II OSK 682/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. NSA Paweł Miładowski (spr.) Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej F. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 1048/06 w sprawie ze skargi F. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie prawidłowości wykonania zbiornika na ścieki oddala skargę kasacyjną. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości wykonania zbiornika na ścieki bytowe zlokalizowanego w Łodzi przy ul. [...]. Uzasadniając powyższe wskazano, że [...] kwietnia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wydał decyzję, nakazującą J. S. wykonanie robót budowlanych koniecznych dla doprowadzenia do zgodności z prawem budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. [...] w terminie do 31 sierpnia 2005r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] maja 2005r. W wyniku złożenia przez J. B. i F. B. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję organu odwoławczego, decyzją z dnia 1 lipca 2005 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi w Łodzi uwzględnił w całości skargę i uchylił własną decyzję z dnia [...] maja 2005r. Wobec nieuiszczenia przez skarżącego wpisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 23 września 2005r. skargę odrzucił. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2005 r. i nałożył na J. S. w trybie art. 40 ustawy z 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974r., nr 38, poz. 229 ze zm., dalej: prawo budowlane z 1974r.) obowiązek wykonania robót koniecznych dla doprowadzenia do zgodności z prawem budynku mieszkalnego zgodnie z załącznikiem do decyzji stanowiącym inwentaryzację budowlaną budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz projekt budowlany zmian i przeróbek koniecznych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, z wyłączeniem robót koniecznych określonych w pkt. 5.14 dotyczących wykonania szamba, w terminie do dnia 31 stycznia 2006r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi ustalił, że J. S. przedłożyła dokumenty potwierdzające prawidłowość wykonania zbiornika na ścieki bytowe: oryginał dziennika budowy z prawidłowymi zapisami, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, protokół z próby szczelności zbiornika oraz oświadczenie osoby o odpowiednich uprawnieniach budowlanych o prawidłowości wykonanych robót. Dlatego też postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości wykonania zbiornika na ścieki bytowe należało umorzyć. Decyzją z dnia [...] października 2006r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi po rozpatrzeniu odwołań F. B. i J. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że inwestorka nie posiadała decyzji ostatecznej udzielającej pozwolenia na budowę polegającą na wykonaniu zbiornika ściekowego i wykonywała roboty budowlane bez stosownej decyzji zezwalającej na jego wykonanie. Mimo tego w sprawie nie może mieć zastosowania przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r., nr 207, poz. 2016 ze zm., dalej: prawo budowlane), ponieważ J. S. wykonywała prace w przekonaniu, że wykonuje je na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2005 r. za przyzwoleniem organu I instancji, który przyjął zgłoszenie o zamiarze rozpoczęcia robót i wydał dziennik budowlany. Wyjaśniono, że w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w przypadku zakończonych robót, organ nadzoru budowlanego może skorzystać z unormowania określonego w art. 81 c ust. 2 prawo budowlanego i nałożyć na uczestników procesu budowlanego obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Jeżeli zaś, w wyniku wykonania tego obowiązku pojawi się konieczność realizacji określonych robót w celu usunięcia ujawnionych nieprawidłowości, organ nadzoru budowlanego będzie mógł wydać decyzję o jakiej mowa w art. 51 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego. Natomiast, gdy w następstwie oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora organ nadzoru stwierdzi, że wykonywane roboty budowlane nie uchybiają przepisom budowlanym i warunkom technicznym, winien umorzyć swoje postępowanie. Przepis art. 51 nie daje mu bowiem podstawy do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Zdaniem organu II instancji z uwagi na to, że J. S. z własnej inicjatywy przedłożyła w organie nadzoru budowlanego dokumenty dotyczące wykonanego szamba, nie istniały przesłanki do wydania postanowienia o jakim mowa w art. 81c ust.2 prawa budowlanego. Z przedłożonych dokumentów wynika, że budowa i wykonanie zbiornika nie narusza przepisów techniczno-budowlanych i nie wymaga wykonania dodatkowych robót celem doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Brak było zatem podstaw do podjęcia działań ze strony służb nadzoru budowlanego na podstawie przepisu art. 51 prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł F. B. domagając się uchylenia decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2006 r. Zdaniem skarżącego organ II instancji błędnie przyjął, że J. S. wybudowała szambo w przekonaniu działania na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2005r. Organ I instancji nie miał prawa przyjąć zawiadomienia dotyczącego robót koniecznych do doprowadzenia do zgodności z prawem budynku mieszkalnego na działce inwestorki i powinien skierować je do Referatu Urbanistyki i Administracji Architektoniczno - Budowlanej UMŁ Delegatury Łódź Bałuty. Dodatkowo skarżący stwierdził, że organ nadzoru budowlanego przyjął projekt zagospodarowania działki J. S. pomimo, że nie obejmował on drogi dojazdowej do szamba. Odpowiadając na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 6 grudnia 2007r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1048/06 oddalił skargę na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] października 2006r. Sąd I instancji wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikają ustalenia organu, co do tego, że inwestorka J. S. wykonała sporny zbiornik na nieczystości bytowe bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wymaganej przepisami prawa budowlanego. Przyjął za organem, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania przepis art. 48 prawa budowlanego, gdyż inwestorka wykonała przedmiotowe prace w przekonaniu, że wykonuje je na podstawie decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] kwietnia 2005 r. za przyzwoleniem organu, który przyjął zgłoszenie o zamiarze wykonania robót oraz wydał dziennik budowy. Stąd też uznano, że w takiej sytuacji zastosowanie ma przepis art. 51 prawa budowlanego. Skoro zaś inwestorka w dniu 28 lutego 2006r. przedłożyła organowi całość dokumentów dotyczących wykonania szamba, z których wynika, że zbiornik wykonany został zgodnie ze sztuką budowlaną i nie wymaga wykonania dodatkowych robót celem doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem, to nie było podstaw do podjęcia działań na podstawie przepisu art. 51 prawa budowlanego. Sąd I instancji uznał, że postępowanie w sprawie legalności budowy szamba stało się bezprzedmiotowe i słusznie zostało umorzone. W ocenie Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że działanie organu nadzoru budowlanego zobowiązujące uczestniczkę postępowania do wykonania zbiornika na ścieki wraz z przyłączem kanalizacyjnym do budynku nie było prawidłowe już chociażby z uwagi na niewłaściwość tego organu do wydania decyzji w tym przedmiocie. Błąd organu nie może jednak rodzić negatywnych skutków dla obywatela - inwestora, który przystąpił do wykonania inwestycji w przekonaniu, że działa zgodnie z przepisami prawa tym bardziej, że organ przyjął zawiadomienie o przystąpieniu do realizacji inwestycji i w dniu 20 czerwca 2005r. zarejestrował dziennik budowy. Wskazując na dokumenty znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podniósł, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi dopiero w dniu 1 lipca 2005r. uchylił własną decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2005r. Zaś tę wadliwą decyzję organu nadzoru budowlanego uchylono dopiero decyzją z dnia [...] grudnia 2005r., a więc kilka miesięcy po wykonaniu szamba przez J. S.. W złożonym przez inwestorkę dzienniku budowy zapis dotyczący wykonania szczelnego zbiornika na ścieki pochodzi z 2 lipca 2005r. Wszczęcie zatem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi w dniu 18 stycznia 2006 r. postępowania w przedmiocie prawidłowości wykonania zbiornika na ścieki było w ocenie Sądu I instancji jedynym logicznym i zgodnym z przepisami prawa rozwiązaniem zaistniałej sytuacji. Ponadto na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. skarżący oświadczył, że składa zastrzeżenia jedynie co do rowu, ogrodzenia, przepustu oraz zjazdu z nieruchomości, zaś "szambo znajduje się na terenie nieruchomości uczestniczki postępowaniu i mu nie przeszkadza". Zastrzeżenia dotyczyły zatem obszaru nie objętego zakresem przedmiotowej inwestycji. Obowiązku urządzenia zjazdu, czy też wykonania rowu nie przewidywała również decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 16 lutego 2005r., na którą powoływał się skarżący. Skargę kasacyjną w oparciu o art. 174 w zw. z art. 188 p.p.s.a. wniósł F. B. zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i niezastosowanie art. 48 prawa budowlanego, oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 7 i 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego. Wobec powyższych naruszeń pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie skargi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniesiono, że skoro inwestor J. S. wykonała praca budowlane bez zezwolenia na budowę, to wobec samowoli budowlanej organy miały obowiązek zastosować art. 48 prawa budowlanego. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi nie uwzględnił decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2005r. i nie przyjął projektu technicznego szamba, w szczególności zaś jego części rysunkowej. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dopuścił się naruszenia art.7 k.p.a. albowiem powinien był podjąć inne jeszcze czynności w celu wyjaśnienia sprawy oraz 8 k.p.a. poprzez postępowanie wbrew zasadzie pozyskiwania zaufania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej powinny zatem zostać powołane konkretne przepisy prawne, którym zdaniem skarżącego, uchybił sąd administracyjny rozpoznający sprawę w I instancji. W uzasadnieniu skargi powinny zostać natomiast wskazane argumenty przemawiające za takim zarzutem uchybienia, a w przypadku gdy podnoszone jest uchybienie przepisom postępowania, wskazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Sądu podstawami przytoczonymi w skardze kasacyjnej nakłada na stronę wnoszącą ten środek zaskarżenia obowiązek prawidłowego ich określenia. Oznacza to konieczność precyzyjnego powołania konkretnych przepisów prawa. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, lub pozbawiona tych istotnych elementów uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Z powyższych względów sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane zostało przymusem adwokacko-radcowskim, przy założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym pełnomocnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Mając na uwadze powyższe, Sąd w pierwszej kolejności zwraca uwagę na wadliwą konstrukcję skargi kasacyjnej, która właściwie uniemożliwia ocenę jej zasadności. Profesjonalny pełnomocnik kasatora jako podstawę kasacyjną wskazał ogólnikowo na art. 174 p.p.s.a., bez precyzyjnego wskazania na jego jednostki redakcyjne. Jest to uchybienie staranności sporządzania skargi kasacyjnej, przy czym z powołanych dalej przepisów można ustalić, że oparto ją na zarzutach dotyczących zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Niezrozumiałe natomiast i logicznie niespójne jest żądanie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, przy wskazaniu jednocześnie na art. 188 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. Pełnomocnik natomiast po pierwsze obok zarzutu naruszenia prawa materialnego sam stawia również zarzut naruszenia przepisów postępowania, a po drugie wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nie o merytoryczne rozstrzygnięcie skargi. Świadczy to nie tylko o niezrozumieniu przywołanych podstaw kasacyjnych, ale skutkuje także tym że wnioski skargi kasacyjnej nie znajdują oparcia we wskazanej podstawie prawnej. Skoro w niniejszej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W orzecznictwie podstawa kasacyjna wskazana w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wywołuje kontrowersje. Sprowadzają się one do kwestii, czy przepis ten dotyczy wyłącznie naruszenia prawa procesowego stosowanego przez Sąd I instancji, czyli naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy także naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stosowanych przez organy administracji, a ocenianych przez Sąd. Sądowi orzekającemu w niniejszym składzie znany jest pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OPS 4/05, publ.: ONSAiWSA 2006/2/39) gdzie przyjęto, że naruszenie przepisów postępowania może odnosić się także do naruszenia przepisów k.p.a. Podobny pogląd zaprezentował także Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 września 2006 r. w sprawie sygn. akt SK 63/05 (publ.: OTK-A 2006/ 8/108). Przytoczone orzeczenia doprowadziły do ukształtowania się poglądu, zgodnie z którym dopuszczalne jest podnoszenie w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, ale tylko w przypadku powiązania ich z konkretnymi naruszeniami przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z 27.09.2007r. sygn. akt I GSK 2216/06, publ.: LEX nr 375235, wyrok NSA z 18.08.2007r. sygn. akt I FSK 1204/06, publ.: Jur.Podat. 2007/6/93, wyrok NSA z 10.07.2007r. sygn. akt I OSK 1134/06, publ.: LEX nr 366213). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela ten pogląd, uznając że zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego może być skutecznie podniesiony jako podstawa kasacyjna, tylko w sytuacji gdy skarżący wykaże, że wiąże się to z naruszeniem przez sąd I instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Kasator wskazał jedynie na przepisy art. 7, 8 i 80 k.p.a. nie powiązując ich w żaden – nawet dorozumiały sposób – z jakimkolwiek przepisem procedury sądowoadministracyjnej. W świetle powyższych rozważań wskazanie przez skarżącego na naruszenie przepisów art. 7 i 80 k.p.a. jest chybione, albowiem przepisy te odnoszą się do zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz reguły postępowania dowodowego zobowiązującej organ administracji publicznej do oceniania na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Regulacje te nie znajdują zastosowania w postepowaniu sądowoadministracyjnym – ani w pierwszej, ani tym bardziej drugiej instancji. Wynika to z istoty postępowania przed sądami administracyjnymi, która polega na kontroli legalności zaskarżonych aktów i ograniczonego zakresu postępowania dowodowego, które ma jedynie charakter uzupełniający i zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi uprawnienie, a nie obowiązek sądu. Stąd też tak sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej uznać należy za chybione, w szczególności zaś nietrafne i niezrozumiałe jest uzasadnienie tych zarzutów. Twierdzenie, że Sąd I instancji "powinien był podjąć jakieś jeszcze czynności w celu wyjaśnienia sprawy" w kontekście przywołanego przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. ocenić można jedynie jako niezrozumienie i zignorowanie charakteru postępowania dowodowego przed sądami administracyjnymi. Koniecznym jest wskazanie, że artykuł 133 §1 p.p.s.a. ustanawia obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy z jednoczesnym zakazem wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach (por. wyrok NSA z 12.05.2005r., sygn. akt FSK 1381/04, publ.: ONSAiWSA 2006/1/14). Innymi słowy sąd pierwszoinstancyjny orzeka na podstawie akt sprawy, uwzględniając okoliczności, które wynikają z akt i które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 07.03.2007r., sygn. akt I FSK 57/06, publ.: LEX nr 354649 i wyrok NSA z 18.10.2005r., sygn. akt FSK 2528/04, publ.: LEX nr 172978). Powyższe rozważania odnieść należy także do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że nie można skutecznie dążyć do wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji, powołując się na obrazę zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Regulacja ta ze względu na swoją istotę i umiejscowienie nie ma i nie może mieć zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym, którego podstawową kompetencją jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę legalności działań organów administracji publicznej. Merytorycznej ocenie mogłyby podlegać zarzuty wykazujące, że poprzez naruszenie procedury sądowoadministracyjnej, Sąd I instancji nie uwzględnił uchybień popełnionych przez organy w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane zostały wadliwie, w sposób uniemożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustosunkowanie się do zagadnień tam podniesionych. Ocenę zarzutu naruszenia prawa materialnego należy rozpocząć od uwag dotyczących jego sformułowania. Sąd wskazuje, że przepis art. 48 prawa budowlanego jest rozbudowany i dzieli się na ustępy i punkty, zarzut skargi natomiast jest sformułowany w sposób nader ogólny i dopiero z dalszego uzasadnienia wynika, że kasator odnosi się do art. 48 ust. 1 prawa budowlanego. Niezależnie od tego zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 prawa budowlanego w świetle nie podważonych ustaleń faktycznych, będących podstawą rozstrzygnięcia Sądu I instancji, należało uznać za chybiony. Przepis art. 48 ust. 1 prawa budowlanego nie znalazł zastosowania w niniejszej sprawie, ani w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed Sądem I instancji. Wnoszący skargę kasacyjną, w uzasadnieniu wskazuje że przepis ten nie został zastosowany, ale nie wykazuje, dlaczego jego zdaniem, powinien stanowić podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego kasator w istocie zwalcza ustalenia faktyczne, poczynione przez organy i przyjęte przez Sąd I instancji. Natomiast wadliwe ustalenie faktów może stanowić wyłącznie podstawę do podniesienia zarzutu naruszenia prawa procesowego, przy czym zarzut taki musi być skierowany przeciwko wyrokowi Sądu, a nie przeciwko rozstrzygnięciu organu administracji. W niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ze względów przytoczonych powyżej, uznane zostały za chybione. Postępowanie wszczęte na skutek skargi kasacyjnej ma na celu ocenę prawidłowości orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji pod względem jego zgodności z prawem, czego w żadnym wypadku nie można utożsamiać z ponowną kontrolą legalności decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA z 29.02.2008r., sygn. akt I OSK 764/07, publ.: LEX 443689, z 09.05.2008r., sygn. akt II OSK 524/07, publ.: 413589). Z tych wszystkich względów, mają na uwadze w szczególności wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 184 p.p.s.a. /-/ P. Miładowski /-/ B. Adamiak /-/ M. Stahl