I SA/Wr 1639/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Sędziowie: S.WSA Jadwiga Danuta Mróz S.NSA Andrzej Szczerbiński Protokolant: Agnieszka Mazurek po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. G. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 1999 r. oraz określenia zryczałtowanego podatku dochodowego za miesiące od października do grudnia 1999 r.: oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy orzeczenie Urzędu Skarbowego w B. K. określające M. G. kwotę zryczałtowanego podatku dochodowego za miesiące od października do grudnia 1999 r. oraz ustalające kwotę zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych. Czynności kontrolne ujawniły, iż Skarżący prowadząc jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych pod nazwą A nie zaewidencjonował przychodu ze sprzedaży samochodu Volkswagen Transporter r. prd. 1994, który w ocenie organów podatkowych związany był z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powołały się organy na zapis art. 12 ust. 1 pkt 1 lit e oraz art. 17 ustawy z dnia 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, wskazując na oświadczenia samego Skarżącego, składane w toku postępowania, iż ww. pojazd używał do wykonywania czynności w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa oraz na dokumenty odpraw celnych z których wynikało, iż pojazd był używany do świadczenia usług transportowych 15 razy. Dokonując sprzedaży w [...] ww. pojazdu Skarżący winien ująć tę transakcję w ewidencji przychodów i odprowadzić z tego tytułu należny podatek, a skoro tego nie uczynił organy podatkowe określiły wartość niezaewidencjonowanego przychodu oraz ustaliły należny z tego tytułu podatek wg stawki 20 %. Biorąc pod uwagę wartość ww. sprzedaży organy podatkowe ustaliły także, iż Skarżący utracił prawo do zwolnienia od podatku od towarów i usług, co wpłynęło na rozliczenie miesięcy od października do listopada 1999 r., w których kwota przychodu została zawyżona o wartość podatku od wartości dodanej. Mając powyższe na uwadze organ pomniejszył wysokość zadeklarowanego podatku za ww. okresy. W złożonej skardze Strona domagała się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającej go decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. W ocenie Skarżącego przyjęta przez organy podatkowe interpretacja prowadzi do braku rozgraniczenia pomiędzy majątkiem podatnika związanym z działalnością gospodarczą a majątkiem z nią nie związanym i przyjęcia nieuprawnionej tezy, iż każda rzecz raz użyta do działalności wykazuje już z nią powiązanie. W toku postępowania Strona zgłaszała dowody potwierdzające tezę, iż sporny pojazd był wykorzystywany głównie do celów osobistych (wycieczki, wakacje, udostępnianie kolegom, rodzinie). Skarżący kolekcjonuje auta i technicznie je udoskonala. Prowadząc postępowanie w sposób pobieżny organy podatkowe nie przeprowadziły dokładnej analizy wszystkich przepisów prawa, czym naruszyły art. 187 § 1 oraz art. 121 Ordynacji podatkowej. Przywołując definicje działalności gospodarczej zawartą w ustawie z dnia 19.11.1999 r. Prawo działalności gospodarczej oraz przedsiębiorstwa (z art. 55 (1) K.c.) Skarżący wskazał, iż o przeznaczeniu danego przedmiotu i jego związku z prowadzoną działalnością decyduje tylko przedsiębiorca, a nie organy podatkowe. Skarżący udostępniał pojazd innym osobom, co świadczy o braku powiązania z działalnością gospodarczą, inaczej bowiem nie czyniłby tego nieodpłatnie. Brak wyjaśnienia tych okoliczności stanowi naruszenie art. 120 i art. 187 Ordynacji podatkowej oraz ww. przepisów prawa materialnego. Dla uznania, iż sporny samochód był związany z działalnością gospodarczą nie wystarcza fakt jego używania do działalności, istotne jest, iż nie stanowił on środka trwałego (gdyż nie był użytkowany przez okres roku) i został sprowadzony na cele prywatne, co wynika z dokumentu odprawy celnej. Na poparcie swoich twierdzeń Strona powołała Pismo Ministra Finansów z dnia 12.06.2003 r.. Na poparcie tezy, iż pojazd był wykorzystywany do działalności bardzo rzadko Strona dokonała wyliczenia wykazując, iż na ogólną liczbę dni użytkowania innych aut (210 dni) przedmiotowy pojazd Podatnik wykorzystywał przez 15 dni, co stanowi zaledwie 7 % czasu użytkowania samochodów. Ponadto nie wyjaśniono czy Strona przy świadczeniu usług przewozu posługiwała się wyłącznie własnymi środkami transportu, mogła bowiem korzystać z samochodów innych osób np. na mocy umowy najmu, tej okoliczności organy także nie wyjaśniały. Dokonując skażonego rozstrzygnięcia organy podatkowe nie wzięły pod uwagę prawnych argumentów dotyczących stosowania przepisów Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego. Skarżący nabył samochód z majątku dorobkowego, a zatem do jego zbycia niezbędna była zgoda małżonki, a jej brak powoduje, iż czynność prawa jest nieważna i to bezwzględnie. Ponadto jeśli samochód stanowił współwłasność obojga małżonków, to winno to znaleźć odzwierciedlenie w przychodzie. Bezpodstawnie zatem przypisano całą wartość transakcji do przychodu Skarżącego. O tym, iż samochód nie był związany z działalnością gospodarczą świadczy także fakt przyjęcia przez organy podatkowe opłaty skarbowej od ww. transakcji, takie działanie narusza art. 121 Ordynacji podatkowej. Zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji Skarżący upatruje w braku wskazania podstawy prawnej i sposobu wyliczenia podatku za miesiące w których powstał obowiązek w podatku od towarów i usług. Ponadto w ocenie Strony świadczone przez niego usługi winny być opodatkowane stawką 0 % jako eksport usług – usługi transportu międzynarodowego na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 i art. 18 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 120 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Strona wyprowadza z nierównego traktowania podatnika dokonującego sprzedaży majątku w trakcie i po zakończeniu działalności gospodarczej. Podstawą zastosowania art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym jest uznanie ewidencji za nierzetelną, jednocześnie przepisy rozporządzenia wykonawczego stanowią iż rzetelna jest ewidencja gdy błędne zapisy są wynikiem oczywistej omyłki, a podatnik posiada odpowiednie dowody księgowe. Tak było w rozpatrywanej sprawie, Strona posiadła umowę z której wynikała kwota sprzedawanego pojazdu, uznając brak związku z działalnością gospodarczą fakt nie ujęcia jej w ewidencji jest oczywistą omyłką, co czyni ewidencje rzetelną. Stwierdziła także Strona brak podstaw do określenia w zaskarżonej decyzji kwoty podatku od towarów i usług, bowiem postępowanie toczyło się tylko w zakresie podatku dochodowego, naruszone zostały zatem przepisy art. 21 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej. Końcowo wskazywała Strona, iż fakt stwierdzenia nierzetelności ksiąg nie oznacza, iż nie mogą one po myśli art. 180 Ordynacji podatkowej stanowić dowodu w sprawie. Skoro zatem organ odrzucił księgi jako dowód winien wskazać dlaczego nie uznaje ich za dowód w rozumieniu art. 180 Ordynacji podatkowej. Jeśli natomiast organy nie uznały ksiąg za dowód w ogóle, to winny dokonać ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, a jak wynika z treści decyzji nie czyniły tego pomimo obowiązku wypływającego z treści art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej. Działaniem tym naruszono art. 180 § 1 i art. 193 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, powielając argumentacje zawarta w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w art. 97 § 1 stanowi, że "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Oceniając zaskarżoną decyzję świetle przyznanych kompetencji stwierdzić należy, iż odpowiada ona prawu, a zatem brak podstaw do jej uchylenia. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 3 lit e) ustawy z dnia 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) odwołuje się do pojęcia przychodów, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, 2 i 5-9 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. z 1993 r. Dz. U. Nr 90, poz. 416 ze zm.). Istotny z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy jest zapis art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z jego treścią przychodem z działalności gospodarczej są również przychody ze sprzedaży całości lub części składników majątku związanego z wykonywaną działalnością, nie będących nieruchomościami lub prawami, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8. Dokonując jego interpretacji stwierdzić należy, iż opodatkowaniu podlega sprzedaż tych składników majątku podatnika, których posiadanie wiąże się z faktem wykonywania działalności gospodarczej, bez względu na to czy przedmioty takie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Ocena istnienia takiego związku winna być w każdej sprawie dokonywana indywidualnie, z uwzględnieniem charakteru prowadzonej działalności, przydatności owego składnika do prowadzonej działalności, częstotliwości jego wykorzystania, jak również zamiaru i celu w jakim został on nabyty. Zdarzyć się może, iż za związany z działalnością uznany będzie przedmiot nigdy w jej ramach nie używany ale nabyty w tym celu oraz taki, który został nabyty bez wskazania, iż służyć ma działalności ale jest w niej wykorzystywany i to dominującym zakresie. Powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 30.03.2001 r. sygn. akt III SA 3293/99 PP 2001/12/63; wyrok NSA z dnia 23.04.1999 r. III SA 5300/98 LEX 37871; wyrok z dnia 7.07.1999 r. III SA 7654/98 LEX 39466). Odnosząc powyższe stwierdzenia na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż dokonana przez organy podatkowe ocena istnienia powiązania pomiędzy składnikiem majątkowym a prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą znajduje oparcie w materiale dowodowym i nie wykracza poza zakres wyznaczony granicami art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Skarżący oświadczył, i to dwukrotnie, w toku prowadzonego postępowania (oświadczenia z dnia [...] (K -2) oraz oświadczenie z dnia [...] (K- 140)), iż używał spornego pojazdu dla potrzeb działalności prowadzonej w zakresie transportu samochodowego (podkr. Sądu). Analiza dokumentów odprawy celnej potwierdziła powyższe oświadczenia, Skarżący wielokrotnie wykorzystywał ww. pojazd do prowadzonej działalności, której istota co należy jeszcze raz podkreślić polegała na świadczeniu usług przy użyciu samochodów. Nie można zatem mówić o sporadycznym wykorzystywaniu składnika majątkowego dla potrzeb działalności, skoro w istocie właśnie na nim zasadzała się ww. działalność. Nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zarzut skargi, iż sporny samochód był wykorzystywany w działalności sporadycznie, i tu skarga odwołuje się do wskaźnika procentowego, nie odniesiono bowiem tych wskazań i twierdzeń do jakichkolwiek dowodów. Z akt sprawy wynika, zaś iż pojazd był wykorzystywany co najmniej 15 razy (w samych tylko dokumentach odprawy celnej, a działalność prowadzona była także na terenie kraju, przy czym z wystawianych dowodów nie wynika przy użyciu jakiego pojazdu świadczono usługi, w tym zakresie pozostają natomiast oświadczenia Skarżącego), przy czym w badanym okresie rozliczeniowym Skarżący wystawił 34 rachunki (dokumentujące wykonanie wszystkich usług w tym roku). Zgodnie z art.122 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Rozwinięciem powyższej zasady, ujmowanej w judykaturze i piśmiennictwie jako zasada prawdy obiektywnej, są przepisy regulujące postępowanie dowodowe, wśród których priorytetowe znaczenie ma norma wyrażona w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jej treścią organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym ocena powyższa zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2000 r. I SA/Po 1342/99). W ocenie Sądu ocena dokonana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie odpowiada ww. regułom. Wbrew wywodom skargi bez znaczenia w świetle przywołanych na wstępie przepisów pozostaje fakt, iż sporny pojazd nie był wprowadzony ewidencji środków trwałych, istotne jest bowiem to, iż był wykorzystywany w prowadzonej działalności. Nie można też stawiać zarzutu, iż organy podatkowe wobec posiadanych dokumentów i złożonych oświadczeń nie prowadziły dalej idącego postępowania mającego na celu ustalenie czy Skarżący wynajmował inne pojazdy do prowadzonej działalności. Trudno uznać za zasadną wynikającą z tego zarzutu tezę, iż organ podatkowy pomimo posiadanych już dowodów zobowiązany jest do rozważania i dowodzenia wszelkich możliwych do zrealizowania scenariuszy, które potencjalnie mogłyby zaistnieć. W tym miejscu zasadne wydaje się przywołanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Wprawdzie przepis art. 122 ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie może to oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w sytuacji, gdy podatnik nawet nie sygnalizował istnienia innych dowodów". (wyrok z dnia 6.06.2000 r. III SA 1252/99 LEX nr 43953). Nie zasługują na uznanie także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 19.11.1999 r. Prawo o działalności gospodarczej oraz art. 55(1) k.c. organy nie kwestionowały uprawnień podatnika do decydowania o przynależności danego składnika do majątku związanego z działalnością, wręcz przeciwnie oparły się właśnie na jego oświadczeniach oraz czynnościach faktycznych znajdujących odzwierciedlenie w zebranych dowodach. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia przepisów Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego, prawo podatkowe cechuje się bowiem autonomią, która uniemożliwia proste przenoszenie instytucji regulujących inne stosunki prawne na grunt podatkowy. Uznając, iż samochód stanowił składnik związany z działalnością gospodarczą, konsekwentnie należało uznać iż kwota uzyskana z jego sprzedaży stanowi przychód podlegający opodatkowaniu u podmiotu prowadzącego daną działalność tj. M.G., bez względu na fakt, iż środki uzyskane z prowadzonej działalności stanowią małżeńska wspólność majątkową, podobnie z resztą jak przychody ze stosunku pracy itd. Na marginesie już tylko wskazać należy, iż umowa sprzedaży jest czynnością dwustronną, a zatem pozbawione racji jest - w odniesieniu do niej -przywoływanie przepisu art. 37 § 3 KRiOp. Kwestia granic zwykłego zarządu w stosunkach małżeńskich pozostać winna zatem poza granicami rozważań objętych niniejszym wyrokiem, niemniej przywołać tu można tezę orzeczenia Sądu Najwyższego, zgodnie z którą: "Czynności podejmowane przez jednego z małżonków w celu prawidłowego funkcjonowania prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, obejmującego składniki stanowiące przedmiot majątku wspólnego obojga małżonków, w zasadzie mieszczą się w granicach zwykłego zarządu majątkiem wspólnym." (wyrok z dnia 30.11.1999 r. sygn. akt I CKN 240/98 OSNC 2000/6/108). Bez wpływu na podjętą przez organy podatkowe ocenę pozostaje fakt uiszczenia opłaty skarbowej z tytułu sprzedaży i jej przyjęcie przez właściwy Urząd Skarbowy. Opłata Skarbowa oparta jest na samoopodatkowaniu, i fakt uiszczenia jej nienależnie czy też w kwocie wyższej od należnej nie powoduje, iż wygasa obowiązek zapłaty wymaganych prawem innych zobowiązań związanych z daną czynnością. Nie można także dopatrywać się w fakcie jej pobrania przez organ podatkowy naruszenia zasady wyrażonej w przepisie art. 121 Ordynacji podatkowej, skoro jak wskazano, to Strona sama dobrowolnie dokonała wpłaty. Niezależnie od powyższego, Skarżący nie jest pozbawiony możliwości dochodzenia ww. opłaty uiszczonej nienależnie. Nie podziela także Sąd zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji. Uzasadniając jego powołanie Skarżący wskazał na nierówność wobec prawa (co uzasadniałoby raczej przywołanie art. 32 Konstytucji) odnosząc się przy tym na zupełnie odmiennych stanów faktycznych, co uniemożliwia jakiekolwiek porównanie i tym samym odwołanie się do zasady równości. Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w skardze, iż w rozpatrywanej sprawie brak podstaw do uznania ewidencji za nierzetelną z uwagi na zapis § 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18.12.1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. (Dz. U. Nr 161, poz. 1078 ze zm.), zgodnie którym ewidencję uznaje się za rzetelną i niewadliwą, również gdy błędne zapisy są skutkiem oczywistej omyłki, a podatnik posiada dowody księgowe, o których mowa w § 2 ust. 1. wskazać należy, iż powołany przepis nie odnosi się do rozważanego stanu faktycznego. Mowa w nim bowiem o błędnych zapisach i dokumentach księgowych tj. fakturach, fakturach VAT RR, fakturach VAT KOMIS, dokumentach celnych, rachunkach oraz fakturach korygujących i notach korygujących, zwanych dalej «fakturami», odpowiadających warunkom określonym w odrębnych przepisach, jeżeli sprzedaż jest udokumentowana fakturami, a w przypadku sprzedaży bez faktur - na podstawie wystawionego na koniec dnia dowodu wewnętrznego, w którym w jednej kwocie jest wykazana wartość tych przychodów za ten dzień z podziałem na przychody objęte poszczególnymi stawkami ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do błędnego zapisu ale do nie wpisania kwoty uzyskanego przychodu, zaś jej wysokość organ ustalił w oparciu o umowę, a nie jeden z ww. dokumentów księgowych. Pozostając w kręgu rozważań dotyczących ewidencji i ustalenia przychodu z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży stwierdzić należy, iż słusznie organy podatkowe uznały, iż ewidencja nie odzwierciedla stanu faktycznego, a w konsekwencji nie może stanowić dowodu w sprawie. Nie oznacza to jednak, jak twierdzi Strona, iż podstawa opodatkowania winna być ustalona w drodze oszacowania, zgodnie z treścią art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, co nastąpiło w niemniejszej sprawie. Ograny podatkowe ustaliły podstawę opodatkowania w oparciu o posiadane przez Skarżącego dowody źródłowe. ,Za odpowiadające prawu uznać należy także ustalenia dotyczące pomniejszenia podstawy opodatkowania o wartość podatku od towarów i usług, w związku z przekroczeniem przez Skarżącego w październiku 1999 r. kwoty powodującej utratę prawa do zwolnienia od ww. podatku. Wbrew wywodom skargi świadczone przez M. G. usługi nie mogą być uznane za usługi transportu międzynarodowego traktowanego jako eksport usług, gdyż za takie uznać można tylko te czynności które odbywały się w warunkach określonych w przepisach rozporządzenia ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz .U. Nr 154, poz. 1024 ze zm.), a więc przez uprawnionego przewoźnika drogowego, a Skarżący takiego statusu nie posiadał. Oparcie w przepisach, w szczególności w treści art. 122 oraz art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej znajduje działanie organów prowadzacie do określania zobowiązania w podatku dochodowym w prawidłowej wysokości, a więc pomniejszonej o podatek od towarów i usług, co jest dopuszczalne bez potrzeby uprzedniego określania zobowiązania w podatku od towarów i usług. Oba rozstrzygnięcia są bowiem od siebie niezależne jakkolwiek wzajemnie na siebie wpływają. Nie znajduje oparcia także zarzut braku wskazania sposobu wyliczenia podatku od towarów i usług, w aktach sprawy znajdują się dokumenty (analizy) zawierające takie rozliczenie. Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) oraz art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzająceustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.