II FSK 1929/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Marek Zirk - Sadowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia WSA del. Jacek Jaśkiewicz, Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1608/07 w sprawie ze skargi C. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 24 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1608/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. Z., na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie od skargi należny był wpis stały (w kwocie 500 zł), na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej rozporządzenie. Ze względu na treść art. 221 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie wezwał pełnomocnika strony, będącego radcą prawnym, do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi i odrzucił ją. W skardze kasacyjnej strona zażądała uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 221 P.p.s.a. ze względu na przyjęcie przez Sąd, iż wpis od skargi na decyzję w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jest wpisem stałym, gdy w rzeczywistości powinien być wpisem stosunkowym, ze względu na konstytutywny charakter decyzji, będącej przedmiotem zaskarżenia, a tworzącej nowy stosunek prawny, skutkujący powstaniem nowego zobowiązania podatkowego w odniesieniu do skarżącego w wysokości 2.275.854 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia (por. np. orzeczenia: z dnia 15 maja 2008, sygn. akt II FZ 182/08; z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1678/08; z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 424/08; z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FZ 118/09 – publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tezę powyższą, jak i argumentację na jej poparcie wywodzoną, Sąd odwoławczy w obecnym składzie w pełni podziela. Trafnie zatem wskazuje się w w/w postanowieniach, iż w decyzjach dotyczących odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Dz. U. nr 8, poz. 60 ze zm.), warunkujące wydanie rozstrzygnięcia o takim przedmiocie. Jest to decyzja o charakterze subsydiarnym (wydawana w razie bezskuteczności egzekucji wobec samej spółki), dotycząca przeniesienia odpowiedzialności za należności podatkowe. Przedmiotem tej decyzji nie jest w istocie ustalenie (bądź stwierdzenie istnienia) należności pieniężnej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 231 P.p.s.a. – co warunkuje uznanie, że w sprawie należny jest wpis stosunkowy (por. post. NSA z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt II FZ 638/06, publ. we wspomnianej bazie orzeczeń) – ponieważ okoliczność ta została ustalona w odrębnym postępowaniu. Celem tego rozstrzygnięcia jest ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Osoba trzecia, zobowiązana na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej do uiszczenia należności za podatnika (spółkę), nie ma statusu strony w postępowaniu wymiarowym w stosunku do spółki i może skutecznie kwestionować jedynie fakt przeniesienia należności, a nie wysokość tej należności, zatem wysokość zaległego podatku nie jest przedmiotem sporu w sprawie o przeniesienie odpowiedzialności. Ta ostatnia okoliczność stanowi przedmiot sporu przed sądem administracyjnym jedynie w razie zaskarżenia samej decyzji wymiarowej. Skoro przedmiotem sporu w sprawie nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. Jednocześnie stwierdzić należy, że sprawa ze skargi na decyzję w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki zalicza się do spraw "z zakresu zobowiązań podatkowych" w ujęciu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, gdyż zwrot "z zakresu" wskazuje na to, iż chodzi w tym przepisie o akty prawne, których przedmiot wiąże się bezpośrednio z określeniem wysokości, terminu, miejsca, czy warunków zapłaty zobowiązania podatkowego (por. post. NSA z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt II FZ 727/05, ONSAiWSA 2006 nr 3, poz. 78). Skoro w sprawie należy był wpis stały, którego reprezentujący stronę radca prawny nie uiścił samodzielnie, to skargę należało odrzucić, na podstawie art. 221 P.p.s.a., co też Sąd wojewódzki uczynił. Zgodnie z tym ostatnio wymienionym przepisem, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Podstawę prawną niniejszego postanowienia stanowi art. 184 P.p.s.a.