I OSK 273/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie NSA Stefan Kłosowski Marek Stojanowski Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Podlaskiego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 528/06 w sprawie ze skargi Wojewody Podlaskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 29 grudnia 2005 r. nr XLIII/473/05 w przedmiocie przekazania w drodze darowizny nieruchomości uchyla zaskarżone postanowienie Postanowieniem z 23 listopada 2006 r., II SA/Bk 528/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę Wojewody Podlaskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Suwałkach z 29 grudnia 2005 r. w przedmiocie przekazania w drodze darowizny nieruchomości. Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy. Rada Miejska w Suwałkach w dniu 29 grudnia 2005 r. podjęła uchwałę nr XLIII/473/05 o przekazaniu Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Suwałkach w drodze darowizny na cele naukowe i dydaktyczno-wychowawcze nieruchomości, zabudowanej budynkiem internatu i budynkiem dydaktyczno-socjalnym, położonej przy ul. Ogrodowej o łącznej powierzchni 49,185 ha. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 24 stycznia 2006r. (nr PN.II.ED.0911-17/06), wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Wojewoda Podlaski stwierdził nieważność powyższej uchwały. W uzasadnieniu wskazał, iż uchwała Rady Miejskiej naruszyła przepisy art. 59 ust. 6 w zw. z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, albowiem obiekty przekazywane uchwałą stanowią integralną część Zespołu Szkół nr 7 im. W. Witosa w Suwałkach, a ich darowizna prowadzi do faktycznego przekształcenia (likwidacji) szkoły, bez zachowania procedur wymagalnych przy likwidacji szkoły. Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (sygn. akt II SA/Bk 189/06) uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zapadło z obrazą prawa materialnego - art. 59 ust. 6 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, co miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż "analiza procedury podjęcia spornej uchwały Rada Miasta Suwałki daje podstawy do uzasadnionych wątpliwości, co do prawidłowości tej procedury" z tym, że "te wszystkie tak ustalone okoliczności w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym nie były brane pod uwagę". W uzasadnieniu wyroku Sąd wyraził pogląd, że "...organ nadzoru nie jest pozbawiony możliwości doprowadzenia do wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały, w stosunku do której upłynął termin z art. 91 ust. 1 u.s.g., gdy znajduje podstawy skutkujące stwierdzeniu jej nieważnością. Zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 tej ustawy może zaskarżyć uchwałę do sadu administracyjnego. W orzecznictwie oraz doktrynie ugruntowało się stanowisko, iż w takiej sytuacji wojewoda nie jest ograniczony terminem do wniesienia skargi przewidzianym, w art. 53 § 1 - 3 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., ONSAiWSA 2006/1/7). W dniu 27 lipca 2006 r., Wojewoda Podlaski powołując się na przepis art. 93 u.s.g., zaskarżył do Sądu administracyjnego uchwałę nr XLIII/473/05 Rady Miejskiej w Suwałkach z 29 grudnia 2005 r. w sprawie przekazania w drodze darowizny nieruchomości zabudowanej. Zaskarżonej uchwale Wojewoda zarzucił naruszenie prawa materialnego, a w szczególności przepisów art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 2 "a" oraz art. 25 ust. 1 ustawy z 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów art. 30 ust. 2 pkt 3 i art. 30 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 20 ust. 5 u.s.g. Na tej podstawie Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W odpowiedzi na skargę Gmina Miasta Suwałki wniosła o odrzucenie, ewentualnie - o oddalenie skargi. Zdaniem Gminy skarga Wojewody winna być odrzucona, z mocy art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ sprawa objęta przedmiotową skargą, pomiędzy Wojewodą Podlaskim a Gminą Miasta Suwałki została już prawomocnie osądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 czerwca 2006r. (sygn. akt II SA/Bk 189/06). Zdaniem Sądu I instancji, skarga organu nadzoru, wniesiona na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podlega odrzuceniu - jako niedopuszczalna "z innych przyczyn" - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ustawowa regulacja instytucji nadzoru nad działalnością gminną (rozdział 10 u.s.g.) zapewnia organom wykonującym uprawnienia nadzorcze dwa środki prawne służące stwierdzeniu nieważności uchwał lub zarządzeń organu gminy sprzecznych z prawem: 1) rozstrzygnięcie nadzorcze organu stwierdzające nieważność uchwały lub zarządzenie organu gminy (art. 91 ustawy), 2) zaskarżenie uchwały lub zarządzenia organu gminy przez organ nadzoru do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 ustawy). Powołane przepisy regulują również sekwencję wykorzystania obu środków prawnych nadzoru. Na mocy art. 91 ust. 1 u.s.g., o nieważności uchwały lub zarządzenia orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności aktu organu gminy - "w tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego" (art. 93 ust. 1 u.s.g. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ nadzoru nie może skorzystać jednocześnie z obu środków prawnych nadzoru. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. organ nadzoru nie może zaskarżyć do sądu administracyjnego uchwały organu gminy przed upływem terminu 30 dni od daty doręczenia mu tej uchwały. Skargę wniesioną przed tym terminem, jako wniesioną "bez wyczerpania kompetencji organu nadzoru" uznać należy za niedopuszczalną w rozumieniu (wówczas obowiązującego) art. 204 § 1 kpa (postanowienie NSA z 09.12.1994 r., I SA 1706/094, ONSA 1995/3/144). W wyroku z 30.10.1996 r. (III SA 838/96, - Prawo gospodarcze 1997/5/33) NSA stwierdził, że orzeczenie o nieważności uchwały organu gminy może nastąpić nie później niż w terminie 30 dni od daty doręczenia uchwały organowi nadzoru. Po upływie tego terminu organ ten traci kompetencję do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy i w myśl art. 93 ust. 1 u.s.g., chcąc doprowadzić do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, może zaskarżyć ją do sądu administracyjnego. Z przytoczonych orzeczeń NSA wynika konkluzja, iż dopóki organowi nadzoru przysługuje kompetencja do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w przedmiocie legalności uchwały lub zarządzenia organu gminy, organ nadzoru nie może uwolnić się od wykonania tej kompetencji (kompetencja jest to uprawnienie, ale obowiązek działania organu) poprzez zaskarżenie aktu organu gminy do sądu administracyjnego. Z treści przepisu art. 93 ust. 1 u.s.g. wynika, iż organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, "w tym przypadku, kiedy "nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy". Logiczna wykładnia przepisu nakazuje przyjąć, iż w przypadku kiedy organ nadzoru stwierdził "we własnym zakresie" nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy nie może zaskarżyć tej uchwały lub zarządzenia do sądu administracyjnego. A zatem kiedy organ nadzoru, w ramach przysługującej mu kompetencji, wykorzystał środek nadzoru w postaci rozstrzygnięcia nadzorczego o stwierdzeniu nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, nie przysługuje mu uprawnienie do zaskarżenia tego aktu organu gminy do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu w trybie art. 93 ust. 1 jest wówczas niedopuszczalne. Prawomocne uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego przez sąd administracyjny, na podstawie art. 148 p.p.s.a., zamyka postępowanie w sprawie stwierdzenia legalności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Zgodnie z ogólnymi cechami aktów stosowania prawa, uchylony akt nadzoru traci moc wiążącą z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Oznacza to, że z tą chwilą odzyskuje moc wiążącą zakwestionowana aktem nadzoru uchwała lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego (por. T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz W-wa 2005, s. 466). Przepisy rozdziału 10 ustawy o samorządzie gminnym nie przewidują instytucji "ponownego rozpoznania" kwestii ważności aktu organu gminy przez organ nadzoru. Po prawomocnym uchyleniu przez sąd aktu nadzoru, na podstawie art. 148 ppsa, organowi nadzoru nie służy już kompetencja do ponownego skorzystania ze środków nadzoru przewidzianych w przepisach art. 91 oraz art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. Skargą kasacyjną z 3 stycznia 2007 r. Wojewoda Podlaski zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: I. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a w szczególności art. 93 ust. 1 i art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przez uznanie, że "w przypadku kiedy organ nadzoru stwierdził "we własnym zakresie" nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy w ramach, przyznanej mu kompetencji, pomimo że jego rozstrzygnięcie nadzorcze zostało prawomocnie uchylone, nie przysługuje mu uprawnienie do zaskarżenia tego aktu organu gminy do sądu administracyjnego", co tym samym narusza przepis art. 58 § l pkt 6 p.p.s.a.; II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 7 p.p.s.a. przez wydanie zaskarżonego postanowienia dopiero po zamknięciu rozprawy, a nie na pierwszym posiedzeniu, (tj. posiedzeniu niejawnym) które miało miejsce w dniu 14 września 2006 r.; 2) art. 54 § 2 i art. 32 p.p.s.a. w zw. z art. 18 ust. l u.s.g. przez uznanie, iż odpowiedzi na skargę udzielił właściwy organ, a skutkiem naruszenia tego przepisu jest pozbawienie strony możności działania; 3) art. 58 § l pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Wskazując na powyższe na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § l p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania., W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 29 grudnia 2005 r. Rada Miejska w Suwałkach podjęła uchwałę Nr XLHI/473/05 w sprawie przekazania w drodze darowizny nieruchomości zabudowanej. Rozstrzygnięciem nadzorczym z 24 stycznia 2006 r. Nr PN. H. ED. 0911-17/06 Wojewoda Podlaski stwierdził nieważność uchwały. Skargę na to rozstrzygnięcie wniosła Gmina Miasta Suwałki. Wyrokiem z 22 czerwca 2006 r. II SA/Bk 189/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze, jednocześnie wskazując, iż uchwala została podjęta bez upoważnienia ustawowego i powinna być objęta rozstrzygnięciem nadzorczym, ale z innych przyczyn niż wskazane w jego uzasadnieniu. Mając na uwadze fakt, iż ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 91 ust l u.s.g. organ nadzoru nie może wydać rozstrzygnięcia nadzorczego, Wojewoda Podlaski wniósł skargę na podstawie art. 93 ust. l tej ustawy. Postanowieniem z 23 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił tę skargę stwierdzając, iż jest ona niedopuszczalna z innych przyczyn. Należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w innych sprawach uznał takie skargi za dopuszczalne – por. wyroki z 21 czerwca 2005 r. - II SA/Bk 508/05 i z 20 grudnia 2005 r. II SA/Bk 729/05 (oba niepubl.). Niezrozumiałe jest dla skarżącego, dlaczego wydając zaskarżone postanowienie zmienił utrwaloną tymi wyrokami wykładnię przepisu art. 93 ust l ustawy o samorządzie gminnym. Zaskarżone postanowienie WSA w Białymstoku powinno ulec uchyleniu, albowiem zostały naruszone zarówno przepisy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 93 ust. l w zw. z art. 91 u.s.g. oraz przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołano się m.in. na postanowienie NSA z 9 grudnia 1994 r. I SA 1706/94 ONSA 1995/3/144, w którym orzeczono, że: "W trybie art. 93 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, póz. 95 z późn. zm,) organ nadzoru nie może zaskarżyć do sądu administracyjnego uchwały organu gminy przed upływem terminu 30 dni od daty doręczenia mu tej uchwały. Skargę wniesioną przed tym terminem, jako wniesioną "bez wyczerpania kompetencji organu nadzoru", uznać należy za niedopuszczalną z innych przyczyn w rozumieniu ''art. 204 § l kp.a.". Nie może ujść uwadze, że cytowane wyżej postanowienie NSA zostało wydane w oparciu o inny stan faktyczny. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwałę doręczoną mu 18 sierpnia 1994 r. przed upływem 30-dniowego terminu do wykonania własnej kompetencji, albowiem skarga nosi datę 31 sierpnia 1994 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydając ww postanowienie stwierdził, iż "zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego jest możliwe po wyczerpaniu kompetencji organu nadzoru." W niniejszej sprawie bezsporne jest, że upłynął już trzydziestodniowy termin od dnia doręczenia Wojewodzie Podlaskiemu uchwały Nr XLDI/473/05 Rady Miejskiej w Suwałkach w sprawie przekazania w drodze darowizny nieruchomości zabudowanej, zatem wyczerpał on już swoje kompetencje. W wyroku z 21 marca 1991 r., SA/Wr 168/91 (ONSA 1991, Nr l, poz. 28) Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł, że "Niedopuszczalna jest skarga - w trybie zarówno art. 93 ust. l u.s.g., jak i art. 101 ust. l tej ustawy na uchwałę organu gminy, której nieważność orzeczono prawomocnym rozstrzygnięciem nadzorczym wojewody." Albowiem "po spełnieniu jednego z warunków prawomocności decyzji wymienionych w art. 269 k.p.a. rozstrzygnięcie nadzorcze - nawet wadliwe - wywołuje skutki prawne w postaci pozbawienia mocy obowiązującej uchwały w zakresie objętym orzeczeniem o nieważności." Natomiast w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej w Suwałkach z 29 grudnia 2005r. zostało prawomocnie uchylone i nie wywołuje ono skutków prawnych w postaci pozbawienia mocy obowiązującej uchwały w zakresie objętym orzeczeniem o nieważności. Przesłanki zaś stwierdzenia nieważności uchwały, a w konsekwencji art. 94 ust. 2 u.s.g. - również przesłanki stwierdzenia niezgodności z prawem uchwały stanowiącej akt normatywny, występują do czasu utraty jej mocy obowiązującej. Dlatego też należy uznać, że skarga Wojewody Podlaskiego, wniesiona po upływie wskazanego w art. 91 ust. l ww ustawy, jest dopuszczalna. Przepis art. 31 u.s.g. stanowi, że wójt (burmistrz lub prezydent) kieruje bieżącymi sprawami gminy i reprezentuje ją na zewnątrz. Zasady te nie mają zastosowania wówczas, gdy rada gminy sprawuje swoje władcze funkcje (imperium) w zakresie administracji publicznej, co dotyczy między innymi także jej kompetencji do podejmowania uchwał. Stroną przeciwną w postępowaniu ze skargi wniesionej na podstawie art. 93 ust. l u.s.g. jest ten organ gminy, którego uchwała została zaskarżona, czyli w danym wypadku Rada Miejska w Suwałkach. Zdaniem judykatury nie ma przeszkód, aby właściwy organ gminy zmienił lub uchylił zaskarżoną przez organ nadzoru, w trybie art. 93 ust. l u.s.g., uchwałę lub zarządzenie, pod warunkiem że nowa uchwała lub zarządzenie uwzględni w całości skargę. Zatem podstawą odpowiedzi na skargę powinna być uchwała Rady Miejskiej w Suwałkach. W niniejszej sprawie organ, którego akt został zaskarżony nie zapoznał się ze skargą Wojewody Podlaskiego i nie udzielił odpowiedzi w formie uchwały, że odmawia uchylenia uchwały Nr XLHI/473/05 z 29 grudnia 2005 r., a takie stanowisko powinien przedstawić - wynika to z art. 54 § 2 i 3 p.p.s.a. Prezydent Miasta Suwałki nie posiadał upoważnienia do udzielenia w imieniu tej Rady odpowiedzi na skargę Wojewody Podlaskiego z 27 lipca 2006 r. Jak wynika z załączonego do akt pełnomocnictwa (karta akt sprawy Nr 7) radca prawny występował w sprawie jako "Radca Prawny Urzędu Miejskiego w Suwałkach" na podstawie upoważnienia udzielonego przez Prezydenta Miasta, a nie przez Radę Miejską Suwałki. Dlatego też należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Miasto Suwałki nie było prawidłowo reprezentowane. Wojewoda, podobnie jak prokurator, jest powołany do ochrony porządku prawnego, bez ograniczeń przedmiotowych. Wobec tego każda uchwała, jeżeli została podjęta przez organ gminy, może być przez niego zaskarżona w granicach, odpowiadających wymaganiom art. 93 ust. l u.s.g. Wojewoda Podlaski podjął inicjatywę zmierzającą do usunięcia ww uchwały z porządku prawnego. WSA w Białymstoku odmawiając merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowej skargi, przez jej odrzucenie, doprowadza do pozostawienia w obrocie prawnym uchwały Rady Miejskiej w Suwałkach podjętej z rażącym naruszeniem prawa, co godzi w powagę wymiaru sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o umorzenie postępowania z powodu przedawnienia (art. 94 ust. 1 u.s.g.) lub o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że skarżący podziela w pełni interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem dwa spośród podniesionych w niej zarzutów przeciwko zaskarżonemu postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku są trafne. Z art. 93 ust. 1 u.s.g. wynika, iż organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 tejże ustawy. Jednakże w tym przypadku może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W konsekwencji wniesienie skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 93 ust. 1 jest dopuszczalne, zarówno wówczas, gdy organ nie zdążył wydać rozstrzygnięcia nadzorczego w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały (zarządzenia) organu gminy, jak i w sytuacji, gdy jego rozstrzygnięcie nadzorcze zostało uchylone przez sąd, ponieważ w obu tych przypadkach mamy do czynienia z upływem terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 u.s.g., co oznacza, że doszło do spełnienia jedynej przesłanki warunkującej możliwość skorzystania przez organ nadzoru z prawa zaskarżenia uchwały (zarządzenia) organu gminy do sądu administracyjnego. W rezultacie nie do przyjęcia jest wykładnia art. 93 ust. 1 u.s.g. mówiąca, "iż w przypadku kiedy organ nadzoru stwierdził "we własnym zakresie" nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy nie może zaskarżyć tej uchwały lub zarządzenia do sądu administracyjnego. A zatem kiedy organ nadzoru, w ramach przysługującej mu kompetencji, wykorzystał środek nadzoru w postaci rozstrzygnięcia nadzorczego o stwierdzeniu nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, nie przysługuje mu uprawnienie do zaskarżenia tego aktu organu gminy do sądu administracyjnego". Jest ona błędna również dlatego, że nie ma w tym przepisie takiego zastrzeżenia, z którego wynikałoby, że jeżeli organ nadzoru skorzystał z kompetencji określonej w art. 91 ust. 1 u.s.g., to już nie może skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 93 ust. 1 w przypadku, gdy doszło do uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Naruszenie art. 93 ust. 1 u.s.g. przez błędną jego wykładnię doprowadziło jednocześnie do naruszenia art. 58 § 1 pkt p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie, ponieważ na jego podstawie odrzucono skargę Wojewody Podlaskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Suwałkach z 29 grudnia 2005 r. w przedmiocie przekazania w drodze darowizny nieruchomości, której wniesienie było dopuszczalna. Także i ten zarzut miał usprawiedliwione podstawy, ponieważ uchybienie Sądu I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za mającą usprawiedliwione podstawy i stosownie do art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.