VI SA/Wa 802/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi A... sp. z o.o. z siedzibą w W... na decyzję Ministra Finansów z dnia ... r. nr ... w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w części dotyczącej lokalizacji punktu gier 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B... z dnia ... r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B... z dnia ... r., wydaną na podstawie art. 155 K.p.a. w związku z art. 9 pkt 3, art. 24 ust. 1, art. 30 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Spółkę z o.o. A... z siedzibą w W... (zwaną dalej Spółką), odmówiono zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B... z dnia ... r., na mocy której udzielono Spółce z o.o. A... zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w pkt III nr [...], tj.: "[...].... C..., ul. ....., Bar B...". W uzasadnieniu przypomniano, że składając wniosek, następnie uzupełniany i zmieniany, o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B... z dnia ... r., zezwalającej na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], Spółka wniosła o wyłączenie z wniosku do odrębnego postępowania lokalizacji punktu gry na automatach o niskich wygranych usytuowanego w C... przy ulicy ...... Ostatecznie Spółka wystąpiła o zmianę następującego punktu gry: [...]. ... C..., ul. ....., Bar B..., na: [...]. ... C..., ul. ....., Bar S... A. S. FH-U P.... W uzasadnieniu Spółka wskazała, iż przyczyną zmiany punktu gry jest zmiana właściciela i nazwy własnej lokalu. W aktach sprawy znajduje się m.in. umowa dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym, wymagana w art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz oświadczenie właściciela lokalu o spełnieniu warunku określonego w art. 30 powołanej ustawy. W toku postępowania przekazano Dyrektorowi Izby Skarbowej notatkę służbową w sprawie odległości proponowanego przez Spółkę punktu gry - Bar S..., położonego w C... przy ul. ....., od domu dziecka. Organ wskazał, że odległość od wygrodzonego terenu domu dziecka od ww. lokalu jest znacznie niższa niż ustawowe 100 m. W związku z tym wezwano stronę do przedłożenia odpowiedniego dokumentu od właściwego organu samorządu terytorialnego potwierdzającego, że lokal - Bar S..., oddalony jest co najmniej 100 m (w linii prostej) od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego, stosownie do art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W odpowiedzi Spółka przedłożyła pismo Urzędu Miasta C... wskazujące, że lokal ten położony jest od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego w odległości większej niż 100 m. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej wystąpił o weryfikację powyższej odległości. Ponowny pomiar wykazał, iż odległość od baru do ogrodzenia Domu Dziecka (boiska) wynosi tylko 16 mb, zaś do budynku domu dziecka wynosi 76 mb. Z czynności tej sporządzono notatkę służbową oraz plan sytuacyjny. Pismem z dnia 17 lipca 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej ponownie zwrócił się o sprawdzenie, według wskazań zawartych w decyzji Ministra Finansów z dnia ... r., ustalającej, że odległości pomiędzy punktami gier a obiektami o szczególnym znaczeniu powinny być mierzone wzdłuż osi dróg publicznych, czy wyżej wymieniony lokal oddalony jest co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Po ponownej weryfikacji ustalono, że odległość pomiędzy wejściem do Baru S..., a terenem domu dziecka, mierzona wzdłuż osi drogi publicznej, wynosi 30,5 mb. Z czynności tej również sporządzono notatkę służbową oraz plan sytuacyjny. Dyrektor Izby Skarbowej w B... po dokonaniu analizy całości materiału dowodowego w sprawie zważył, iż zgodnie z art. 9 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych przez punkt gry na automatach o niskich wygranych rozumie się miejsce, w którym prowadzi się gry na automatach o niskich wygranych, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, a liczba zainstalowanych automatów nie może przekraczać 3 sztuk. Dodatkowo ustawa w art. 30 precyzuje, iż punkty te mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, oddalonych co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Mając na uwadze fakt, iż dotychczas nie została ustalona wiążąca wykładnia przepisu art. 30 oraz brak jest szczegółowych przepisów w zakresie sposobu ustalenia odległości pomiędzy planowaną lokalizacją punktu gry na automatach o niskich wygranych, a wymienionymi w powołanym artykule obiektami o szczególnym znaczeniu, należało, zdaniem organu, oprzeć się na istniejących metodach liczenia odległości, w tym usankcjonowanych w wyrokach sądów administracyjnych. W tym zakresie przywołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 963/04, w myśl którego "(...) odległości pomiędzy punktami sprzedaży napojów alkoholowych a obiektami o szczególnym znaczeniu, takich jak m.in. szkoły, powinny być mierzone wzdłuż osi dróg publicznych, przy których są one usytuowane, nie zaś przez nieruchomości należące do osób prywatnych". W niniejszej sprawie ta metoda pomiaru została zastosowana, co potwierdza sporządzony plan sytuacyjny. Przepis art. 155 K.p.a. stanowi, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Odmowę zmiany proponowanego punktu gry na automatach o niskich wygranych uzasadnia fakt, iż nie spełnienia on wymogów art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, bowiem odległość od wejścia do proponowanego punktu, do terenu domu dziecka, mierzona wzdłuż osi drogi publicznej, jest mniejsza od 100 m (30,5mb). Jednocześnie podkreślono, iż odległość pomiędzy ogrodzeniem domu dziecka, a budynkiem domu dziecka wynosi 60 mb, co łącznie do głównego wejścia punktu gry daje także odległość mniejszą niż 100 m, tj. 90,5 mb. Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie oraz dokonanie stosownej zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B... z dnia ... r., na mocy której udzielono Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Odwołująca się zarzuciła, iż w sprawie nastąpiło: 1) naruszenie art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych przez interpretację, że pomiarów odległości od obiektów o szczególnym znaczeniu należy dokonywać nie od wejścia do punktu gier do wejścia na teren nieruchomości, na której znajduje się obiekt o szczególnym znaczeniu, lecz od wejścia do punktu gier do najbliższego punktu ogrodzonej nieruchomości, na której posadowiony jest obiekt o szczególnym znaczeniu, 2) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez brak dokonania pomiaru odległości od wejścia do punktu gier do wejścia na teren nieruchomości, na której posadowiony jest Dom Dziecka. W uzasadnieniu, po przypomnieniu stanu sprawy stwierdzono, że sposób dokonania pomiaru przez organ I instancji skarżąca spółka uważa za oczywiście wadliwy i sprzeczny z treścią art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Przyjęta przez Dyrektora Izby Skarbowej w B... metoda dokonania pomiaru jest nieracjonalna i nielogiczna. Z jednej strony bowiem organ I instancji słusznie przyjął, że punktem początkowym pomiaru powinno być wejście do lokalu, w którym usytuowane jest miejsce gier, a nie jakikolwiek punkt nieruchomości obejmującej Bar S... przy ul. .....w C.... Z drugiej natomiast strony organ I instancji przyjął, że punktem końcowym pomiaru odległości nie powinno być wejście na teren nieruchomości, na której znajduje się dom dziecka, lecz najbliższy punkt tejże nieruchomości (nawet w miejscu, które jest oddzielone od otoczenia ogrodzeniem). Podkreślono przy tym, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie posługuje się zwrotem "strefa ochronna", a zatem brak jest w sprawie jakichkolwiek racjonalnych przesłanek uzasadniających dokonywanie pomiarów nie do wejścia na teren nieruchomości, na której posadowiony jest obiekt o szczególnym znaczeniu w postaci domu dziecka, lecz do najbliższego punktu ogrodzenia tego terenu. Celem ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie jest ustanowienie stref ochronnych, lecz zapewnienie określonego poziomu bezpieczeństwa etycznego przez zagwarantowanie, że mierzona wzdłuż osi dróg publicznych odległość od wejścia do punktu gier do wejścia na teren nieruchomości, na której znajduje się budynek o szczególnym znaczeniu, będzie wymagała pokonania więcej niż 100 m. Teoretycznie jest możliwe, że ogrodzona granica obiektu o szczególnym znaczeniu będzie oddalona od wejścia do punktu gier np. o 30 m, ale z oczywistych przyczyn dotarcie od wejścia do punktu gier do wejścia na teren nieruchomości z usytuowanym obiektem o szczególnym znaczeniu będzie wymagało przejścia aż 600 m (przeszkoda w postaci muru, ogrodzenia, urwiska, rzeki itp. ). Informacja Urzędu Miasta C..., że lokal przy ul. .....w C... jest położony od obiektów o szczególnym znaczeniu w odległości większej niż 100 m jest prawdziwa, gdyż odległość liczona wzdłuż osi dróg publicznych od wejścia do punktu gier do wejścia na teren nieruchomości, na której posadowiony jest dom dziecka, znacznie przekracza 100 m. Z kolei zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jest o tyle uzasadniony, że organ I instancji w ogóle nie dokonywał pomiaru odległości zgodnego z celem art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a poprzestał jedynie na niedającym się uzasadnić racjonalnie i logicznie pomiarze odległości od wejścia do Baru S... przy ul .....w C... do najbliższego punktu ogrodzonej nieruchomości, na której znajduje się dom dziecka. Decyzją Ministra Finansów z dnia ... r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A... Sp. z o.o. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej odmawiającą Spółce zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B... z dnia ... r., na mocy której udzielono Spółce zgody na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w pkt III Nr [...], tj. "[...]. ... C..., ul. ....., Bar B...". W uzasadnieniu, po przypomnieniu stanu sprawy Minister Finansów stwierdził, że materiały dowodowe zebrane w sprawie nie potwierdzają podniesionych przez Spółkę w odwołaniu zarzutów. Minister Finansów podzielając stanowisko organu koncesyjnego przedstawione w zaskarżonej decyzji podkreślił, że stosownie do postanowień art. 3 powołanej ustawy urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie (...) gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Na podstawie art. 30 ustawy punkty gry na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, oddalonych co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz prawny sprawy wskazano, iż organ I instancji spowodował dokonanie kilku pomiarów odległości, przeprowadzonych według różnych zasad, pomiędzy proponowanym przez Spółkę punktem gry "Bar S...", położonym w C... przy ul. ....., a domem dziecka. Wynika z nich, że odległość od wygrodzonego terenu domu dziecka do przedmiotowego lokalu jest znacznie mniejsza od ustawowych 100 metrów. Wobec różnicy wyników pomiaru Minister Finansów wezwał Urząd Miejski w C... do udzielenia informacji o sposobie dokonania przedmiotowego pomiaru (183 m). W wykonaniu tego wezwania Urząd Miasta w C... przekazał kserokopię mapy wraz ze szkicem sytuacyjnym i określeniem metody pomiaru. Poinformował, że pomiaru dokonano mierząc odległość pomiędzy wejściem do punktu gier przy ul. ....., a wejściem na teren Domu Dziecka przy ul. .....w C.... Minister Finansów stwierdził, że w przypadku gdy faktyczna odległość pomiędzy obiektami, mierzona wzdłuż osi drogi publicznej, wynosi 30,5 m nie można przyjąć, że zastosowana przez Urząd Miasta w C... metoda pomiaru "od wejścia do wejścia" spełnia postanowienia art. 30 ustawy. Tym bardziej, że przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie wskazują na fakt, iż pomiar odległości w stosunku do budynków o szczególnym znaczeniu ma być dokonywany metodą "od wejścia do wejścia". Dlatego też zastosowanie tej metody nie określa rzeczywistej odległości między budynkami lub granicami gruntów, na których przedmiotowe obiekty pomiaru są wybudowane. W myśl przepisu art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ podkreślił, że art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, który jest przepisem szczególnym, nie zawiera wiążącej wykładni pomiaru odległości w stosunku do obiektów o szczególnym znaczeniu. Ustawa o grach i zakładach wzajemnych wraz z przepisami wykonawczymi stanowi regulację szczególnej działalności związanej z organizowaniem i prowadzeniem hazardu. Jest to obszar działalności gospodarczej, który z jednej strony jest działalnością niezwykle rentowną, ale z drugiej strony może stać się źródłem zjawisk patologicznych. W tej sytuacji na organie koncesyjnym spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego przeanalizowania dokumentów złożonych przez Spółkę w procesie koncesyjnym. Zdaniem Ministra Finansów, przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy, należy rozważyć okoliczności wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w B... decyzji z dnia ... r., w której udzielił on Spółce na okres [...] lat zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W przedmiotowej decyzji w pkt III, pod pozycją [...] znajduje się wpis "... C.., ul. ....., Bar B...". Z treści uzasadnienia tej decyzji wynika, iż weryfikacja wnioskowanych punktów gier na automatach o niskich wygranych dokonana została w oparciu o przyjęte przez Izbę Skarbową, jednolite dla wszystkich podobnych spraw, kryteria wyboru. Jednym z nich była ocena przedłożonych oświadczeń wnioskującego podmiotu, dotyczących umów zawartych z właścicielami lokali, którzy prawo do władania lokalem dali podmiotowi ubiegającemu się o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Spółka, ubiegając się o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], załączyła do dokumentów dwa oświadczenia, tj.: właściciela baru "B..." oraz Prezesa Zarządu A... Sp. z o.o. W dokumentach tych oświadczono, że lokal przy ul. ..... spełnia wymogi art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, dotyczące usytuowania lokalu w odległości co najmniej 100 m od obiektów o szczególnym znaczeniu. Ponadto, przy pomiarach odległości lokalizacji punktów gier w barach, posiłkowano się istniejącymi już metodami. Zostały one wypracowane na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, która w art. 12 ust. 2 stanowi, iż rada gminy ustala w drodze uchwały zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Zatem rady gminy ustalały właściwy tylko dla danej gminy sposób lokalizacji punktu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w stosunku do obiektów o szczególnym znaczeniu, które mogły różnić się od sposobu lokalizacji w innych gminach. W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w B... wypracował jednolite zasady dokonywania pomiarów odległości, które obowiązują na terenie całego województwa [...], a nie tylko na obszarze jednej gminy. Minister Finansów mając na uwadze szczególny charakter rozpatrywanego odwołania Spółki stwierdził, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B... z dnia ... r. nie może zostać uchylona. Odrębną sprawą jest natomiast, i nie dotyczy tego postępowania, ewentualne częściowe wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanej z naruszeniem prawa w zakresie udzielenia zezwolenia na prowadzenie punktu gry na automatach o niskich wygranych w C... przy ul. ..... pod nazwą Bar B.... Skargę na powyższą decyzję Ministra Finansów z dnia ... r. złożyła zainteresowana spółka wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych przez interpretację, że pomiarów odległości od obiektów o szczególnym znaczeniu należy dokonywać nie od wejścia do punktu gier do wejścia na teren nieruchomości, na której znajduje się obiekt o szczególnym znaczeniu, lecz od wejścia do punktu gier do najbliższego punktu ogrodzonej nieruchomości, na której posadowiony jest obiekt o szczególnym znaczeniu. W uzasadnieniu skargi, po przypomnieniu stanu sprawy stwierdzono, że przyjęta przez Dyrektora Izby Skarbowej w B... - i zaakceptowana przez Ministra Finansów - metoda dokonania pomiaru odległości nie jest racjonalna, gdyż z jednej strony słusznie zakłada iż punktem początkowym pomiaru powinno być wejście do lokalu, w którym usytuowane ma być miejsce gier, a z drugiej strony zakłada, iż punktem końcowym pomiaru nie powinno być wejście na teren ogrodzonej nieruchomości z posadowionym obiektem o szczególnym znaczeniu, lecz najbliższy punkt ogrodzenia takiej nieruchomości. Przy analizie zapisu art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych stanowiącego, że punkty gry na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, (oddalonych co najmniej o 100 m od obiektów o szczególnym znaczeniu), należy brać pod uwagę cel przedmiotowej ustawy. Celem ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie jest ustanowienie określonych stref ochronnych, uszanowanie pewnego sacrum, lecz zapewnienie określonego poziomu bezpieczeństwa etycznego przez zagwarantowanie, że mierzona wzdłuż osi dróg publicznych odległość od wejścia do lokalu z usytuowanym punktem gier do wejścia na teren nieruchomości, na której znajduje się obiekt o szczególnym znaczeniu, będzie wymagała pokonania więcej niż 100 m. Zauważyć należy, że w art. 3 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz. U. Nr 41, poz. 412 z późn. zm.), ustawodawca posłużył się właśnie zwrotem "strefa ochronna" rozumianej jako pas gruntu o szerokości niewiększej niż 100 m od granic Pomnika Zagłady. Gdyby intencją ustawodawcy było wprowadzenie wymogu istnienia określonej strefy ochronnej dookoła lokalu z usytuowanym punktem gier, to przyjąć należy, iż wówczas redakcja przepisu art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych byłaby odmienna, a przedmiotowa ustawa posługiwałaby się terminem "strefa ochronna". Ponadto ponownie wskazano na możliwość teoretycznego wystąpienia sytuacji, gdy przeszkody obiektywne znacząco wydłużą (pozornie krótką) drogę od miejsca wejścia do lokalu z usytuowanym punktem gier na automatach o niskich wygranych do wejścia na teren nieruchomości z obiektem o szczególnym znaczeniu. W tym kontekście podniesiono, iż informacja Urzędu Miasta C..., że odległość pomiędzy lokalem przy ul. ..... w C... a obiektem o szczególnym znaczeniu jest znacznie większa niż 100 m, jest trafna, gdyż odległość liczona wzdłuż osi dróg publicznych od wejścia na teren nieruchomości z domem dziecka do wejścia do lokalu przekracza limit wymieniony w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Uznano też, że Minister Finansów stwierdzając, iż art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie zawiera wiążącej wykładni pomiaru odległości w stosunku do obiektów o szczególnym znaczeniu, w konsekwencji Minister Finansów pośrednio stwierdza, że wobec braku wiążącej wykładni odnośnie przepisu art. 30 cyt. wyżej ustawy, wniosek strony nie mógł być pozytywnie rozpoznany, gdyż jego uwzględnieniu sprzeciwia się przepis szczególny. Skarżąca spółka stoi na stanowisku, że kierując się kryterium racjonalnego ustawodawcy i celem ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie sposób przyjąć, aby odległość 100 m wymieniona w art. 30 ustawy miała być rozumiana jako strefa ochronna dookoła lokalu z usytuowanym punktem gier na automatach o niskich wygranych. Skoro w bezspornym stanie faktycznym ustalono, że istnieje przeszkoda w postaci ogrodzenia uniemożliwiająca dotarcie z terenu nieruchomości z posadowionym obiektem o szczególnym znaczeniu do wejścia do lokalu przy ul. ..... w C..., bez pokonania odległości mniejszej niż 100 m, to zdaniem skarżącego przedmiotowy lokal gastronomiczny spełnia przesłanki wymienione w art. 30 ustawy. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów najpierw wniósł o odrzucenie skargi w całości, gdyż skarga została wniesiona po upływie terminu właściwego dla jej wniesienia. W razie uznania przez sąd, że skarga A... Spółka z o.o. zasługuje na rozpatrzenie, a argumenty uzasadniające stanowisko Ministra Finansów (dot. terminu) przedstawione powyżej są niewystarczające, Minister wniósł o oddalenie skargi w całości W obszernym uzasadnieniu Minister Finansów przypomniał, że decyzja z dnia ... r. została doręczona Spółce z o.o. A... pod wskazany przez stronę adres do doręczeń w dniu ... r., co zostało potwierdzone pieczęcią firmową i podpisem p. J. M.. Pismem datowanym dnia ... r. (data nadania i doręczenia ... r.), tzn. w ostatecznym terminie wniesienia skargi, Spółka wniosła za pośrednictwem Ministra Finansów skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżyła w całości decyzję Ministra Finansów z dnia ... r. i wniosła o jej uchylenie. Na podstawie zapisów i oznaczeń zawartych na kopercie i stemplu pocztowym ustalono, że strona: 1) skargę wysłała drogą pocztową, listem "Priorytet" i za "Potwierdzeniem Odbioru", według odczytu ze stempla pocztowego odciśniętego na kopercie (...) skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym UPT W..., ul. ..... znajdującym się w gmachu [...], w dniu ... r. między godziną [...] a godziną [...], osoba przyjmująca jest identyfikowana jako [...], 2) skarga została doręczona do Ministerstwa Finansów w dniu 2 kwietnia 2007 r. Wobec powyższego Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi jako zgłoszonej po upływie terminu do jej złożenia. Pomimo przedstawionego powyżej stanu faktycznego, Minister Finansów ustosunkował się również do treści zarzutów podniesionych przez Spółkę, powtarzając w znacznej części argumentację podniesioną już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, nawiązując do art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych Minister Finansów zaznaczył, że żaden zapis ustawy nie określa dokładnie definicji szkoły, placówki oświatowo-wychowawczej, opiekuńczej czy ośrodka kultu religijnego. Dlatego też, w tej sytuacji koniecznym jest posiłkowanie się definicjami zawartymi w innych przepisach. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) dziecko pozbawione częściowo lub całkowicie opieki rodzicielskiej może być umieszczane w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej. Jednocześnie ust. 2 powyżej przywołanego przepisu stanowi, że: "Całodobowa placówka opiekuńczo-wychowawcza może łączyć działania interwencyjne, socjalizacyjne i inne działania na rzecz pomocy dziecku i rodzinie, przyjmując formę placówki wielofunkcyjnej". Zgodnie z ust. 3 tego samego artykułu całodobowa placówka opiekuńczo-wychowawcza zapewnia dziecku i całodobową ciągłą lub okresową opiekę i wychowanie oraz zaspokaja jego niezbędne potrzeby bytowe rozwojowe, w tym emocjonalne, społeczne, religijne, a także zapewnia korzystanie z przysługujących na podstawie odrębnych przepisów świadczeń zdrowotnych i kształcenia. Jednocześnie zgodnie z § 26 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych (Dz. U. Nr 37, poz. 331) wydanego na mocy powyższej ustawy, placówka opiekuńczo-wychowawcza stwarza warunki do fizycznego, psychicznego i poznawczego rozwoju dziecka, uczenia organizowania czasu wolnego, w tym uczestniczenia w zajęciach kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych. Równocześnie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) określa, że: "Działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych.". Mając na uwadze powyżej przywołane przepisy, boisko sportowe przypisane do Domu Dziecka przy ul. ..... w C... i będące w obrębie jego obszaru gruntu, należy uznać za integralną część tej placówki opiekuńczo-wychowawczej. Tym samym pomiar odległości przeprowadzony w dniu 17 lipca 2006 r. od wejścia do Baru "s..." do najbliższego punktu działki zajmowanej przez ten dom dziecka (od strony boiska sportowego), wzdłuż osi ciągów komunikacyjnych, w ocenie Ministra Finansów zapewnia prawidłową realizację zapisów art. 30 ustawy. Minister wskazał też na szczególność postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 155 K.p.a., m.in. zobowiązującego organ administracyjny do sprawdzenia przed wydaniem decyzji, czy wszystkie przesłanki wskazane w tym przepisie zostały spełnione. W rozpatrywanej sprawie przepisami szczególnymi, zawierającymi warunek zmiany decyzji w przedmiocie lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych, których treść sprzeciwia się zmianie lub uchyleniu zaskarżonej decyzji, są art. 7 ust. 1a, art. 9 pkt 3 oraz art. 30 ustawy. W ocenie Ministra Finansów postanowienia zawarte w art. 30 ustawy są wystarczające do odmowy uchylenia lub zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B... z dnia ... r. Minister Finansów wskazał również, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych wraz z przepisami wykonawczymi stanowi regulację szczególnej działalności związanej z organizowaniem i urządzaniem hazardu. Działalność ta nie może być prowadzona z uszczerbkiem dla społeczeństwa, a w szczególności powodować demoralizacji wychowanków domu dziecka. Reasumując, w ocenie Ministra Finansów całość zarzutów podniesionych przez Spółkę w skardze jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Finansów z dnia ... r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia ... r., odmawiającą Spółce zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B... z dnia ... r., na mocy której udzielono Spółce zgody na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w pkt III Nr [...], tj. "[...]. ... C..., ul. ....., Bar B...". Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie przekroczenia terminu do złożenia skargi, gdyż – jak zauważył sam organ II instancji – została ona złożona w ostatnim dniu terminu. Oznacza to, że nie było podstaw do odrzucenia skargi przez Sąd. Przystępując w tej sytuacji do rozpoznania sprawy warto zauważyć, że w ostatnim okresie (... r.) w VI Wydziale Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznano co najmniej [...] spraw ze skarg A... Sp. z o.o. z siedzibą w W.... Przedmiotem jednej z tych spraw był obowiązek udokumentowania legalności źródeł kapitału Spółki (wyrok z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 422/07), zaś większość z nich dotyczyła zmiany decyzji koncesyjnych w zakresie zmiany adresów (lokalizacji) punktów gier na automatach o niskich wygranych, zmierzających do ich połączenia z lokalami, w których przyjmowane są zakłady wzajemne w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (wyroki: z dnia 27 maja 2007 r., sygn. VI SA/Wa 536/07; z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 405/07; z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 409/07; z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 410/07; z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 656/07; z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 663/07). Niezależnie od treści wyroków wydanych w tych sprawach, związanych z odmiennymi stanami faktycznymi, różne składy orzekające w sposób jednolity stwierdzały, że zmiana decyzji koncesyjnych w przedstawionym zakresie nie jest możliwa w trybie art. 155 K.p.a. – ze względu na niemożność spełnienia przewidzianych w tym przepisie warunków zgodności z przepisami szczególnymi oraz interesem społecznym. Za takie przepisy szczególne, sprzeciwiające się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji uważano art. 7 ust. 1a oraz art. 9 pkt 3. Zgodnie z art. 7 ust. 1a urządzanie gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie w punktach gier na automatach o niskich wygranych. Przepis art. 9 pkt 3 ustawy zawiera z kolei ustawową definicję punktu gry na automatach o niskich wygranych - rozumie się przez to miejsce, w którym prowadzi się gry na automatach o niskich wygranych, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, a liczba zainstalowanych automatów nie przekracza 3 sztuk. Na tle powołanych wyroków można mówić o wykształceniu pewnego poglądu w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach zmiany decyzji koncesyjnych w zakresie adresów (lokalizacji) punktów gier na automatach o niskich wygranych, zmierzających do ich połączenia z lokalami, w których przyjmowane są zakłady wzajemne w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W ocenie WSA w Warszawie takie zmiany, o których wprowadzenie zainteresowana Spółka występuje w trybie art. 155 K.p.a., są niedopuszczalne, głównie z tego powodu, że sprzeciwiają się temu przepisy szczególne, tzn. art. 7 ust. 1a, art. 9 pkt 3 powołanej ustawy. Pogląd ten, w rozwiniętej formie, wskazującej na szczególne warunki stosowania art. 155 K.p.a., nie został jeszcze poddany ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, choć Sąd ten orzekł już w kwestii związanej z przedstawionym poglądem, stwierdzając w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 267/06, że "przepisami szczególnymi w rozumieniu art. 155 K.p.a. będzie więc również przepis materialno-prawny, który przewiduje konkretne i sztywne wymogi dla wydania decyzji, która stała się następnie ostateczna". Innymi słowy, przepisami szczególnymi w rozumieniu art. 155 K.p.a. będą przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Jednocześnie powszechnie przywoływana jest teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1998 r., sygn. akt II SA 1260/97, w którym Sąd stwierdził, że przy wykładni przepisów ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych należy stosować wykładnię ścisłą. W jednej z rozpatrywanych spraw (wyrok z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 271/07) stan faktyczny i prawny jest bardzo podobny do sprawy tutaj rozpatrywanej. Mianowicie, idzie tam również o zmianę adresu jednego punktu gry na automatach o niskich wygranych, związaną ze zmianą właściciela i umowy dzierżawy (w rozpatrywanej sprawie ma jeszcze miejsce zmiana nazwy lokalu). Zmiana ta nie ma związku z próbą połączenia w jednym lokalu gier na automatach o niskich wygranych z zakładami wzajemnymi. W obu też przypadkach w toku postępowania związanego z rozpatrzeniem wniosku o zmianę adresu lokalu organ orzekający w sprawie stwierdził, iż lokal nie spełnia wymagań określonych w art. 30 ustawy, tzn. nie jest oddalony co najmniej 100 m od – w referowanej sprawie – ośrodka kultu religijnego, zaś w tutaj rozpatrywanej - od placówki opiekuńczej (oświatowo-opiekuńczej). Również w obu przypadkach organy orzekające w sprawie skonstatowały, iż przepis art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie daje podstaw do określenia metody (zasady) liczenia przyjętej w nim odległości między określonymi w nich placówkami, tzn. punktami gier i wspomnianymi obiektami. W związku z tym w obu przypadkach organy orzekające w sprawie sięgnęły pomocniczo do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 963/04, w myśl którego "(...) odległości pomiędzy punktami sprzedaży napojów alkoholowych a obiektami o szczególnym znaczeniu, takich jak m.in. szkoły, powinny być mierzone wzdłuż osi dróg publicznych, przy których są one usytuowane, nie zaś przez nieruchomości należące do osób prywatnych" i zastosowały przyjętą w nim metodę (zasadę) pomiaru. Ponadto w obu sprawach organy orzekające skoncentrowały się na kwestii technicznej pomiaru, tylko w tle odnosząc się do zasadniczego problemu dopuszczalności samej zmiany decyzji – zwłaszcza w świetle art. 155 K.p.a. W obu sprawach podobne są też zarzuty skarżącej, preferującej pomiar wzdłuż osi dróg publicznych, "od wejścia do wejścia", i wskazującej m.in., w kontekście sposobu liczenia spornej odległości, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie posługuje się zwrotem "strefa ochronna", jako że jej celem nie było tworzenie takich stref, lecz zapewnienie określonego poziomu bezpieczeństwa etycznego przez zagwarantowanie określonej odległości między punktami gier a wymienionymi w art. 30 ustawy obiektami. Wskazanie na podobieństwa między sprawami, o których wyżej mowa, nie oznacza, że niniejsza sprawa nie wymaga indywidualnego, odrębnego rozpoznania; zresztą obok wspomnianych podobieństw sprawy te dzieli wiele różnic, które wymagają oddzielnego rozpatrzenia i oceny. Nawiązując do wspomnianego wyżej poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy stwierdzić, że podstawowym problemem, który wymaga rozpatrzenia w sprawie, jest sama kwestia dopuszczalności zmiany decyzji koncesyjnej – zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poprzez zmianę lokalizacji jednego z punktów gier określonych w decyzji ostatecznej (koncesyjnej – w rozpatrywanej sprawie: decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B... z dnia ... r., na mocy której udzielono Spółce z o.o. A... zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]). Jest bowiem oczywiste, że mimo faktycznego pozostawienia punktu gier na automatach o niskich wygranych pod tym samym adresem, w wyniku zmiany właściciela, umowy dzierżawy oraz nazwy lokalu w rozpatrywanej sprawie miało dojść – w trybie art. 155 K.p.a. - do zmiany istotnych warunków (postanowień) ostatecznej decyzji koncesyjnej (zezwolenia). Przepis art. 155 K.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zakres stosowania trybu nadzwyczajnego przewidzianego w art. 155 K.p.a. jest uzasadniony zakresem decyzji ostatecznej, gdyż w przeciwnym wypadku doszłoby do zniesienia zasady trwałości decyzji ostatecznych. Wyrażona w art. 16 § 1 K.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych ma bowiem na celu zagwarantowanie pewności i bezpieczeństwa obrotu prawnego, ochrony praw nabytych, a także pogłębianie zaufania obywateli do organów Państwa. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. jest więc uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1826/98, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA 819/99). Stan faktyczny sprawy "pierwotnej" zakończonej powołaną wyżej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B... obejmował konkretne lokalizacje prowadzenia punktów gier na automatach o niskich wygranych (miejscowość oraz lokal z dokładnie wskazanym adresem), gdyż zezwolenie wydane zostało na prowadzenie [...] punktów gier w konkretnych miejscach wymienionych w punkcie III decyzji. Z treści art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wynika, iż elementem koniecznym takiego zezwolenia jest precyzyjne wskazanie punktów, w których gry na automatach o niskich wygranych będą urządzane. Zezwolenie daje więc prawo do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w konkretnie wskazanych punktach (miejscach), w których działalność taka może być prowadzona. Te konkretnie wskazane punkty (miejsca) stanowią istotny element decyzji wyznaczając jej granice. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 267/06, wskazał, iż "(...) Ustawa o grach i zakładach wzajemnych bynajmniej nie stawia na pierwszym miejscu celu w postaci ułatwiania podmiotom gospodarczym prowadzenia aktywności gospodarczej w zakresie gier i zakładów wzajemnych. Nadrzędnym jej celem jest potrzeba pełnej kontroli państwa nad zjawiskiem hazardu, które może negatywnie wpływać na niektóre grupy społeczne. Pomimo tego, że hazard cechuje się w pewnym sensie pozytywnie np. zaspokaja potrzebę rozrywki i relaksu, to jednak fakt ten nie może przyćmić negatywnych konsekwencji (w dłuższej perspektywie) wynikających z jego uprawiania. Regulując szczegółowo procedurę uzyskania zezwolenia na "umożliwianie" osobom fizycznym uprawiania hazardu, państwo sprawuje w istocie kontrolę nad tym zjawiskiem. Przejawia się to w dopuszczeniu luzu decyzyjnego organu zezwalającego oraz obligatoryjnym określeniu w decyzji zezwalającej, w jakich konkretnie punktach działalność może być prowadzona. Uzasadnione jest więc twierdzenie, iż zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, upoważnia do jej prowadzenia jedynie w tych punktach, na które zostało udzielone. Punkty te wyznaczają ramy zezwolenia.(...)". Przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych, które określają warunki prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych sprzeciwiają się więc, w ocenie Sądu, możliwości dokonania zmiany decyzji ostatecznej zezwalającej na prowadzenie takiej działalności odnośnie miejsc, w których działalność ta może być prowadzona, w trybie art. 155 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że o ile w przypadku prób zmiany decyzji koncesyjnych w zakresie zmiany adresów (lokalizacji) punktów gier na automatach o niskich wygranych, zmierzających do ich połączenia z lokalami, w których przyjmowane są zakłady wzajemne, funkcję przepisów szczególnych, wykluczających taką zmianę, pełniły przepisy art. 7 ust. 1a oraz art. 9 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, tak w rozpatrywanym tutaj przypadku samej zmiany adresu i nazwy lokalu taką rolę przepisu szczególnego spełnia głównie art. 30 ustawy (obok art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy określającej treść zezwolenia). Zgodnie z tym przepisem punkty gry na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, oddalonych co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Jak już wskazano, podstawowa trudność w stosowaniu tego przepisu wynika z braku określenia w ustawie o grach i zakładach wzajemnych metody (zasady, sposobu) określania tej odległości. W rozpatrywanej sprawie Minister Finansów poprzez odwołanie do przepisów regulujących sprawy opieki społecznej określił pojęcie placówki opiekuńczo-wychowawczej oraz wskazał, że częścią składową takiej placówki jest boisko. Pozwoliło to uzasadnić tezę, że odległość określona w art. 30 ustawy powinna być mierzona między wejściem do punktu gier a granicą działki takiej placówki. Minister nie poddał jednak analizie wszystkich metod pomiaru, o których była mowa w rozpatrywanej sprawie, nie ocenił krytycznie rezultatów zastosowanych metod, drastycznie odbiegających wynikami (16 m, 30,5 m, 76 m, 90,5 m, 183 m), a w szczególności nie odniósł się szczegółowo do wyników pomiaru podanych przez Urząd Miejski w C..., który z założenia dysponuje najbardziej wiarygodnymi materiałami geodezyjnymi, kartograficznymi i planistycznymi. Dezawuując przedstawione przez ten Urząd wyniki pomiaru (183 m) Minister nie zwrócił uwagi, iż nawet przy przyjęciu, że odległość pomiędzy ogrodzeniem domu dziecka, a budynkiem domu dziecka wynosi 60 m, to przy podanych przez Urząd Miejski wynikach pomiaru odległości pomiędzy punktem gier a domem dziecka (przy przyjęciu zasady "od drzwi do drzwi" – 183 m) jest to i tak odległość spełniająca wymagania art. 30 ustawy. W konsekwencji stwierdzając, że Dyrektor Izby Skarbowej w B... opracował ponadgminną metodę pomiaru odległości, o której mowa w art. 30 ustawy, Minister nie opracował jednak metody pomiaru tej odległości, która mogłaby mieć zastosowanie w skali kraju. Wystarczy tutaj odwołać się do referowanej wcześniej sprawy (wyrok z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 271/07), w której za podstawę pomiaru uznaje się ciągi komunikacyjne. Trzeba wyraźnie powiedzieć, że takie pojęcia jak promień odległości (związany z pojęciem strefy), ciąg komunikacyjny, czy ulica lub droga publiczna mają swoją konotację normatywną i powinny być zgodnie z nią używane, przy czym nie jest też bez znaczenia, jak dokonuje się pomiaru (np. wzdłuż osi drogi publicznej, czy też biorąc pod uwagę jej inne dane, jak np. linie rozgraniczające). Nota bene, posługiwanie się pojęciem strefy ochronnej (nawet swoistej) jest w rozpatrywanej sytuacji całkowicie nieuprawnione. Jest to bowiem przede wszystkim instytucja prawno-ochronna, związana z Prawem ochrony środowiska, a zwłaszcza – ustawą o ochronie przyrody (a także dóbr kultury) i służy ochronie określonych dóbr (np. ujęć źródeł wody, pomników przyrody, zabytków nieruchomych, itp.) przed szkodliwym oddziaływaniem z zewnątrz. Z zasady jest to obszar o szczególnym reżimie prawnym, a więc związany z określonymi zakazami i nakazami, wyznaczany centrycznie, w określonym promieniu od chronionego obiektu. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku obiektów, o których mowa w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a więc szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego, nie o taką ochronę – i związaną z nią metodę pomiaru – chodzi. Natomiast rację ma skarżący stwierdzając, że w ustawie idzie o zapewnienie określonego poziomu bezpieczeństwa etycznego, dla którego określenie minimalnej odległości wskazanych wyżej obiektów od punktów gier jest tylko wykładnikiem, gwarancją, którą dla celów praktycznych skwantyfikowano. Ma natomiast rację Minister powołując się na zawarty w art. 155 K.p.a. warunek zgodności zamierzonej zmiany decyzji z interesem społecznym, publicznym. Tyle tylko, że zgodnie z treścią tego przepisu interes taki ma stać wyraźnie na przeszkodzie takiej zmiany, a to trzeba wyraźnie udowodnić. Trzeba też mieć na uwadze, że działalność gospodarcza w zakresie organizowanie gier i zakładów jest w Polsce dopuszczona ustawą, na warunkach określonych w tej ustawie i jej ograniczenia, związane z preponderancją interesu społecznego nad indywidualnym interesem przedsiębiorcy, wymagają wnikliwego uzasadnienia, uwzględniającego również przepisy o prowadzeniu działalności gospodarczej. Powołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 267/06, stwierdził co prawda, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych bynajmniej nie stawia na pierwszym miejscu celu (...) ułatwiania podmiotom gospodarczym prowadzenia aktywności gospodarczej w zakresie gier i zakładów wzajemnych, ale to też nie oznacza, że im tę działalność specjalnie utrudnia. W przedstawionej sytuacji trudno uznać, że Minister Finansów oraz Dyrektor Izby Skarbowej w B... wykazali w rozpatrywanej sprawie dostatecznie jasno okoliczności przekonywujące o trafności swojego rozstrzygnięcia, a rolą Sądu w takiej sytuacji nie jest zastępowanie organów administracji publicznej w dokonywaniu oceny argumentów przedstawionych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem procesowym i przepisami prawa materialnego. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ rozstrzygający sprawę W tym stanie rzeczy stwierdzając, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów narusza przepisy art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.