II SA/Łd 595/07

Dnia 9 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant sekretarz sądowy Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2007 roku sprawy ze skargi I. W. i K. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz I. W. i K. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego; 3. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia. Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2006 r. I. i A. P. wystąpili o udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego usytuowanego na działce przy ul. K. 20a w S., Do wniosku załączyli: projekt budowlany, opracowany przez osobę posiadająca stosowne uprawnienia, który według oświadczenia projektanta wykonany został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, w tym informacją dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; decyzję z dnia [...] Nr [...] ustalającą warunki zabudowy na realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obejmującej dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego kotłowni z zapleczem na opał, budynek garażowo-gospodarczy, zjazd z drogi, szambo; pozytywną opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Nr [...] z dnia [...]; postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] udzielające zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust.1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku, w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr ewidencyjnym 80 oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta S. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. i A. P. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach o nr ewidencyjnych 79/2, 87/3 położonych w S. przy ul. K. 20 a. Odwołanie od tej decyzji wnieśli I. i K. W., właściciele działki o nr ewidencyjnym 80, graniczącej z działką inwestora. W uzasadnieniu nie wyrazili zgody na wynikającą z decyzji lokalizację inwestycji, uwzględniającą uzyskaną przez inwestorów zgodę na odstępstwo od przepisów w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podnieśli, iż działka inwestorów jest duża i nie ma konieczności rozbudowy dotychczasowego budynku mieszkalnego w tym miejscu. Zarzucili ponadto wydanie decyzji z naruszeniem interesów osób trzecich. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji dotknięte było wadami, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie: jedno z załączonych do wniosku inwestora oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie było podpisane przez składającego oświadczenie, z załączonej do akt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wynikało, że jest ona prawomocna, a dokumentacja projektowa nie spełnia warunków określonych w przepisach rozdziału 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120 poz. 1133). Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż ze względu na specyfikę i lokalizację przedmiotowej budowy oraz dla uwzględnienia interesu osób trzecich ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji powinien zwrócić uwagę na uzyskanie przez inwestora stosownej opinii przeciwpożarowej pod kątem braku lub ewentualnego wystąpienia zadymienia i zapylenia sąsiedniej nieruchomości. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. i A. P. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działkach o nr ew. 79/2, 87/3 położonych w S. przy ul. K. 20 a. Odwołanie od powyższej decyzji ponownie wnieśli I. i K. W.. W uzasadnieniu nie wyrazili zgody na wynikającą z decyzji lokalizację inwestycji, uwzględniającą uzyskaną przez inwestorów zgodę na odstępstwo od przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podnieśli, iż działka inwestorów jest duża i nie ma konieczności rozbudowy dotychczasowego budynku mieszkalnego w tym miejscu. W ich ocenie decyzja organu I instancji wydana została bez rozważenia wszystkich czynników tj. ekologicznych, estetycznych i psychologicznych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na uchybienia w postaci: rozbieżności między zapisami w informacji BIOZ dla inwestycji i w opisie projektu zagospodarowania terenu, faktu, iż z decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu z dnia [...] nie wynika, iż jest ona prawomocna oraz rozbieżności projektowych uniemożliwiających organowi odniesienie się do przedstawionej w dokumentacji zabudowy projektowanej i istniejącej. Organ odwoławczy wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji powinien zwrócić uwagę na jednoznaczność określenia zadania inwestycyjnego, na które inwestor wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta S. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. i A. P. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działkach o nr ew. 79/2, 87/3, położonych w S. przy ul. K. 20 a. Odwołanie od tej decyzji wniósł K. W., właściciel działki o nr ewidencyjnym 80 graniczącej z działką inwestorów. W uzasadnieniu wskazał, iż nie wyraża zgody na planowaną rozbudowę budynku mieszkalnego należącego do I. i A. P., uwzględniającą uzyskane przez inwestora odstępstwo od przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W jego ocenie działka inwestora jest duża i nie ma konieczności rozbudowy dotychczasowego budynku mieszkalnego we wskazanej przez inwestorów lokalizacji. Podniósł, iż w uzasadnieniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę organ I instancji nie wyjaśnił, które elementy projektowanej zabudowy stanowią o wyjątkowości i konieczności lokalizacji wskazanej przez inwestora. W ocenie skarżącego wydana decyzja nie spełniała wymogów w zakresie wprowadzenia odstępstwa od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W jego ocenie pismo Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] wyraźnie uzależnia wydanie zgody na odstępstwo od poszanowania występujących w obszarze oddziaływania interesów osób trzecich. Tymczasem organ I instancji udzielając zgody na odstępstwo, a następnie udzielając przedmiotowego pozwolenia na budowę nie odniósł się do wymogów prawa umożliwiających udzielenie takiego odstępstwa. Nie dokonał także żadnej analizy, która potwierdziłaby, iż brak jest możliwości lokalizacji inwestycji w innym miejscu. Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż projekt zagospodarowania działki jest zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta S. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]., Nr [...] oraz decyzji z dnia [...] Projektowana rozbudowa w odległości 1,5 m od granicy działki oznaczonej nr ewidencyjnym 80 uwzględnia uzyskaną przez inwestora zgodę na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor sprecyzował zamierzenie inwestycyjne określając je jako rozbudowę budynku mieszkalnego. Odnosząc się do poruszonych w odwołaniu kwestii dotyczących udzielonego odstępstwa stwierdził, iż istniejąca zabudowa nieruchomości inwestorów, układ funkcjonalny pomieszczeń stanowi przesłankę do zaprojektowania omawianej rozbudowy wg lokalizacji przedstawionej przez inwestorów. Istniejący budynek mieszkalny nie posiadał dotychczas kotłowni, ani części gospodarczej. Odnosząc się do kwestii dotyczących poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich wyjaśnił, że inwestor przedłożył opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia [...] dotyczącą wystąpienia zadymienia i zapylenia sąsiedniej nieruchomości. Z treści opinii rzeczoznawcy wynika, że nie stwierdzono odstępstw od przepisów technicznych i przeciwpożarowych, nie stwierdzono także odstępstw dotyczących wymogów w zakresie pomieszczenia składu opału oraz projektowanego sposobu wykonania komina, które mogłyby mieć ewentualny wpływ na ponad standardowe zadymienia i zapylenia sąsiedniej nieruchomości. Komin został usytuowany w odległości 4,5 m, spełnia on również wymogi Polskiej Normy dotyczące wyprowadzenia komina ponad dach. Projektowana rozbudowa w ocenie organów w administracji architektoniczno - budowlanej nie spowoduje naruszenia przepisów w zakresie doświetlenia światłem naturalnym pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Odległości między budynkami jest dostateczna i nie spowoduje zacieniania budynku należącego do małżonków W. od strony wschodniej. Wskazał ponadto, iż inwestorzy posiadają decyzję Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą na omawianej nieruchomości pozwolenia na budowę garażu o parametrach 6,50 m x 4,50 m i zbiornika do gromadzenia nieczystości płynnych. Fakt ten jest istotny dla organu oceniającego usytuowanie projektowanego obiektu w stosunku do istniejącej i projektowanej zabudowy nieruchomości o nr. ew.79/2, 87/2. Organ uznał, iż brak jest przesłanek stanowiących o naruszeniu przepisów wykonawczych do ustawy - Prawo budowlane, a tym samym nie można uznać, iż nastąpiło uzasadnione naruszenie interesu osób trzecich, skutkujące uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli I. i K. W. postulując uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 5 ust 1 punkt 1 lit "b" i"c", punkt 8 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez naruszenie zasady równowagi stron postępowania administracyjnego wyrażającej się w błędnym i niczym nie uzasadnionym przyjęciu, ze odstępstwo od wymagań określonych w § 12 w/w rozporządzenia zapewnia realne poszanowanie interesów skarżących jako właścicieli działki sąsiedniej podczas, gdy w istocie decyzja realizuje bezkrytycznie jedynie interes inwestorów; naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6,7, 8 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a zwłaszcza, czy budynek będący przedmiotem postępowania miał charakter budynku mieszkalnego, skoro przez wiele lat w budynku tym mieścił się obiekt gospodarczy - stolarnia, naruszenie wymienionych wyżej zasad postępowania administracyjnego, naruszenie zasady równego traktowania stron w postępowaniu administracyjnym, co spowodowało wypaczenie treści rozstrzygnięcia; brak analizy czy proponowane usytuowanie obiektu kotłowni stanowi optymalne i jedyne rozwiązanie w istniejącej sytuacji faktycznej, czy też możliwe jest posadowienie obiektu kotłowni w innym miejscu przy poszanowaniu obiektywnego interesu właścicieli nieruchomości sąsiedniej w aspekcie realnego poszanowania interesów osób trzecich zajmujących sąsiednią nieruchomość. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym – zgodnie z § 2 tego artykułu – kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej lub w postanowieniu z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego właściwego na czas wydania decyzji lub postanowienia. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Stosownie do treści art. 133 § 1 powołanej ustawy Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach postępowania administracyjnego, Sąd dopatrzył się uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a związanych z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t. j. Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania / pkt 1 litera a), b) i c) /oraz poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej / pkt 9 /. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie delegacji ustawowych, uzupełniają przepisy Prawa budowlanego, a więc organy administracji publicznej obciąża obowiązek ich stosowania w przypadkach określonych przez te ustawy. Do powyższych przepisów wykonawczych należy m in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków /.../, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 / § 2 ust. 1/ , przy czym przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy / § 2 ust. 2 rozporządzenia/. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: - 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy / pkt 1 /, - 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy / pkt 2 / . Sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego/ ust. 3 pkt 1 / albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki /ust. 3 pkt 2 /. Jednocześnie ustęp 4 § 12 rozporządzenia przewiduje dalsze "odstępstwa" od zasady wyrażonej w ust. 1 pkt 2 w zakresie sytuowania budynków w granicy i w zbliżeniu do granicy działki. A zatem, przepisy rozporządzenia ustanawiają normy prawne dotyczące dopuszczalności sytuowania przy granicy działki budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. O spełnieniu przesłanek ustanowionych w § 12 rozporządzenia, a tym samym o dopuszczalności sytuowania budynków przy granicy działki w przypadkach przewidzianych w tym przepisie orzeka samodzielnie organ administracji publicznej właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. To zaś oznacza, iż w zakresie uregulowanym w § 12 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ) nie stosuje się art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( t. j. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Konkludując należy stwierdzić, iż przypadki określone w § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ) nie stanowią odstępstw od przepisów techniczno – budowlanych, o jakich mowa w art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( t. j. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji powołały się na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...]., wydane w oparciu o art. 9 ust.1 i 2 Prawa budowlanego, a udzielające zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ) umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku gospodarczym na działce inwestorów przy ul. K. w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką onr ew. 80. Jak stanowi art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, o których mowa w art. 7. Właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo – ust. 2. Z brzmienia art. 9 jednoznacznie wynika, iż przepis ten znajduje zastosowanie w przypadkach innych niż uregulowane w przepisach techniczno – budowlanych. Tylko wówczas bowiem można mówić o odstępstwach od przepisów techniczno -budowlanych, o których stanowi art. 7. Na postanowienie o udzieleniu bądź odmowie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, w myśl ogólnej zasady zawartej w art. 141 § 1 K.p.a. nie służy zażalenie, a strona niezadowolona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji (piśmiennictwo powołane w wydawnictwie LEX OMEGA, nr publikacji: 27092 – Tadeusz B. Babiel, Rzeczpospolita 2000/9/8). Oznacza to, że organ rozstrzygający wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestora, który uzyskał zgodę na odstępstwo na podstawie art. 9 Prawa budowlanego nie jest zwolniony od badania przesłanek takiego odstępstwa w kontekście szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w powołanym przepisie. Przepis ten przewiduje wszak wyjątek od zasad sytuowania obiektów budowlanych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ) i nie może być interpretowany rozszerzająco ( vide: wyrok NSA w Warszawie z 18.01.2000 r., IV S.A. 1756/98 – OSP 2002/9/117). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji w ogóle nie odniósł się do tego zagadnienia, zaś Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł lakoniczne stwierdzenie, "iż istniejąca zabudowa nieruchomosci inwestorów, układ funkcjonalny pomieszczeń stanowi przesłankę do zaprojektowania omawianej zabudowy wg lokalizacji przedstawionej przez inwestorów". W dalszej części uzasadnienia powołał się na decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę garażu o parametrach 6,5 m x 4,5 m oraz zbiornika na nieczystości płynne, jako faktu istotnego dla organu oceniającego usytuowanie projektowanego obiektu w stosunku do istniejącej i projektowanej zabudowy przedmiotowej nieruchomości. W aktach sprawy brak jednak zarówno tej decyzji jak i dokumentów określających lokalizację tego obiektu. Zważywszy na konsekwentne stanowisko skarżących, którzy kwestionowali usytuowanie projektowanej rozbudowy w zbliżeniu do granicy nieruchomości stanowiącej ich własność, takie uzasadnienie przyjętego przez organy odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych, o których mowa w art. 7 z pominięciem rozważań w zakresie oceny poszanowania ich uzasadnionego interesu nie spełnia wymagań art. 107 § 3 K.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny takiej decyzji ( tak np. NSA w wyrokach: z dnia 16 marca 1998r. II SA 96/98 – Lex nr 41681, z dnia 28 października 1998r. I SA/Gd 1651/96, z dnia 13 grudnia 1988r. II SA 497/88 – ONSA 1989, nr 2, poz.68, Lex nr 10079, z dnia 8 maja 1998r. I SA/Lu 380/97 – nie publikowany). W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno – budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa art. 5 Prawa budowlanego, obejmuje szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane.( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 roku, III ARN 87/95, OSN 1996/21/316). Jest to ochrona bardzo szeroka, a wyliczenie zawarte w art. 5 ust. 9 ma charakter jedynie przykładowy. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 558/99, LEX nr 77640). Organ administracji publicznej winien zatem ocenić w świetle stanu faktycznego i przepisów prawa, czy możliwa jest rozbudowa zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ), czy też zachodzi szczególny przypadek przewidziany w art. 9 Prawa budowlanego, a w konsekwencji, czy dopuszczalna jest rozbudowa przy granicy działki nie tylko z punktu widzenia interesu inwestorów ale i ze względu na poszanowanie uzasadnionych interesów skarżących. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w skrócie p .p. s. a. - uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji stwierdzając w oparciu o art. 152, iż zaskarżona decyzja nie polega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p. p. s. a.