VI SA/Wa 2236/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. spraw ze skarg "S." [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. o numerach: [...] [...] [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), powyżej 18% alkoholu, do 4,5% alkoholu oraz piwa z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży oddala skargi Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127 k.p.a. w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. 2001, Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołań "S." [...] Spółdzielni [...] od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. orzekających o cofnięciu zezwoleń wydanych przez Prezydenta [...] W. dnia [...] września 2003 r. na sprzedaż w [...] Nr [...] usytuowanym w W. przy ul. F. napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), powyżej 18 % alkoholu oraz do 4,5 % alkoholu oraz piwa z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży, z terminem ważności od [...] października 2003 r. do [...] października 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2006 r. około godz. 14.20, funkcjonariusze Straży Miejskiej K. P. i P. J., w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, zauważyli w P. dwóch młodych mężczyzn, spożywających alkohol (piwo o nazwie "F.", o poj. 0,5 litra). Po wylegitymowaniu okazało się, że są to osoby niepełnoletnie. Nieletni A. W. i S. S., jako miejsce zakupu posiadanego przy sobie alkoholu wskazali [...] nr [...] przy ul. F. w W. oraz ekspedientkę A. D., która (według zeznań funkcjonariuszy Straży Miejskiej), po dokonanej konfrontacji przyznała fakt sprzedaży piwa osobom nieletnim. Natomiast w trakcie przesłuchania w dniu [...] stycznia 2007 r. w Urzędzie Miejskim w K. ekspedientka stwierdziła, iż nie jest w stu procentach pewna, że przedstawionym przez Straż Miejską osobom sprzedała piwo. Jej zdaniem osoby te wyglądały na pełnoletnie i dlatego nie prosiła o okazanie dowodu. Nieletni A. W. w swych zeznaniach potwierdził, iż sprzedawczyni poprosiła go o okazanie dokumentu tożsamości ale odpowiedział, że nie ma go przy sobie. Natomiast nieletni S. S. - wezwany jako świadek na przesłuchanie do Urzędu Miasta i Gminy w O. - stawił się w dniu [...] stycznia 2007 r. wraz z ojcem, który ze względu na umorzenie sprawy przez Prokuraturę Rejonową w W., nie wyraził zgody na zeznania syna. Prowadzone przez Prokuraturę Rejonową W. postępowanie karne w sprawie sprzedaży w dniu [...] października 2006 r. alkoholu osobom nieletnim w [...] przy ul. F. zostało umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. ze względu na brak ustawowych znamion czynu zabronionego. W związku z tym w dniu [...] sierpnia 2007 r., działając na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. 2007. Nr 70. poz. 473 z późn. zm., zwana dalej ustawą) Prezydent [...] W. wydał trzy decyzje cofające zezwolenia wydane w dniu [...] września 2003 r. na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) powyżej 18 % alkoholu oraz do 4,5 % alkoholu oraz piwa z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży, z terminem ważności od [...] października 2003 r. do [...] października 2013 r. z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w [...] nr [...] usytuowanym przy ul. F. w W., udzielone S. [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W. (dalej jako W.). W uzasadnieniach decyzji Prezydent wskazał, że powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o następujący materiał dowodowy: - wniosek Straży Miejskiej z dnia [...] października 2006 r. - notatkę urzędową funkcjonariusza Straży Miejskiej z dnia [...] października 2006 r. - protokół z przesłuchania funkcjonariusza Straży Miejskiej mł. str. K. P. z dnia [...] grudnia 2006 r., - protokół z przesłuchania funkcjonariusza Straży Miejskiej mł. insp. P. J. z dnia [...] grudnia 2006r., - protokół z przesłuchania sprzedawczyni A. D. z dnia [...] stycznia 2007 r., - protokół z przesłuchania nieletniego S. S. z dnia [...] stycznia 2007 r., - protokół ponownego przesłuchania nieletniego A. W. z dnia [...] kwietnia 2007 r., - wydruki z kas fiskalnych transakcji sprzedaży w [...] nr [...] przy ul. F. dokonanych w dniu [...] października 2006 r., - pismo Komendy Rejonowej Policji W. z dnia [...] maja 2007 r., - pismo Prokuratury Rejonowej W. z dnia [...] czerwca 2007 r., - oświadczenie strony z dnia [...] lipca 2007 r. Zdaniem organu postępowanie dowodowe wykazało, iż w [...] nr [...] W., usytuowanym przy ul. F. w W. w dniu [...] października 2006 r. dokonano sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej. Tym samym został złamany bezwzględny zakaz sprzedaży alkoholu wyrażony w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy, które to naruszenie stanowi samoistną przesłankę do cofnięcia zezwolenia. Zdaniem organu zeznania przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy Straży Miejskiej i nieletniego są spójne, konsekwentne i wzajemnie się uzupełniają. Funkcjonariusze Straży Miejskiej potwierdzili fakt sprzedaży alkoholu wbrew obowiązującym przepisom poprzez sporządzenie notatki służbowej bezpośrednio po zdarzeniu oraz złożyli wyjaśnienia do protokołu w Delegaturze Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] W.. Organ podkreślił, że brak paragonu u nieletnich nie wyklucza, że sprzedaż w [...] miała miejsce. Ponadto należy pamiętać, że w odróżnieniu od faktury paragon nie podaje danych nabywcy, zaś przekazany przez stronę wydruk z kasy fiskalnej z dnia [...] października 2006 r., na którym można odnaleźć transakcję, dokonaną o godz. 14.12 (tuż przed podjętą interwencją) w postaci chipsów i dwóch piw marki "F.", jest istotnym dowodem w sprawie, tym bardziej, że piwo marki "F.", które posiadali przy sobie nieletni, nie należy do najczęściej kupowanych. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., Prezydent wskazał, iż regulacja zawarta w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy jest jednoznaczna i nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że już ten jeden udowodniony przypadek złamania zakazu sprzedaży napojów alkoholowych jest wystarczający do cofnięcia zezwolenia. Jednocześnie z punktu widzenia obowiązku cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest konieczne udowodnienie sprzedawcy świadomości, że nabywca jest niepełnoletni. Ocenie organu podlega sam fakt sprzedaży alkoholu osobie, która nie ukończyła 18 lat. Organ zauważył, że wprawdzie postępowanie karne prowadzone w tej sprawie przez Prokuraturę Rejonową W. zostało umorzone, jednak fakt sprzedaży alkoholu osobom nieletnim został bezsprzecznie i jednoznacznie potwierdzony w zeznaniach świadków (funkcjonariuszy Straży Miejskiej i nieletnich). Ponadto postępowanie administracyjne ma autonomiczny charakter wobec postępowania karnego i na odwrót, zaś ustalenie złamania ustawowego zakazu sprzedaży alkoholu określonym osobom ustanowionego w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy jest niezależne od ustaleń poczynionych w postępowaniu karnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 410/06). Od powyższych decyzji strona wniosła odwołania zarzucając naruszenie; - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie oparte na faktach przyjęcie za udowodnioną tezy, że pracownik strony skarżącej dopuścił się w dniu [...] października 2006 r. sprzedaży alkoholu osobie nieletniej; - naruszenie prawa materialnego, określonego w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70 poz. 473 z późn. zm.) - poprzez nieuprawnione jego zastosowanie w niniejszej sprawie oraz niewłaściwą wykładnię. W związku z tym strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem strony wadliwe działanie organu polegało na tym, iż organ dał wiarę zeznaniom nieletnich, nie dając wiary zeznaniom ekspedientki pomimo, iż brak było wiarygodnego dowodu zakupu piwa w postaci paragonu. Wymieniony w decyzji paragon fiskalny nie może stanowić dowodu, że właśnie tym osobom nieletnim zostało sprzedane piwo. Organ nie wyjaśnił także czy czas pomiędzy godz. 14.12, o której rzekomo nastąpił zakup piwa, a godz. 14.20, o której nastąpiła interwencja był czasem wystarczającym na dojście od [...] nr [...] do miejsca podjętej przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej interwencji. Zdaniem strony organ dokonał nadinterpretacji przepisu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy gdyż nie wziął pod uwagę wyglądu nieletniego A. W., który sam zeznał, że często inni biorą go za osobę pełnoletnią. Ponadto w chwili zdarzenia A. W. miał 17 lat i 11 miesięcy, a więc do uzyskania pełnoletniości brakowało mu 1 miesiąca. W ocenie skarżącej przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 ustawy nie uprawnia do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu w przypadku jednorazowej, sporadycznej i nieumyślnej sprzedaży alkoholu nieletniemu. W tym zakresie strona powołała się m.in. na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie sygn. akt II S.A. 714/98 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oraz wykładnię SKO w W. (sygn. akt [...]). W wyroku NSA z dnia 7 lipca 1998 r. sygn. akt II S.A. 714/98 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykładnia celowościowa, logiczna, a także gramatyczna przepisu art. 18 ust. 6 pkt 1) ustawy prowadzi do wniosku, że ustawodawca mówiąc o nieprzestrzeganiu zasad obrotu napojami alkoholowymi zawartych w ustawie, miał na myśli nie jednorazowe działanie i to jeszcze niezawinione, a więc sporadyczny przypadek, ale powtarzające się zdarzenia. Zdaniem skarżącej nie bez znaczenia w sprawie jest umorzenie dochodzenia prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową dla W. wobec braku cech przestępstwa, co winno przemawiać na korzyść skarżącego i świadczyć o tym, że Prokuratura nie dopatrzyła się w czynie przestępstwa, które mogłoby zagrażać bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. W związku z powyższym, w ocenie strony, należy uznać, iż organ I instancji dopuścił się obrazy przepisu prawa materialnego wskazanego w art. 18 ust. 10 pkt l lit. a) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez wadliwą wykładnię, tj. przyjęcie, że ewentualne jednorazowe działanie i to jeszcze niezawinione, a więc sporadyczny przypadek, nie zaś powtarzające się zdarzenia, mogą być przyczyną cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako SKO) trzema decyzjami z dnia [...] października 2007 r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonych decyzji. Organ odwoławczy uznał, iż jednorazowy przypadek sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej jest wystarczającą podstawą do cofnięcia zezwoleń. SKO nie zgodziło się z zarzutami odwołania co do wadliwej oceny materiału dowodowego. Organ wskazał, że w świetle powyższych zebranych dowodów w postaci zeznań świadków, które są spójne, logiczne i wzajemnie uzupełniają się, brak jest podstaw do kwestionowania okoliczności, terminu i miejsca zdarzenia. Niewątpliwie nabywcami piwa byli nieletni chłopcy, z których jeden liczył 16 lat, 11 miesięcy, zaś drugi liczył 17 lat i 23 dni. Zdaniem organu od sprzedawcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę na stoisku sprzedaży alkoholu winno się wymagać co najmniej minimalnych umiejętności percepcyjnych umożliwiających odróżnienie młodzieńca (nastolatka) od młodego mężczyzny tym bardziej, iż ustawodawca w art. 15 ust. 2 ustawy dał sprzedawcy prawo zażądania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. Tymczasem wyjaśnienia nieletniego świadczą, iż sprzedawczyni zignorowała informację o braku dokumentu potwierdzającego wiek nabywcy, jakim jest dowód osobisty. Ponadto ci sami chłopcy wzbudzili wątpliwości funkcjonariuszy straży miejskiej co do ich pełnoletniości, co w konsekwencji doprowadziło do ich wylegitymowania. SKO powołało się na wyrok z dnia 25 października 2006 r., (sygn. akt II GSK 175/06, Lex nr 276721) gdzie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, iż nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, o których mowa wart. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy, odnosi się do jednokrotnego działania. W tym przepisie wina nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia. Stanowi natomiast warunek odpowiedzialności za popełnienie przestępstwa określonego w art. 43 ust. 1 tej ustawy, polegającego na sprzedaży lub podawaniu napojów alkoholowych w wypadkach, kiedy jest to zabronione, albo bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom. Zdaniem organu wskazane orzecznictwo przedstawia aktualne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, natomiast powołane w odwołaniu orzecznictwo tegoż Sądu opatrzone jest datą 1998 r. Ponadto strona powołuje się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prezentujące pogląd określony jako niewłaściwy w cytowanym powyżej wyroku z dnia 25 października 2006 r. ( sygn. akt II OSK 175/06). W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. W. wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji, zarzucając naruszenie art. 18 ust. 10 pkt la) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy poprzez uznanie za udowodniony fakt sprzedaży piwa osobom niepełnoletnim pomimo, braku wiarygodnego dowodu, że fakt ten miał w ogóle miejsce. Skarżąca podkreśliła, że oprócz faktu braku paragonu, nie ustalono, czy nieletni, zakupili łącznie z piwem chipsy oraz nie ustalono, czy czas pomiędzy godz. 14.20, o której nastąpiła interwencja był czasem wystarczającym na dojście od [...] nr [...] do miejsca podjętej przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej interwencji. Jednocześnie skarżąca podtrzymując swoje argumenty zawarte w odwołaniach podniosła, że dochodzenie prowadzone przez Policję zostało umorzone wobec braku cech przestępstwa co oznacza, że sprzedawczyni nie popełniła czynu przewidzianego w art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zdaniem skarżącej organ bezpodstawnie dał wiarę zeznaniom nieletnich, którzy składali wyjaśnienia na Komendzie Policji bez udziału przedstawiciela ustawowego, a w przesłuchaniu chłopców nie brała udziału osoba mająca doświadczenie w sprawach nieletnich. Ponadto strona stwierdziła, że zastosowana przez organ administracji kara w postaci cofnięcia zezwolenia we wszystkich trzech sektorach sprzedaży alkoholu jest karą zbyt dotkliwą w stosunku do czynu, jeśli by uznać, że faktycznie został on popełniony. Incydentalność zdarzenia, a także nieumyślność chociażby spowodowana dorosłym wyglądem osoby niepełnoletniej, nie dają podstaw do zastosowania tak dotkliwej sankcji, o czym wypowiadał się NSA (sygn. akt II SA 714/88) a także WSA w Warszawie (sygn. akt VI SA/WA 371/06, VI SA/WA 1128,1129 i 1130/06). Skarżąca zaznaczyła, że organ administracji winien dokonać analizy materiału dowodowego także przy uwzględnieniu postanowień art. 22 Konstytucji RP z brzmienia którego wynika, że wszelkie ograniczenia zasady wolności w prowadzeniu działalności, choć dopuszczalne w drodze zapisu ustawowego ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji RP), mają charakter wyjątku i muszą być wobec tego rozumiane ściśle, a nie w sposób rozszerzający. Wydana decyzja jest niezgodna z prawem i w sposób istotny narusza interes strony skarżącej, bowiem ogranicza prowadzoną działalność gospodarczą. Ponadto cofnięcie wszystkich trzech zezwoleń na raz jest karą zbyt dotkliwą. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.). Badając zaskarżone decyzje pod tym kątem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani procesowego wymagającego uwzględnienia skarg i uchylenia decyzji. Zdaniem Sądu ustalenia organu, iż w dniu [...] października 2006 r. w [...] nr [...] przy ul. F. w W. miał miejsce fakt sprzedaży alkoholu osobie nieletniej nie budzą wątpliwości, zaś zarzuty skarżącej kwestionujące te ustalenia, nie są zasadne. Podnoszone w skardze okoliczności, dotyczące braku paragonu będącego w posiadaniu nieletnich czy też chipsów oraz nie ustalenie czasu dojścia do [...], w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym, przyjętym jako podstawa faktyczna decyzji, nie mogły mieć decydującego znaczenia w sprawie. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej, iż samo przesłuchanie nieletnich było wadliwe bowiem nie uczestniczyła w nich osoba mająca doświadczenie w sprawach nieletnich należy stwierdzić, iż strona skarżąca myli postępowanie administracyjne toczące się w trybie ustawy o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z regułami obowiązującymi w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 11, poz. 109). Z akt sprawy wynika, iż nieletni A. W. w dniu [...] kwietnia 2007 r. został przesłuchany w charakterze świadka w obecności swego ojca K. W., a zatem brak jest uzasadnionych podstaw do podważenia prawidłowości tego przesłuchania ze względów formalnych. Ponadto postępowanie karne toczyło się w sprawie naruszenia sprzedaży alkoholu czyli o przestępstwo z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przy czym oczywista jest okoliczność, że osobą której zarzucono popełnienie tego czynu była sprzedawczyni A. D. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. 2007. Nr 70. poz. 473 z późn. zm.) organ cofa zezwolenie w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych m.in. osobom nieletnim. Wbrew argumentom skarżącej zaprezentowanym w toku postępowania wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że każda, nawet jednorazowa sprzedaż alkoholu osobie nieletniej stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia. Należy podkreślić, że takie stanowisko zajęte przez Kolegium w zaskarżonej decyzji znajduje odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oprócz wyroku z dnia 25 października 2006 r., (sygn. akt II GSK 175/06, Lex nr 276721) należy przytoczyć tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2005 r. sygn. akt II GSK 198/2005, zgodnie z którą analiza treści art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) uzasadnia stwierdzenie, że przepisy te mają zastosowanie w wypadku jednorazowego naruszenia jednego z zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Również w wyroku z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt II GSK 160/06 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż wnikliwa analiza treści przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) prowadzi do wniosku, że słowo "nieprzestrzeganie" nie może być rozumiane jako łączące się z wymogiem przyporządkowania go tylko do liczby mnogiej złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącego umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. ( brak ustawowych znamion czynu zabronionego), w którym organy prokuratury nie dopatrzyły się winy ekspedientki trzeba zaznaczyć, że ustalenie winy jest domeną prawa karnego, zaś odpowiedzialność z tytułu złamania zakazu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej na gruncie prawa administracyjnego jest odpowiedzialnością obiektywną niezależną od istnienia winy. Dlatego też w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r., (sygn. akt II GSK 175/06) zostało podkreślone, że nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy, odnosi się do jednokrotnego działania. W tym przepisie wina nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia. Stanowi natomiast warunek odpowiedzialności za popełnienie przestępstwa określonego w art. 43 ust. 1 tej ustawy, polegającego na sprzedaży lub podawaniu napojów alkoholowych w wypadkach, kiedy jest to zabronione, albo bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom. W tym samym duchu wypowiedział się organ, wydający zaskarżone decyzje i organ wydający decyzje pierwszoinstancyjne. Oba te organy działały w granicach uznania i zgodnie z celem ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W konsekwencji brak jest uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do podzielenia racji skarżącej, iż doszło do naruszenia przepisów art. 22 Konstytucji RP. Ponadto godzi się zauważyć, że ta konstytucyjna zasada może doznawać ograniczeń, a takim właśnie ograniczeniem są przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Odpowiadając natomiast na wątpliwości strony skarżącej dotyczące konieczności cofnięcia wszystkich trzech zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych należy powołać się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2007 r. sygn. akt II GPS 2/2007, w myśl której; "W razie nieprzestrzegania określonych w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.) warunków sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2) objętych zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwo (art. 18 ust. 3 pkt 1) organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu". Co prawda przedmiotowa uchwała zapadła już po wydaniu decyzji w sprawie cofnięcia zezwoleń lecz stanowi ona potwierdzenie prawidłowości działania organów w tym zakresie. Podsumowując, Sąd uznał, iż w zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień, które Sąd powinien uwzględnić z urzędu. Mając na uwadze powyższe okoliczności , skargi jako nieuzasadnione podlegają oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.