I SA/Sz 45/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2008 r. w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz S. Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. kwotę [...] zł tytułem poniesionych kosztów postępowania. W dniu [....]r. "S" Spółka Akcyjna z siedzibą w S. złożyła wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku od towarów i usług. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka rozpoczęła budowę budynków wielokondygnacyjnych przeznaczonych na cele mieszkaniowe oraz budowę budynków wielorodzinnych. Wraz z lokalem mieszkalnym w budynku wielokondygnacyjnym sprzedawany będzie garaż znajdujący się na najniższej kondygnacji tegoż budynku, zaś z lokalem mieszkalnym w budynku wielorodzinnym sprzedawane będzie miejsce postojowe wraz z prawem do wyłącznego korzystania z niego przez nabywcę mieszkania. Wobec wątpliwości w stosowaniu prawa podatkowego Spółka sformułowała pytania : 1. czy stawka 7 % podatku od towarów i usług ma zastosowanie do części składowej jaką jest garaż, znajdujący się w najniższej kondygnacji tego samego budynku, w którym znajduje się lokal mieszkalny? 2. czy stawka 7 % podatku od towarów i usług ma zastosowanie do sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym, znajdującym się w tym samym wielorodzinnym budynku? Zdaniem Spółki, zarówno garaż jak i miejsce postojowe, opisane powyżej, sprzedawane będą łącznie z lokalem mieszkalnym i winny być podatkowe stawką 7% podatku od towarów i usług zgodnie z art. 146 ust. 1 pkt 2b lit.b ustawy o podatku od towarów i usług. Garaż stanowi część składową lokalu mieszkalnego w świetle art. 2 ustawy o własności lokali, zaś miejsce postojowe związane jest z prawem właściciela lokalu mieszkalnego do wyłącznego korzystania z niego. Zastosowanie 7 % stawki podatku od towarów i usług wynika z zasady prawa podatkowego, iż nie można dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Strona powołała się na wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005r., sygn. akt I FSK 103/05. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] na podstawie art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm./ uznał stanowisko podatnika w części dotyczącej sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z garażem za niezgodne z prawem, natomiast w części sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku mieszkalnego dla samochodu osobowego za zgodne z prawem. Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu tym podatkiem podlega, m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W myśl art. 2 pkt 6 w/w ustawy, towarami są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności polegających opodatkowaniu tym podatkiem, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Stosownie do art. 41 w/w ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22 % z zastrzeżeniem ust. 2-12, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 powyższej ustawy. Ponadto w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit.a i b ustawy o podatku od towarów i usług przewidziano, iż w okresie od dnia przystąpienia Polski do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007r. stosuje się stawkę 7% w odniesieniu do : - robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych budownictwem mieszkaniowym i infrastruktura towarzyszącą; - obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyłączeniem lokali użytkowych. Organ podał, że zgodnie z art. 2 pkt 12 w/w ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych /PKOB/: 111-budynki mieszkalne jednorodzinne, 112-budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, ex113-budynki zbiorowego zamieszkania-wyłącznie: budynki kościołów i innych związków wyznaniowych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Z uwagi na brak definicji lokalu mieszkalnego w ustawie o podatku od towarów i usług, organ odwołał się do art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1994r. o własności lokali /Dz. U. z 2000r., Nr 80, poz. 903 z późn. zm./ i przytoczył pojęcia samodzielnego lokalu mieszkalnego, pomieszczenia pomocniczego i pomieszczenia przynależnego. Analizując powyższe przepisy, Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że lokal mieszkalny wraz z pomieszczeniami pomocniczymi ma służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych właściciela i jego rodziny, zaś garaż nabywany wraz z mieszkaniem, który jako pomieszczenie przynależne stanowi część składową lokalu mieszkalnego, tego kryterium nie spełnia. Bowiem nie jest on przeznaczony na stały pobyt ludzi i nie służy zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych, a ponadto jako lokal użytkowy wydzielony w obrębie budynku trwałymi ścianami może być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży. Wobec powyższego, garaż nie mieści się w klasyfikacji PKOB w grupie 111, 112, ex 113 wymienionych w art. 2 pkt 12 ustawy o podatku od towarów i usług i tym samym nie stosuje się do niego stawki 7% tegoż podatku, lecz stawkę 22 %. Odnośnie sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym, znajdującym się w tym samym wielorodzinnym budynku, organ podatkowy wskazał na art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali i uznał stanowisko podatnika za zgodne z prawem. Organ podał, że w odniesieniu do sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni nie dochodzi do sprzedaży miejsca postojowego, które wchodzi w skład nieruchomości wspólnej, a jedynie do sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z niego. Powyższe miejsce stanowi wydzielony z części podziemnej budynku mieszkalnego fragment powierzchni tego budynku, na którym właścicielom konkretnego lokalu mieszkalnego przysługuje uprawnienie do zaparkowania samochodu. Wyżej wskazane prawo jest ściśle związane z prawem własności lokalu mieszkalnego i nie może być przedmiotem odrębnej sprzedaży, a tym samym na gruncie prawa cywilnego traktowane jest jako jedna czynność, do której zastosowanie ma art. 146 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy o podatku od towarów i usług, tj. stawka 7% tegoż podatku. "S" złożyła zażalenie na powyższe postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej i wniosła o jego uchylenie w części uznającej sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z garażem za niezgodne z prawem. Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie : - art. 146 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie garażu, stanowiącego część składową lokalu mieszkalnego, jako lokalu użytkowego, a w konsekwencji ustalenie odmiennych stawek podatkowych w przypadku sprzedaży lokalu a garażu; - art. 2 ustawy o własności lokali poprzez uznanie garażu stanowiącego część składową lokalu mieszkalnego jako lokalu użytkowego, a tym samym stwierdzenie możliwości odrębnej sprzedaży garażu. Spółka wskazała, że zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, garaż stanowi część składową lokalu mieszkalnego, a tym samym w świetle art. 47 Kodeksu cywilnego nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Strona podkreśliła, że nie zamierzała sprzedawać garaży jako odrębnych nieruchomości lokalowych, a jedynie jako części składowe konkretnych lokali mieszkalnych w ramach jednej czynności, co w konsekwencji winno spowodować zastosowanie do niej stawki 7% podatku od towarów i usług. Zastosowanie stawki 22 % przez organu podatkowy do sprzedaży garażu wraz z lokalem mieszkalnym /przy stawce 7%/ uzasadnione zostało brakiem występowania funkcji zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych właściciela lokalu, co jest błędem, bowiem również miejsce postojowe takich funkcji nie spełnia. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]r., nr [...] na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 2 pkt 6 i pkt 12, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 1 oraz art. 146 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług / Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm./ po rozpatrzeniu zażalenia "S" Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r., znak [...], dokonał jego zmiany i stwierdził, że stanowisko strony jest nieprawidłowe w zakresie stosowania stawki podatku 7% przy sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego wraz z lokalem mieszkalnym, w pozostałej części odmówił zmiany postanowienia. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy przytoczył treść art. 2 pkt 6, art. 2 pkt 12, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 1 oraz art. 146 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy podatku od towarów i usług. Wskazał, że sprzedaż obiektów budowlanych lub ich części opodatkowana jest stawką 7% podatku od towarów i usług z wyłączeniem lokali użytkowych. Organ powołał się na pojęcia samodzielnego lokalu mieszkalnego, pomieszczenia pomocniczego i pomieszczenia przynależnego zawartych w ustawie o własności lokali. Zdaniem organu podatkowego, garaż i miejsce postojowe nie służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, a tym samym podlegają opodatkowaniu podstawową 22% stawką podatku od towarów i usług. Organ nie uwzględnił argumentu Spółki, że przepisy prawa cywilnego traktują lokal mieszkalny wraz z pomieszczeniami przynależnymi jako jeden przedmiot sprzedaży i w związku z tym nie można go dzielić z punktu widzenia prawa podatkowego. Organ podkreślił, że prawo podatkowe jest autonomiczne i to ono stanowi o objęciu danej dostawy podstawową lub preferencyjną stawka podatku. Zastosowanie preferencyjnej stawki 7 % podatku od towarów i usług do sprzedaży garażu i miejsca postojowego skutkowałoby nieuzasadnionym poszerzeniem preferencji przewidzianych dla obiektów budownictwa mieszkalnego. Organ podał, że sprzedaż lokali mieszkalnych winna być opodatkowana stawką 7% z wyłączeniem prawa do korzystania z miejsc postojowych oraz garaży, w odniesieniu do których zastosowanie będzie miała stawka 22% podatku od towarów i usług, niezależnie od tego, że będą stanowić jeden przedmiot sprzedaży wraz z tymi lokalami mieszkalnymi. Organ podatkowy przytoczył na poparcie swojego stanowiska wyrok NSA z dnia 28 lipca 1999r., sygn. akt I SA/Gd 2005/98 oraz wyrok ETS z dnia 6 lipca 2006r., sygn. akt C-251/05. S Spółka Akcyjna z siedzibą w S. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia organu I instancji lub o uchylenie orzeczeń organu I i II instancji. Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji: - art. 146 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że sprzedaż garażu, stanowiącego część składową lokalu mieszkalnego i sprzedaż prawa do miejsca parkingowego jako prawa związanego z lokalem mieszkalnym, nie jest objęta stawką 7% podatku od towarów i usług; - art. 47 i art. 50 Kodeksu cywilnego poprzez potraktowanie części składowej nieruchomości oraz prawa związanego z rzeczą jako odrębnego przedmiotu własności; - art. 22 i art. 234 ordynacji podatkowej poprzez rozpoznanie zażalenia i zmiany postanowienia organu I instancji w zakresie niezaskarżonym. Spółka ponowiła argumentację jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie opodatkowania stawką 7 % podatku od towarów i usług do części składowej jaką jest garaż, znajdujący się w najniższej kondygnacji tego samego budynku, w którym znajduje się lokal mieszkalny oraz do sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym, znajdującym się w tym samym wielorodzinnym budynku. Zastosowanie 7 % stawki podatku od towarów i usług wynika z zasady prawa podatkowego, iż nie można dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Ponadto, Spółka uznała za nieprawidłowe działanie Dyrektora Izby Skarbowej polegające na zmianie postanowienia organu I instancji w części korzystnej dla podatnika odnoszącej się do sprzedaży miejsca postojowego wraz z lokalem mieszkalnym, której to strona nie skarżyła. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Zarzut związany z naruszeniem art. 22 i art. 234 Ordynacji podatkowej, zdaniem organu, nie jest zasadny, bowiem organy podatkowe wydając postanowienie lub decyzję zawierającą interpretację podatkową nie ustanawiają żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawiają swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów podatkowych i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do indywidualnej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga jest zasadna. W przedstawionym przez Skarżącą stanie faktycznym wskazano, że zamierza ona wybudować budynki wielomieszkaniowe, w którym znajdować się będą lokale mieszkalne wraz z przyporządkowanymi im miejscami parkingowymi lub garażami. Podatnik wskazał, iż miejsca postojowe oraz garaże są integralną częścią budynków i nie stanowią odrębnego obiektu, co uzasadniałoby zastosowanie innej, tj. wyższej stawki podatku VAT. Skarżąca jest zobowiązana do sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych wraz z przynależnymi do nich miejscami parkingowymi lub garażami. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami stało się ustalenie właściwej stawki podatku od towarów i usług jaką należy zastosować przy czynności sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z miejscem parkingowym lub garażem. Należy uznać, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc parkingowych lub garaży, które znajdują się w tym samym budynku, musi podlegać tej samej stawce podatku od towarów i usług, która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego. Z przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego wynika, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego nie jest garaż, czy samo miejsce parkingowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego o konkretnej powierzchni, integralnie związanego z prawem własności konkretnego lokalu mieszkalnego. W danym przypadku nie ma możliwości nabycia lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca parkingowego lub garażu. Wyodrębnione miejsca parkingowe czy też garaże nie mogą być bowiem przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie są one samodzielnymi lokalami użytkowymi. Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc parkingowych lub garaży, które znajdują się w tym samym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla danego lokalu mieszkalnego. Nie można, bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Miejsce postojowe czy też garaż nie stanowi w tym przypadku odrębnego od gruntu przedmiotu własności. Podobnie orzekł NSA wyrokami z dnia 22 czerwca 2005r., sygn. akt I FSK 103/05 oraz sygn. akt FSK 248/04; WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2007r., sygn. akt III SA/Wa 1052/07; WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 15 lutego 2008r., sygn. akt I SA/Po 1206/07; WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2007r., sygn. akt III SA/Wa 1181/07; WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 stycznia 2008r., sygn. akt I SA/Bd 801/07. W rozpatrywanej sprawie, przedmiotem jednej czynności cywilnoprawnej, tj. umowy sprzedaży, ma być lokal mieszkalny wraz z przypisanym mu miejscem parkingowym lub garażem, określonym jako udział w częściach wspólnych całej nieruchomości. Czynność ta, ma być objęta jednym aktem notarialnym. W związku z powyższym za błędny, zdaniem Sądu, należy uznać wyrażony pogląd organu podatkowego, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze swoistym rozbiciem czynności cywilnoprawnej na dwie części, tj. sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz sprzedaży miejsca parkingowego lub garażu. Jak już to uzasadniono wyżej, w opinii Sądu, mamy do czynienia tylko z jednym przedmiotem umowy sprzedaży. Przedmiotem obrotu nie może być część budynku, o ile nie ma ona charakteru odrębnego lokalu (por. A Cisek , Rejent z 1997/10/44). Dodatkowo wymaga podkreślenia, że z mocy art. 3 ust.1 zd.2 ustawy o własności lokali wynika, iż współwłasność nieruchomości wspólnej (na którą składają się grunt oraz części budynku i urządzenia służące do wspólnego użytku właścicieli lokali jak w niniejszej sprawie pomieszczenie garażowe) ma charakter przymusowy, tzn., że nie można żądać zniesienia tej współwłasności dopóki trwa odrębna własność lokali (por. A. Doliwa, T. Mróz w Wspólnoty mieszkaniowe _ podziały i łączenie, publ. Monitor prawniczy 2002/9/391). Ponadto, na podkreślenie zasługuje to, że od właściciela budynku mieszkalnego zależy, czy dokona uznania miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym jako elementu nieruchomości wspólnej z określeniem korzystania z poszczególnych miejsc w ramach podziału quo ad usum, albo wydzieli garaż na odrębną własność jako samodzielny lokal w rozumieniu art. 2 ust.1 ustawy o własności lokali i dokona jego sprzedaży oddzielnie od lokalu mieszkalnego. Tymczasem będący przedmiotem zabiegów interpretacyjnych przepis art. 146 ust.1 pkt 2, lit.b ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że preferencyjną stawkę 7 % stosuje się w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych. W stanie faktycznym przedstawionym przez podatnika wskazano, zaś że nie będzie dochodziło do wyodrębnienia pomieszczenia garażowego jako odrębnego lokalu użytkowego. Zaznaczyć należy, że także zgodnie z powołaną przez organ podatkowy definicją budynku mieszkalnego zawartą w PKOB - do której odsyła art. 2 pkt.12 w/w ustawy- są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Z akt sprawy nie wynika, zaś aby pomieszczenie do parkowania samochodów miało przekraczać ten wskaźnik. Mając powyższe na uwadze, należy uznać za niewłaściwe stanowisko organu podatkowego w kwestii zastosowania stawki 22 % podatku od towarów i usług dla sprzedaży miejsca parkingowego lub garażu łącznie z lokalem mieszkalnym. Tym samym stwierdzić należy, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wyodrębnionego miejsca parkingowego lub garażu znajdującego się w danym budynku podlegać będzie jednej stawce podatku od VAT, która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego, tj. stawce 7%.. W takim wypadku odmowa prawa do rozliczenia całej tej czynności według stawki określonej w art. 146 ust. 1 pkt 2, lit.b cyt. ustawy podatkowej, narusza go poprzez niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni wskazaną przez Sąd wykładnię przy rozstrzyganiu sprawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił stanowiska tutejszego Sądu zaprezentowanego w wyroku z dnia 8 sierpnia 2007r., sygn. akt I SA/ Sz 198/07 oraz NSA o/z w Gdańsku z dnia 28 lipca 1999r., sygn. akt I SA/Gd 2005/98, zaś wyrok ETS z dnia 6 lipca 2006r., sygn. akt C 251/05 zapadł w odmiennym stanie faktycznym. Odnośnie zarzutu Strony o naruszenie art. 22 i art. 234 Ordynacji podatkowej przez Dyrektora Izby Skarbowej na skutek rozpoznania zażalenia i zmiany postanowienia organu I instancji w zakresie niezaskarżonym, Sąd uznał go za bezzasadny, bowiem w niniejszej sprawie organ podatkowy wydając decyzję zawierającą interpretację podatkową nie ustanowił żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawił swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów podatkowych i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm./, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.