I SA/Bd 713/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2005-2006 oddala skargę I SA/Bd 713/07 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2007 r. B. sp. z o.o. z siedzibą w T. wystąpiła do Prezydenta Miasta Torunia o zwrot nadpłaconego podatku od nieruchomości za lata [...] w wysokości [...] zł. Do wniosku zostały dołączone korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za [...] i [...] r. W uzasadnieniu wniosku podatnik podniósł, powołując się na przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., iż w/w okresie zwolnieniem od podatku od nieruchomości objęte były zarówno drogi publiczne, jak i drogi prywatne, co w opinii wnioskodawcy oznacza, że wniosek o zwrot nadpłaconego podatku jest uzasadniony. W związku z powyższym, w załączonych korektach deklaracji, podatnik wyłączył budowle dróg z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, co skutkowało powstaniem nadpłaty w wysokości [...] zł. Prezydent Miasta T. nie uznał argumentów wnioskodawcy i decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...] odmówił ww. firmie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata [...] –[...] w wysokości [...] zł, argumentując, iż prywatne drogi podatnika jako niestanowiące dróg publicznych,na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie podlegają wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem organu pierwszej instancji zapłacenie przez podatnika podatku od nieruchomości od dróg wewnątrzzakładowych, niebędących drogami publicznymi, jest uregulowaniem należnego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, a zatem powyższa wpłata nie może być uznana za nadpłatę. Skarżąca spółka - reprezentowana przez radcę prawnego W.A. pismem z dnia [...] lipca 2007 r., wniosła odwołanie, w którym domagała się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu strona podniosła, że organ podatkowy pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył : • art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2005 i 2006 r. oraz • art. 74a Ordynacji podatkowej. Zdaniem spółki w świetle w/w przepisu nie można podzielić poglądu organu pierwszej instancji, zgodnie z którym z opodatkowania wyłączono jedynie pasy drogowe dróg publicznych oraz drogi publiczne wraz z określonymi obiektami budowlanymi. W ocenie odwołującej się, takie stanowisko jest niezgodne z wyraźnym językowym brzmieniem art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wynikami wykładni historycznej powołanego przepisu oraz założeniem racjonalności ustawodawcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w T., po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które pozostają w określonym stosunku prawnym do nieruchomości, w szczególności są jej właścicielami, posiadaczami samoistnymi lub zależnymi, a także zarządcami i użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Organ podkreślił, że przepisy dotyczące ulg i zwolnień, jako odstępstwo od powszechności opodatkowania, należy interpretować ściśle, z zastosowaniem wykładni językowej. Zatem stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 w/w ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają drogi, grunty, budynki lub ich części a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ wskazał, że ustępy 2 i 3 cytowanego przepisu przewidują wyłączenia przedmiotowe opodatkowania podatkiem od nieruchomości. I tak na mocy przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały : • pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy, odmiennie niż organ I instancji podzielił stanowisko odwołującej się, iż na podstawie przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegały nie tylko drogi publiczne, ale także drogi wewnętrzne. W opinii organu decydujące znaczenie dla sprawy ma oznaczenie opodatkowanych podatkiem od nieruchomości gruntów w prowadzonej ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał, że zgodnie z art. 7 a cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego, leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym. Ewidencja ta zawiera dane o : • podatnikach; • przedmiotach opodatkowania, • wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów dot. ww. podatków • dane z Ksiąg Wieczystych; • dane z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto w ewidencji tej uwidocznione są dane z innych rejestrów i ewidencji prowadzonych przez organy administracji publicznej, w szczególności : 1. przed dniem wejścia w życie cyt. ustawy 2. aktów normatywnych; 3. ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę, 4. planu zagospodarowania przestrzennego, 5. ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe, 6. Krajowej Ewidencji Podatników. Organ wskazał, że powyższe uregulowanie koresponduje z przepisami zawartymi w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. ), która w art. 21 ust. 1 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ podniósł, że z uwagi na fakt, że grunty podlegające podatkowi od nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków nie zostały oznaczone symbolem "dr" (droga) nie jest możliwe uwzględnienie wniosku skarżącej o zwrot jej zdaniem nadpłaconego podatku od nieruchomości za ww. lata. Organ podkreślił, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do przeznaczenia gruntów. Dla potrzeb podatku nie jest istotne rzeczywiste przeznaczenie gruntów lecz wyłącznie sklasyfikowanie i stosowne przeznaczenie. Organ powołał się na niepublik. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005r. sygn. akt III SA/Wa 1206/05. Organ dodatkowo wskazał, że szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U z 2001 r. Nr 38, poz. 454 ze zm. ), gdzie w § 46 ust. 1 wskazano, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych. Przy czym z urzędu wprowadza się jedynie zmiany wynikające z : 1. prawomocnych orzeczeń sądowych; 2. aktów notarialnych; 3. ostatecznych decyzji administracyjnych 4. aktów normatywnych 5. opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych; 6. dokumentacji architektoniczno – budowlanej, gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej 7. ewidencji publicznych, prowadzonych na podstawie innych przepisów. W opinii organu, strona w sytuacji gdy posiada wiedzę o niezgodności zapisu w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym winna we własnym zakresie doprowadzić do uwidocznienia zmian w ewidencji. Skarżąca w skardze do Sądu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie : • art. 217 Konstytucji RP, • art. 74 a i art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) oraz • art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2005 – 2006, • ust. 3 pkt 7 załącznika Nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( DZ. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Pełnomocnik strony w piśmie procesowym z dnia 3 grudnia 2007r. dodatkowo zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia. Zdaniem strony organy winny przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe, czego nie zrobiły. Skarżąca spółka podniosła, że na terenie jej nieruchomości znajdują się pasy drogowe i drogi wewnętrzne służące do wewnętrznej komunikacji. Strona wskazała, że rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) w ust. 3 pkt 7a załącznika Nr 6 stanowi, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu cyt. ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. stwierdzając jednocześnie, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu tego rozporządzenia i wlicza się je do przyległego do nich użytku gruntowego. To oznacza, ze nie każda droga wewnętrzna w rozumieniu ustawy o drogach publicznych jest drogą w rozumieniu rozporządzenia, co skutkuje tym, że nie każda droga wewnętrzna może być sklasyfikowana i oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako droga. Strona po raz kolejny powołała się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2007r. sygn. akt I SA/Ol 582/06. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działania administracji publicznej pod kątem zgodności tych działań z prawem. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa, co oznacza, że skarga podlega oddaleniu. Istotą sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącej firmie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2005-2006 uznając, że prywatne drogi podatnika jako niestanowiące dróg publicznych, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie podlegają wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy strona wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2006 dowodząc, iż grunty będące w jej posiadaniu stanowiące drogi komunikacji wewnętrzne, położone na terenie jej zakładu winny również zostać wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Do wniosku strona dołączyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2005 i 2006 r. Pełnomocnik strony podniósł, że reprezentowana przez niego spółka posiada drogi stanowiące komunikację wewnętrzną na terenie zakładu, które nie są drogami w rozumieniu zał. Nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), lecz stanowią tereny komunikacji wewnętrznej i z tego względu zdaniem strony nie jest możliwa zmiana klasyfikacji gruntu. Dlatego strona w toczącym się postępowaniu podatkowym oczekiwała od organów podatkowych stwierdzenia stanu faktycznego, a co za tym idzie zmiany klasyfikacji gruntów. Reasumując należy stwierdzić, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest więc ustalenie charakteru gruntu od którego strona winna uiścić stosowny podatek od nieruchomości lub skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy o podatku od nieruchomości. Jak wynika z treści przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ( w brzmieniu obowiązującym w latach 2005 i 2006) r., należy stwierdzić, że z mocy ustawy nie podlegały opodatkowaniu nieruchomości : • stanowiące pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Przystępując do rozstrzygnięcia niniejszej kwestii należy przede wszystkim zaznaczyć, że przepisy dotyczące zwolnień podatkowych nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Należy przywołać wypracowany i utrwalony pogląd judykatury, że przepisy dotyczące wszelkiego rodzaju ulg i zwolnień podatkowych - jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania - powinny być interpretowane ściśle, z zastosowaniem wykładni językowej. Wykładnia w zakresie kontekstu językowego ma przede wszystkim ustalić językowy sens tekstu przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe, należy podnieść również, że w orzecznictwie sądowym i doktrynie utrwalona została zasada autonomiczności prawa podatkowego oraz odmienności zawartych w tym prawie pojęć od używanych w innych gałęziach prawa. Rozważając zatem obowiązujący przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy odnieść się przede wszystkim do pojęcia "droga". Należy zauważyć, że istotnie nie ma definicji drogi ani w cyt. ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ani w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115). Ustawa o drogach publicznych jedynie dzieli drogi na publiczne i wewnętrzne, przy czym drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 ustawy). Pojęcie "drogi publiczne" również nie występuje w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. W tym miejscu należy podnieść, że w sprawie obowiązuje przede wszystkim ustawa o podatkach i opłatach, która w art. 2 ust. 2 ( w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006r. ) wskazuje na konieczność odnoszenia się do ewidencji gruntów i budynków, stanowiąc : " Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Natomiast ustalanie charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania następuje wyłącznie w oparciu o ewidencję gruntów i budynków, w oparciu o art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) – stanowiąc : " Podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków." Skoro nie ulega wątpliwości, że sporne grunty sklasyfikowane są w ewidencji jako tereny przemysłowe o symbolu "Ba" i inne tereny zabudowane (Bi) – (akta sprawy k-5 i 6) to nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, że to organ podatkowy zgodnie z art. 122 Op. winien przeprowadzić postępowanie dowodowe i ustalić stan faktyczny i w konsekwencji zgodnie z oczekiwaniami strony zmienić klasyfikację spornych gruntów, zgodnie z oczekiwaniami strony. Takie stanowisko strony nie zasługuje na uwzględnienie. Ani organ podatkowy ani Sąd nie może kwestionować zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które to zapisy są dla organów podatkowych wiążące przy wymiarze podatku , jak wynika z zacytowanego przepisu art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organy podatkowe na podstawie art. art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej Op. zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa, tym samym mają obowiązek stosowania art. 2 ust 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a to wyklucza ustalenie klasyfikacji gruntów. Ewidencja gruntów i budynków stanowi bowiem urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004r. , sygn. akt III SA/Wa 257/04; z dnia 5 października 2005r., sygn. akt SA/Wa 1718/05, z dnia 7 lipca 2005r. , sygn. akt III SA/Wa 1206/05). Sąd rozpatrując niniejszą sprawę, podziela zatem pogląd organu odwoławczego, iż ustalenie obowiązku w podatku od nieruchomości następuje wyłącznie w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni jak również, iż dane te są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym i ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004r., sygn. akt III SA/Wa3016/03; WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2006r., sygn. akt. I SA/Gd 348/04; NSA : z dnia 15 listopada 1994r., sygn. akt SA/Ka 2592/93; z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94; z dnia 18 maja 1994r., sygn. akt III SA 1685/93 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2007r. sygn. akt I 582/06). Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Należy zaznaczyć, że w przypadku uwzględnienia zastrzeżeń podatnika, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, można wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość podatku (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994r., sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164). Nie jest istotne zatem rzeczywiste przeznaczenie gruntu, lecz jego sklasyfikowanie i stosowne oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków (por. WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05; z dnia 7 września 2007r., sygn. akt III SA/Wa 1144/07). Zdaniem Sądu zatem zapłacenie przez podatnika podatku od nieruchomości od dróg wewnątrzzakładowych, niebędących drogami publicznymi ani drogami wewnętrznymi , jest uregulowaniem należnego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, a zatem powyższa wpłata nie może być uznana za nadpłatę. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w przytaczanym przez skarżącą wyroku WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2007 r. (sygn. akt I grunt SA/O 1582/06, Wspólnota 2007/8). W wyroku tym WSA przyjął, iż drogi wewnętrzne określone w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, sklasyfikowane i stosownie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2005 i 2006 r., podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Sąd podziela ww. pogląd zaznaczając jednocześnie, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z drogami prywatnymi podatnika, które nie są ani drogami publicznymi ani drogami wewnętrznymi, co wynika bezpośrednio z załączonych i obowiązujących organy podatkowe i Sąd wypisów z rejestru gruntów. Skoro zatem w ewidencji, czego nie kwestionuje strona skarżąca, sporne tereny oznaczono symbolem "Ba" a nie "dr" (zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 7 lit.a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, gdzie drogi oznaczane są w ewidencji symbolem "dr") – to w tej sytuacji nie ma znaczenia, iż grunty te faktycznie wykorzystywane są i służą komunikacji wewnętrznej, stanowiąc jednak drogi prywatne podatnika. Bez znaczenia jest także, to czy na mocy art. 2 ust 3 pkt 4 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - w stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie, po nowelizacji wprowadzonej z dniem 9 grudnia 2003r. (Dz. U. nr 200, poz. 1953) a przed zmianą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2007r. (Dz. U. z 2006r. nr 249, poz. 1828) podlegałyby wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż wyłączeniu podlegały drogi publiczne i wewnętrzne a nie drogi prywatne. W podsumowaniu Sąd nie stwierdził naruszenia wskazanych przez stronę skarżącą przepisów postępowania tj. art. 122 i art. 74 a oraz art. 207 § 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa bowiem przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie było zgodnie z regułami ordynacji podatkowej a zebrane dowody ocenione zostały zgodnie z przepisem art.191 tejże ustawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) , orzekł, jak w sentencji wyroku.