaniu do informacji dostarczanych przez podmiot publiczny i się do nich zastosowała. Zaznaczyć należy, że działania skarżącej – podjęcie zatrudnienia w fundacji miało na celu i ostatecznie do tego celu doprowadziło - znalezienie przez skarżącą zatrudnienia. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego – art. 153 p.p.s.a. oraz przepisów postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę – organ uwzględni wskazania zawarte w prawomocnym w Krakowie z dnia 23 marca 2025 r. (III SA/Kr 2061/25), w tym w szczególności dokona ustalenia – z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego – czy pełnienie przez skarżącą funkcji członka zarządu fundacji, spowodowało, że skarżąca przestała spełniać kryteria uznania jej za bezrobotnego w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia w postaci utraty przez skarżącą zdolności i gotowości zatrudnienia. Uwzględni przy tym – zgodnie z wskazaniami wynikającymi z prawomocnego wyroku – odmienność funkcji członka zarządu fundacji i spółek prawa handlowego. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.