II OSK 1122/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Zofia Flasińska Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2256/06 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2005 r. uwzględnił skargę Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] odmówił wydania wnioskowanego pozwolenia, decyzja ta została utrzymana przez Komendanta Głównego Policji po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...]. W skardze do sądu administracyjnego na tę ostatnią decyzję Z. S. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), art. 1, art. 3 i art. 53b ustawy z dnia 18 stycznia 2006 r. o kulturze fizycznej (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 ze zm.), a ponadto także naruszenie ogólnych zasad postępowania, w tym art. 6, 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w decyzji. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 marca 2007 r. oddalił skargę Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z brzmienia przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni wynika, że organy mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne uzasadniają jego wydanie. Organy mają jednak, według Sądu, prawo swobodnej oceny materiału dowodowego, przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Brak negatywnych przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania pozwolenia na broń. Zdaniem Sądu, skoro w świetle obowiązujących przepisów nie da wywieść się powszechnego prawa obywateli do posiadania broni, organy każdorazowo muszą badać indywidualne i rzeczywiste potrzeby wnioskodawcy, a wyłącznie osobiste zamiłowanie czy predyspozycje nie mogą stanowić wystarczającej podstawy wydania pozwolenia na broń. Sąd podzielił pogląd, iż rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej posiadają instruktor sportu strzeleckiego w klubie sportowym czy stowarzyszeniu strzeleckim oraz osoba, która wykaże ponadprzeciętną potrzebę posiadania broni sportowej. Skarżący ma możliwość uprawiania strzelectwa w ramach działalności klubu, co nie wymaga posiadania broni indywidualnej. W skardze kasacyjnej od tego wyroku zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 87 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, art. 1, art. 3 i art. 53b ustawy z dnia 18 stycznia 2006 r. o kulturze fizycznej oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298). Uzasadniając zarzuty podniesiono, że Sąd nie uwzględnił zmian w prawie, które w sposób istotny zmieniły sytuację osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na zakup broni sportowej. Przywołany art. 4 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym stwierdza, że brak przynależności klubowej nie stanowi przeszkody do uprawiania sportu strzeleckiego, a art. 53b ustawy o kulturze fizycznej przekazuje ocenę kwalifikacji sportowych osób zamierzających uprawiać strzelectwo Polskiemu Związkowi Strzelectwa Sportowego. Ponadto zarzucono, że powołane przez Sąd orzecznictwo dotyczy broni palnej bojowej i nie może być odnoszone do broni sportowej. Sąd pominął także wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r., co stanowi oczywiste naruszenie art. 153 p.p.s.a. W odpowiedzi Komendanta Głównego Policji na skargę kasacyjną, z dnia 20 czerwca 2007 r. organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że skarga kasacyjna nie zawiera właściwie sformułowanych zarzutów – nie jest możliwe jednoczesne zarzucanie naruszenia norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Ponadto odnośnie naruszenia normy konstytucyjnej wskazano, że brak podania w jaki sposób została naruszona uniemożliwia dokonanie kontroli naruszenia tej normy. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez Sąd przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym i ustawy o kulturze fizycznej wskazano, że nie może być skuteczny, skoro Sąd przepisów tych w ogóle nie stosował. Z tych względów wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych będąc związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), które wyznaczają zarzuty tej skargi znajdujące podstawy w przepisach art. 174 p.p.s.a. Spośród zarzutów zamieszczonych w skardze kasacyjnej jedynie zarzut naruszenia przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 3 ustawy o broni i amunicji oraz zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., zważywszy na przedmiot sprawy, można by uznać za mające związek ze sprawą. Pozostałe bowiem zarzuty naruszenia przepisów ustawy o kulturze fizycznej i ustawy o sporcie kwalifikowanym, nie miały zastosowania w sprawie, ani też nie mogły mieć takiego zastosowania przy rozpoznawaniu skargi na decyzję odmawiającą wydania pozwolenia na broń sportową. Poza tym okoliczności, które w oparciu o przepisy ww. ustaw wyjaśnia strona, nie budzą żadnych wątpliwości u organów właściwych w sprawach pozwoleń na broń, jak i u Sądu kontrolującego decyzje tych organów. Zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji RP w skardze kasacyjnej nie został w żaden sposób wyjaśniony i uzasadniony, wobec czego trudno się do niego odnieść. Zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. byłby uzasadniony gdyby można było wykazać, że w zaskarżonym wyroku Sąd, czy też organy w zaskarżonych decyzjach naruszyły normę prawną zawartą w tym przepisie, a więc naruszyły związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wynikającymi z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r. W powyższym wyroku takiej oceny prawnej, która by była wiążąca w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. nie było i nie mogło być, skoro "w ocenie Sądu" "organy Policji nie rozpoznały sprawy z uwzględnieniem treści art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a." (str. 5 uzasadnienia wyroku). Wszystkie zaś okoliczności sprawy, które zdaniem Sądu nie zostały należycie zbadane, po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego, po uchyleniu decyzji wyrokiem z dnia 25 października 2005 r., zostały wyjaśnione, co może świadczyć o właściwym wykonaniu przez organy wskazań Sądu co do dalszego postępowania. Jak z powyższego wynika brak uzasadnienia dla poglądu, iż zaskarżanym wyrokiem został naruszony przepis art. 153 p.p.s.a. Poza tym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawę skargi kasacyjnej, może stanowić naruszenie przepisów postępowania jednak tyko wówczas, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia "art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji" zamieszczony w pkt 1 lit. b/ skargi kasacyjnej praktycznie nie został uzasadniony, gdyż nawet nie wskazano tam, czy to naruszenie miało nastąpić przez błędną wykładnię, czy też przez niewłaściwe zastosowanie, jak wskazuje się w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego również nie precyzuje charakteru naruszenia ww. przepisu prawa materialnego polemizując z zaskarżanym wyrokiem przez cytowanie fragmentów orzeczeń sądowych, które zapadły w mniej lub bardziej podobnych sprawach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok nie narusza również przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, gdyż należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż okoliczności, na które powoływał się skarżący nie uzasadniały wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie przesłanek negatywnych wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz przynależność do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji i patentu strzeleckiego, nie są okolicznościami uzasadniającymi wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie definiuje tych okoliczności dlatego ich ocena należy do właściwych organów Policji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2006 r., VI SA/Wa 2515/05; wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r., II OSK 97/05; wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., II OSK 587/05). Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.