I SA/Łd 201/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Asesor WSA Ewa Cisowska - Sakrajda, Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. przy udziale --- sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...] określającą K. W. w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 r. nadwyżkę podatku należnego nad podatkiem naliczonym do wpłaty w kwocie 24.175,00 zł oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji powołał art. 233 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, wywodząc, iż organ podatkowy drugiej instancji rozpatrując odwołanie podatnika, uchyla w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Zauważył, iż istotą rozpatrywanej sprawy jest ocena prawidłowości obniżenia przez podatnika podatku należnego o podatek naliczony. Prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną wynika z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zmianami). Realizacja tego uprawnienia przez podatnika może być dokonywana tylko na warunkach określonych przez przepisy prawa podatkowego. Dodatkowe warunki dla wskazanego wyżej uprawnienia do obniżenia podatku należnego wprowadza przepis § 48 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W ocenie organu odwoławczego, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. została wydana z naruszeniem art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Mimo podjętych w toku postępowania podatkowego przez organ podatkowy pierwszej instancji działań, w rozpatrywanej sprawie nie został zgromadzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwalałby na przeanalizowanie i ocenę całości dowodów dotyczących zawartych transakcji w świetle obowiązujących przepisów prawa w zakresie obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Zauważył, iż w odwołaniu Pełnomocnik zarzucił, że organ podatkowy pierwszej instancji naruszył art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, ponieważ mimo zawiadomienia z dnia 21 czerwca 2006r., organ ten prowadził dalsze postępowanie. Jak bowiem wynika z akt podatkowych, przed wydaniem decyzji, z materiałem dowodowym, zgromadzonym przez organ podatkowy pierwszej instancji, w toku prowadzonych postępowań podatkowych w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące ód marca 2002 r. do stycznia 2003 r. oraz za miesiące: marzec i kwiecień 2003 r., zapoznała się w dniu 29 czerwca 2006r. M. J. (ustanowiony w drodze substytucji pełnomocnik). Fakt zapoznania się z aktami ww. spraw M. J. potwierdziła własnoręczną adnotacją i podpisem. Organ odwoławczy stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 28 czerwca 2006r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o przekazanie kopii pisma skierowanego do Prokuratury Rejonowej w R. Ww. pismo organu podatkowego dotyczy A. J., a więc osoby, która była wystawcą faktury, zakwestionowanej przez organ podatkowy pierwszej instancji. Zauważył, że odpowiedź Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 30 czerwca 2006 r. do Urzędu Skarbowego w R. wpłynęła w dniu 05 lipca 2006r., a zatem, po dacie zapoznania się Pełnomocnika Podatnika z materiałem dowodowym sprawy. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 123 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, "organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań", natomiast przepis art. 200 § 1 ww. ustawy stanowi ,przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego ". W tym stanie faktycznym i prawnym stwierdził, iż organ podatkowy pierwszej instancji nie dopełnił obowiązków wynikających z przepisów art. 200 § 1 ustawy -Ordynacja podatkowa, ponieważ po dniu, w którym M. J. zapoznała się z materiałem dowodowym (29 czerwca 2006r.), do akt sprawy został włączony dodatkowy dowód. Nie zapewnienie pełnomocnikowi strony możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału dowodowego oznacza, że organ podatkowy pierwszej instancji nie zagwarantował stronie udziału w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 r. W świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego, brak udziału strony w postępowaniu decyduje o kwalifikacji dowodów w sprawie, ponieważ okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym pełnomocnik strony nie miał możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione. Pozbawienie pełnomocnika możliwości skorzystania z ww. praw, stanowi wadę postępowania podatkowego, uzasadniającą uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że w miesiącu styczniu 2003r. K. W., w rejestrze zakupów VAT, zaewidencjonował dwie faktury VAT: Nr [...] z dnia 27 stycznia 2003r. i nr [...] z dnia 30 stycznia 2003r., wystawione przez P.H.U. A., P.D., B., ul. A., NIP[...], dokumentujące nabycie 17.200 litrów oleju napędowego (wartość netto 35.260,00 zł, podatek VAT 7.757,20 zł). Ww. faktury stanowiły podstawę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie 7.757,20 zł. Zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy wskazuje, że P. D. w rzeczywistości nie prowadził działalności. Przesłuchany, w Urzędzie Skarbowym w B. w dniu 18 czerwca 2003r., w charakterze strony, P. D. zeznał, iż za zarejestrowanie działalności otrzymywał wynagrodzenie, nie prowadził dokumentacji związanej z działalnością gospodarczą. Wszystkie transakcje kupna i sprzedaży paliwa firmowane jego nazwiskiem (nazwą Firmy) były załatwiane przez S. G. i M. S. Stwierdził, że nie był obecny przy transakcjach i nie wie, czy faktycznie one miały miejsce. Zeznał także, że osobiście nie wystawiał faktur na sprzedaż, większość faktur nie była przez niego podpisana. Otrzymywał gotowe deklaracje podatkowe VAT-7, które podpisywał i składał w Urzędzie Skarbowym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. uwzględnił to, że w dniu 07 sierpnia 2003r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wydał w stosunku do P. D. decyzję w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 r., utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy, lecz uchyloną w toku postępowania sądowoadministracyjnego przez NSA Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że do oceny prawidłowości obniżenia przez K. W., w styczniu 2003 r., podatku należnego o podatek naliczony, niezbędne jest ponowne zbadanie transakcji, udokumentowanych fakturami, wystawionymi w miesiącu styczniu 2003r. przez P.H.U. A., P.D., B. W związku z powyższym, niezbędne jest ponowne przeprowadzenie postępowania podatkowego i dokonanie oceny transakcji między Firmą Pana K. W. a Firmą P. D. w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy, w oparciu o zgromadzony w aktach podatkowych materiał dowodowy, uznał, iż nie jest w stanie ocenić prawidłowości, bądź nieprawidłowości, dokonanego przez podatnika rozliczenia w zakresie obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W związku z powyższym zasadnym jest uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ rozstrzygniecie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Przed podjęciem rozstrzygnięcia i wydaniem nowej decyzji, organ podatkowy pierwszej instancji winien, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., dokonać oceny dowodów, zgromadzonych w toku postępowania podatkowego, zgodnie z art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa, przy czym ocena ta powinna dotyczyć zarówno każdego dowodu z osobna, jak i w związku z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie. Wynik postępowania dowodowego winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym odmówił wiarygodności (art. 210 § 4 ustawy -Ordynacja podatkowa). Prowadząc ponowne postępowanie i wydając nową decyzję organ pierwszej instancji winien również zająć stanowisko w odniesieniu do zarzutów i argumentów podnoszonych przez Pełnomocnika w odwołaniu z dnia 28 lipca 2006 r. oraz pismach z dnia 09 października 2006r. i z dnia 26 października 2006r., złożonych w toku postępowania odwoławczego. Ustosunkowując się do pisma Pełnomocnika z dnia 30 października 2006r. organ odwoławczy zauważa, że w świetle przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, fakt przebywania Pełnomocnika poza granicami kraju w okresie od dnia 09 listopada 2006r. do dnia 08 grudnia 2006r., nie przerywa, ani też nie przesuwa ustawowych terminów do rozpatrzenia sprawy. W skardze dotyczącej wszystkich miesięcy 2002 i 2003r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego i nakazanie rozpatrzenia sprawy przez ten organ . Decyzji tej zarzucił naruszenie art. 233 § 2 ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazane sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dopuszczalność zastosowana art. 233 § 2 o.p. uwarunkowana jest koniecznością przeprowadzenia w całości lub w znacznej części postępowania dowodowego i braku możliwości zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 229 o.p. podczas, gdy w rozpoznawanej sprawie przesłanki takie nie zachodziły. Nie wskazał także na czym polegało naruszenie art. 187 o.p., którego miał dopuścić się organ I instancji. Wywiódł, iż stan sprawy jest oczywisty, a fakty, w tym dotyczące transakcji z firmą A. ustalone, wobec czego nie zachodziła możliwość przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Co do firmy B. za nieistotne uznano uchybienie polegające na wpłynięciu do akt odpowiedzi z Urzędu Skarbowego w W. już po dacie zapoznania strony z materiałem dowodowym. Autor skargi ocenił, iż organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję nie po to, aby organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe, lecz po to, by ponownie ocenił zebrany materiał dowodowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez K. W. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...] określającą K. W. w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 r. nadwyżki podatku należnego nad podatkiem naliczonym do wpłaty w kwocie 24.175,00 zł oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło, bowiem do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), ani prawa materialnego, które mogły wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zmianami). W pierwszej kolejności podnieść należy, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] jest decyzją kasacyjną. Podstawę prawną tej decyzji stanowi art. 233 § 2 Op. Stosownie do tego przepisu, organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten, co nie budzi żadnych wątpliwości, ma charakter uznaniowy. Jego zastosowanie jest możliwe gdy wystąpią wskazane w nim przesłanki (jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części). (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2005r., FSK 1642/04, LEX nr 181004). Ma to miejsce wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. W takich wypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji, gdyż na przeszkodzie temu stoi powołany już przepis art. 229 Ordynacji podatkowej. Stosownie do tego przepisu bowiem organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (wyrok WSA w Szczecinie z 12 stycznia 2005r., SA/Sz 2273/03, Biul.Skarb. 2005/4/30, wyrok NSA z 6 stycznia 2001r., I SA/Łd 1155/01, LEX nr 78260). Jeśli jednak organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w koniecznym zakresie, to tak określony zakres postępowania dowodowego nie mógł zostać oceniony jako postępowanie uzupełniające - w rozumieniu art. 229 Ordynacji podatkowej, tym samym nie mógł być stosowany w postępowaniu odwoławczym bez naruszenia zasady dwuinstancyjności (wyrok NSA z dnia 27 marca 2003r., I SA/Wr 1041/0, LEX nr 187877). W świetle art. 127 i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, istota dwuinstancyjnego postępowania polega na tym, że organ odwoławczy obowiązany jest do rozpoznania sprawy co do istoty tylko wtedy, gdy na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy, a ewentualnych braków nie można uzupełnić w trybie art. 229 z przyczyn leżących po stronie organu I instancji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2005r., III SA/Wa 1251/04, LEX nr 169324, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2005r., SA/Sz 2273/03 Biul.Skarb. 2005/4/30, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2005r., III SA/Wa 193/05, LEX nr 179004). Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż zgromadzony przez organ pierwszej instancji był, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., niepełny w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie temu organowi sprawy celem uzupełnienia tego materiału, dokonania ponownej oceny wszystkich dowodów sprawy i ponownego jej rozstrzygnięcia. W sprawie tej nie zostało przeprowadzone postępowania wyjaśniające co do istotnych okoliczności faktycznych, wyjaśnienie więc tych okoliczności dopiero przez organ odwoławczy pozbawiałoby stronę możliwości dwukrotnego rozpoznania tej sprawy przez dwa odrębne, niezależne od siebie organy. I tak, organ pierwszej instancji nie wyjaśnił sprawy prowadzonej działalności gospodarczej przez kontrahenta K. W. – A. J. Wprawdzie organ ten podjął próbę wyjaśnienia powyższej kwestii, o czym świadczy chociażby pismo Naczelnika US w R. z dnia 28 czerwca 2006r. skierowane do Naczelnika US w W. (k.1991), niemniej jednak po uzyskaniu odpowiedzi od adresata zawartej w piśmie z dnia 30 czerwca 2006r. oraz nadesłaniu pisma z dnia 20 lipca 2005r. adresowanego do Prokuratury Rejonowej w R. (k.2022 i 2021) zaniechał dalszego wyjaśniania tej kwestii, pomimo że z uzyskanych informacji wynika jedynie: "brak możliwości ustalenia miejsca pobytu p. A. J. uniemożliwia przeprowadzenie kontroli podatkowej, a zatem ustalenie stanu faktycznego w zakresie rozliczeń należności podatkowych oraz badania rzetelności udokumentowanych zdarzeń gospodarczych". Za wadliwe należy więc uznać oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na przypuszczeniach US w W., iż podanie przy rozpoczęciu działalności przez A. J. nieaktualnych adresów może wskazywać na działania zamierzone mające na celu bezpodstawne rozliczenie naliczonego podatku. Organ ten w świetle treści powyższej odpowiedzi obowiązany był wystąpić również do Prokuratury Rejonowej w W. w przedmiocie podrabiania przez A. J. faktur VAT (syg.[...]). Już z tej przyczyny postępowanie pierwszoinstancyjne nie doprowadziło do wyjaśnienia sprawy w sposób wszechstronny, a decyzja organu I instancji w konsekwencji jest wadliwa. Nie bez znaczenia jest również wskazana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczność, iż odpowiedź Naczelnika US w W. zawarta w piśmie z dnia 30 czerwca 2006r. nr [...] na wskazane wyżej pismo Naczelnika US w R. z dnia 28 czerwca 2006r. wpłynęła do organu pierwszej instancji w dniu 5 lipca 2007r., a więc po dacie zapoznania się pełnomocnika skarżącego z materiałem dowodowym sprawy. Z załączonych do skargi akt administracyjnych wynika bowiem, iż zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy doręczono pełnomocnikowi w dniu 22 czerwca 2006r. (k.469), w dniu 29 czerwca 2006r. zaś pełnomocnik zapoznał się z aktami (k.1997) oraz złożył wnioski i zastrzeżenia w sprawie (k.474). Okoliczność ta, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., dowodzi, iż organ pierwszej instancji nadal prowadził postępowanie dowodowe, a w konsekwencji uniemożliwił pełnomocnikowi zapoznanie się z całym materiałem dowodowym w sprawie i ustosunkowaniem się do tego materiału, tym bardziej iż gromadzone dowody mogły wyjaśnić istotne, a zarazem sporne, okoliczności sprawy. Zwrócić uwagę nadto należy na okoliczność, iż wydana w stosunku do kolejnego kontrahenta K. W. – P. D. decyzja US w B. z dnia [...] nr [...] określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 została w konsekwencji wyeliminowana z obrotu prawnego, wobec czego transakcje między K. W. a P. D. wymagają ponownego zbadania. Zdaniem Sądu, wobec wskazania w odwołaniu z dnia 28 lipca 2006r. (k.2498) nowych istotnych nie będących przedmiotem dociekań pierwszej instancji okoliczności sprawy, zasadnie organ odwoławczy uznał, iż, stosownie do zasady dwuinstancyjności postępowania, konieczne jest nie tylko przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez pierwszą instancję, ale także dokonanie ich oceny. Pełnomocnik w pismach tych podniósł chociażby, iż postępowanie prowadzone przez Prokuraturę w W. wobec A. J. zostało umorzone, gdyż, jak to podnosi pełnomocnik, nie doszło w sprawie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a transakcje między skarżącym a A. J. zostały zawarte. Dodatkowo wskazać należy na rozbieżności między wnioskiem skargi uchylenia zaskarżonej decyzji i wydaniem nakazu drugiej instancji rozpoznania merytorycznego sprawy a uzasadnieniem skargi, a także odwołaniem i pismami procesowymi z dnia 9 i 26 października 2006r., w których to strona wskazuje min. na nie wyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny z uwagi na nie zebranie pełnego materiału dowodowego, a więc wskazuje przesłanki zastosowania art. 233 § 2 op. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.