III SA/Po 356/08

Dnia 28 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi Prokuratora na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków I. stwierdza nieważność Uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy C. zmienionej Uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] w całości, II. orzeka, że zaskarżona Uchwała nie podlega wykonaniu w całości. /-/W. Długaszewska /-/M. Ławniczak /-/B. Koś Prokurator Rejonowy [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rada Gminy [...] nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie gminy [...]. Żądając stwierdzenia nieważności powyższej uchwały w całości zarzucił naruszenie prawa polegające na: 1. przyjęciu regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w formie załącznika do uchwały, 2. przekroczeniu delegacji ustawowej i uchwalenie definicji pojęć (przyłącze kanalizacyjne, ścieki bytowe, ścieki komunalne, ścieki przemysłowe) w sposób odmienny niż przyjmuje to ustawa z dnia 07 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a także uchwalenie definicji pojęć (umowa, usługi, wnioskodawca) bez ustawowego upoważnienia, 3. odesłaniu w §6 pkt 2 regulaminu do innych obowiązujących przepisów oraz odesłaniu w §14 pkt 6 oraz §29 pkt 6 regulaminu do instrukcji wewnętrznej przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, podczas gdy minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne oraz warunki techniczne dostarczania wody oraz odprowadzania ścieków winny być określone w samej uchwale, 4. przekroczeniu delegacji ustawowej i nałożeniu w §27 pkt 9 zdanie 2 zaskarżonego regulaminu odpowiedzialności solidarnej na "dotychczasowego i nowego odbiorcę usług", 5. przekroczeniu delegacji ustawowej poprzez wskazanie w §40 pkt 1 i 2 zaskarżonego regulaminu terminów zapłaty za usługę przez odbiorcę, 6. nie uchwaleniu w regulaminie warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe, pomimo, iż warunki te stanowią jego obligatoryjny element. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przyjęcie przedmiotowego regulaminu w formie załącznika do uchwały nr [...] stanowi rażące naruszenie przepisu art. 19 ust. 1 cytowanej ustawy. Przytoczono także wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2003r. (II SA/Wr 1389/03), w którym wyrażony został pogląd, iż regulamin nie może być ustanowiony w formie załącznika do uchwały, gdyż "zamieszczenie w regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w załączniku do uchwały rażąco narusza art. 19 ust. 1 powołanej ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, który stanowi o formie uchwały". Zdaniem Skarżącego Rada Gminy [...] przekroczyła delegację ustawową z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 07 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków zawierając w uchwale definicje pojęć: umowa, usługa i wnioskodawca. Ponadto pojęcia: przyłącze kanalizacyjne, ścieki bytowe, ścieki komunalne i ścieki przemysłowe, określiła w sposób odmienny niż ustawa. Rada Gminy [...] przyjęła zatem w uchwale przepisy poza swoją kompetencją (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2006 roku, sygn. akt II SA/Wr 570/06). Wskazano również, iż jednym z elementów regulaminu musi być określenie minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne a przepis §6 pkt 2 Regulaminu odsyła do bliżej niesprecyzowanych regulacji prawnych i w najmniejszym stopniu nie określa minimalnych parametrów świadczonych usług (wyrok WSA W Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Go 304/06). Dalej podniesiono, że postanowienia §14 pkt 6 oraz §29 pkt 6 zaskarżonego regulaminu odsyłają do instrukcji wewnętrznych przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, w których odbiorca ma poszukiwać szczegółowych warunków dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zdaniem Skarżącego w tym przypadku Rada Gminy [...] nie zrealizowała swojej delegacji ustawowej i jednocześnie scedowała swoje kompetencje na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Rada Gminy przekroczyła również delegację ustawową w §27 pkt 9 zaskarżonej uchwały, albowiem nałożyła solidarną odpowiedzialność na dotychczasowego i nowego odbiorcę usług w przypadku zmiany właściciela nieruchomości (lub posiadacza) i nie powiadomienia o tym fakcie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Brak jest jednak przepisu, który przyznawałby radzie gminy kompetencję do takiej regulacji prawnej, a zgodnie z art. 369 Kodeksu cywilnego zobowiązanie jest solidarne, jeżeli wynika to z ustawy lub czynności prawnej. Zobowiązanie solidarne mogłoby być "wprowadzone" jedynie jako element umowy cywilnoprawnej łączącej odbiorcę usług z przedsiębiorstwem. Z przekroczeniem delegacji ustawowej przyjęto także §40 pkt 1 i 2 regulaminu, gdyż art. 19 ust. 2 pkt 2 przedmiotowej ustawy przyznaje radzie gminy kompetencję do określenia szczegółowych warunków i trybu zawierania umów z odbiorcami usług. Natomiast określenie terminu, w jakim odbiorca powinien zapłacić za usługę stanowi ingerencje w treść umowy pomiędzy odbiorcą, a zakładem gospodarki komunalnej, do czego organ stanowiący regulamin nie został upoważniony (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 listopada 2006 roku). Prokurator Rejonowy podniósł także, iż elementy określone w punktach od 1 do 9 ustępu 2 art. 19 cytowanej ustawy nie są fakultatywne, lecz obligatoryjne. Pominięcie przez radę gminy któregoś z wymienionych elementów skutkuje brakiem pełnej realizacji upoważnienia ustawowego i ma istotny wpływ na zgodność z prawem podjętego aktu. Przepis art. 19 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 07 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wskazuje na konieczność zawarcia w regulaminie warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] podtrzymała stanowisko wyrażone treścią uchwały uznając, że przyjęte rozwiązania są zgodne z prawem obowiązującym w chwili podejmowania uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest działanie Rady Gminy [...] podjęte w celu realizacji kompetencji określonej przepisami: art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. nr 72, poz. 747). Zgodnie z powołanymi podstawami prawnymi, rada gminy, w formie uchwały (art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), na podstawie szczególnego upoważnienia ustawowego (40 ust. 1 o samorządzie gminnym w związku z art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków) określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego i odbiorców jego usług. Moc obowiązująca uchwały ogranicza się do obszaru gminy. Powyższe nakazuje przyjąć, iż uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie gminy Cz., w brzmieniu ustalonym, wydaną na tej samej podstawie prawnej, uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] nr [...] ma charakter aktu prawa miejscowego. Stosownie zaś do art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na uchwałę rady gminy, orzeka o nieważności tej uchwały albo stwierdza, że wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zakaz orzekania o nieważności uchwały organu gminy po upływie roku od dnia jej podjęcia nie dotyczy aktów prawa miejscowego (art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997r. nr 78, 483 ze zm.) źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Będąc powszechnym źródłem prawa Rzeczypospolitej Polskiej akt prawa miejscowego jednostki samorządu terytorialnego ma w hierarchii źródeł prawa pozycję zależną od ustawy. Każdorazowo, w akcie rangi ustawy, musi być zawarte upoważnienie do działania w tej formie prawnej. Kształt kompetencji wyznacza w tym zakresie przede wszystkim art. 94. Konstytucji. Zgodnie z jego treścią stanowienie aktów prawa miejscowego przez organy samorządu terytorialnego jest dopuszczalne na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Powołane unormowanie wskazuje, że kryterium oceny legalności zaskarżonej uchwały określa wola ustawodawcy wyrażona w konkretnym upoważnieniu ustawowym. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. nr 72, poz. 747), w brzmieniu na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały, rada gminy po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków, opracowanych przez przedsiębiorstwo wodnokanalizacyjne, miała obowiązek, w formie uchwały określić prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców jego usług. Zawarte w powołanym przepisie upoważnienie jest tzw. upoważnieniem szczegółowym określającym materię, którą pozostawiono do uregulowania w drodze aktu prawa miejscowego. Upoważnienie to nie dawało radzie gminy podstaw do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących inne kwestie niż wyraźnie w nim wymienione. Przepis art. 19 ust. 1 i ust. 2 przedmiotowej ustawy nie dopuszczał, i nie dopuszcza, możliwości przenoszenia kompetencji do uregulowania materii regulaminowej na inne organy władzy publicznej, czy podmioty prywatne. Do koniecznych elementów treści regulaminu ustawodawca zaliczył w szczególności: minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a także techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych – art. 19 ust. 2 pkt 1 i 5 powołanej ustawy. Treść rozważanego przepisu jednoznacznie wskazuje, że parametry dotyczące "minimalnego poziomu usług" oraz "warunki techniczne dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych" powinny być określone w uchwale rady gminy. Postanowienia §6 pkt 2, §14 pkt 6 oraz §29 pkt 6 zaskarżonej uchwały prowadzą do wniosku, że Rada Gminy [...] nie zrealizowała obowiązku wynikającego z delegacji ustawowej. W §6 pkt 2 zaskarżonej uchwały zamiast skonkretyzować obowiązki i prawa przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców jego usług poprzez określenie minimalnego poziomu usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków, Rada wskazała, że "przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić dostawę wody o wymaganym ciśnieniu, oraz odpowiedniej jakości, którą określają odpowiednie przepisy". Taki zapis nie realizował obowiązku rady gminy w sposób wymagany przez art. 19 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, istniejący brak w treści regulaminu stanowi istotne naruszenie prawa, albowiem nie wynika z niego, czego odbiorca może oczekiwać od przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Odesłanie w tym zakresie do niesprecyzowanych przepisów jest równoważne z niezrealizowaniem delegacji ustawowej. Należyte wykonanie przedmiotowego obowiązku powinno polegać na określeniu w uchwale minimalnych warunków świadczonych usług; nie jest wystarczające odesłanie w tym zakresie do konkretnych aktów prawnych (porównaj wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Go 304/06, Lex nr 296985). Natomiast zgodnie z treścią §14 pkt 6 oraz §29 pkt 6 zaskarżonej uchwały, szczegółowe warunki techniczne dostarczania wody i odprowadzania ścieków reguluje instrukcja wewnętrzna przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Wskazać wiec należy, że odesłanie do instrukcji wewnętrznej przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego usprawiedliwia zarzut niezrealizowania delegacji ustawowej w zakresie określenia w regulaminie warunków technicznych dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Ponadto delegacja ustawowa (określona przepisami art. 19 ust. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym dostarczaniu wody i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz art. 40 ust. 1 o samorządzie gminnym) jednoznacznie wymagała (i wymaga), aby "warunki techniczne dostarczania wody i odprowadzania ścieków" miały charakter normy aktu prawa miejscowego, a więc zostały ustanowione przez radę gminy, właściwy rzeczowo i miejscowo organ jednostki samorządu terytorialnego. Ustawowo niedopuszczalne było zatem, aby warunki techniczne miały formę "wewnętrznej instrukcji" ustalanej przez podmiot świadczący usługi wodociągowo-kanalizacyjne. Podejmując uchwałę o powołanej treści Rada Gminy [...], dopuściła się rażącego naruszenia art. 19 ust. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym dostarczaniu wody i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w związku z art. 7 Konstytucji RP prawa, gdyż wyposażyła przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, stronę umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków, w uprawnienie, które w swoje treści odpowiada art. 384 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.); prawo ustalania, wiążących odbiorcę usług, ogólnych warunków umowy w zakresie warunków technicznych określających dostępność usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Słuszny okazał się zarzut niezgodności z prawem zaskarżonego regulaminu w zakresie w jakim ustanowione w nim zostały: "solidarna odpowiedzialności dotychczasowego i nowego odbiorcy usług" oraz "terminy zapłaty za usługę przez odbiorcę". Z przyjętej w polskim systemie prawnym hierarchii źródeł prawa płynie wniosek, że akty prawa miejscowego muszą być zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami o wyższej mocy prawnej. Tym samym ingerencja aktem prawa miejscowego w kwestie prawa cywilnego unormowane ustawowo w sposób bezwzględnie wiążących jest niedopuszczalna. Także sfery unormowane przepisem ustawowym o mocy względnie wiążącej nie mogą być zmieniane aktem prawa miejscowego, albowiem niekorzystanie ze swobody kontraktowania przez strony umowy jest materią ustawową. Przedstawioną regułę na gruncie umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków potwierdza art. 5 ust. 2 przedmiotowej ustawy. W trybie uchwały o charakterze aktu prawa miejscowego nie można regulować także spraw, których nie unormowano w ustawie, rozporządzeniu, czy innym akcie o wyższej mocy prawnej. Taki wniosek płynie z konstytucyjnej zasady, działa organów administracji publicznej na podstawie prawa i w granicach nim wyznaczonych (art. 7 Konstytucji RP). O ile jednostka ma swobodę działania zgodnie z zasadą, że co nie jest wyraźnie zabronione przez prawo, jest dozwolone, to organy władzy publicznej mogą działać tylko tam i o tyle, o ile prawo je do tego upoważnia, przy czym obywatel może zawsze domagać się podania podstawy prawnej, na jakiej organ podjął konkretną działalność (W. Skrzydło, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Zakamycze 2002). Zatem także niewyznaczona ustawowo treść umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków nie stanowi wystarczającej podstawy do określenia elementów tej umowy w akcie prawa miejscowego, gdyż konieczne do tego jest wyraźne upoważnienie ustawowe. Słuszny okazał się także zarzut, że wprowadzając reguły odpowiedzialności solidarnej Rada Gminy [...] nie posiadając ku temu ustawowego upoważnienia wkroczyła w sferę zastrzeżoną z mocy prawa dla ustawy lub czynności prawnej stron umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków (art. 6 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w związku z art. 369 Kodeksu cywilnego). Podobnie określając w regulaminie terminy płatności za świadczone usługi Rada Gminy [...] naruszając art. 19 ust. 2 pkt 2 i 3 przedmiotowej ustawy unormowała kwestie, które ustawodawca poddał regulacji cywilnoprawnej pozostawiając je do określenia odbiorcy usług i przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu w drodze umowy (art. 6 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w związku z art. 353¹ Kodeksu cywilnego). W Kodeksie cywilnym ustawodawca nie stypizował stosunku prawnego umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków. Tym samym nie przesądził, czy sprawy zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków to materia prawa cywilnego, czy administracyjnego. Stąd, jeśli w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ustawodawca posługuje się terminem "umowa", to tym samym wyznacza przestrzeń uregulowaną na zasadzie metody cywilnoprawnej. Należy zgodzić się ze Skarżącym, że Rada Gminy [...] dopuściła się istotnego naruszenia prawa (art. 19 ust. 2 przedmiotowej ustawy) formułując definicje określonych pojęć w zaskarżonej uchwale. W §2 zaskarżonego regulaminu Rada Gminy zawarła szereg definicji nie posiadając ku temu ustawowego upoważnienia. Ponadto określając definicje pojęć: przyłącza kanalizacyjnego ścieków bytowych, ścieków komunalnych i ścieków przemysłowych, nie przytoczyła definicji ustawowych in extenso nadając tym terminom odmienne znaczenie od ustanowionego w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (porównaj wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2006r., sygn. akt II SA/Wr 570/06, Lex nr 296947 oraz wyrok NSA z dnia 08 kwietnia 2008r., sygn. akt II OSK 370/07, Lex nr 446997). Mając na uwadze wskazane powyżej naruszenia prawa konieczne okazało się stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków uchwalony przez Radę Gminy [...] nie realizuje bowiem upoważnienia ustawowego w wymaganym ustawowo zakresie. W konsekwencji uchylenie tylko kwestionowanych w skardze postanowień regulaminu, w szczególności jego §6 pkt 2, §14 pkt 6 oraz §29 pkt 6, byłoby równoważne z utrzymaniem w mocy aktu prawa miejscowego, który obarczony jest istotną wadą prawną, gdyż nie ustala: minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a także technicznych warunków określających możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych (porównaj wyrok NSA z dnia 09 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 1863/06, Lex 315971). Sąd w niniejszym składzie uznał, że naruszenie tylko reguł techniki prawodawczej określonych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. nr 100, poz. 908.) nie uzasadnia stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w rozumieniu art. 147 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustanowienie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w formie załącznika do uchwały rady gminy nie jest także istotnym, a nawet nieistotnym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 94 ustawy o samorządzie gminnym. Wyjaśnić należy, iż "reguły techniki prawodawczej nie są regułami wskazującymi sposób "ważnego" dokonania czynności prawodawczych, ale regułami, które wskazują, jak tworzyć poprawne akty normatywne i jak kształtować poprawny system prawa. Ich naruszenie powoduje przede wszystkim to, że akt normatywny staje się wadliwy, jest – mówiąc obrazowo – złej jakości, ale jest ważny" (patrz. S. Wronkowska, M. Zieliński "Komentarz do zasad techniki prawodawczej" Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2004, str. 19-21). Zasady techniki prawodawczej wskazują, oparte na zwyczaju posługiwania się określonymi formułami języka prawnego, techniki skutecznego komunikowania się pomiędzy prawodawcą, a interpretatorami tekstu normatywnego. Pogląd, iż zasady techniki prawodawczej nie są samoistnym kryterium oceny legalności aktów prawa miejscowego potwierdza, zarówno aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 2433/05, Lex 229603, również wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 246/07, Lex 341396), jak i doktryna prawnicza (T. Bąkowski, G. Wierczyński - glosa do wyroku NSA z dnia 14 listopada 2003r. II SA/Wr 1389/03 oraz do wyroku WSA z 20 października 2004r., IV SA/Wr 505/04, opublikowana w: Samorząd terytorialny, wydanie z 2002r. nr 11 poz. 57). Ustosunkowując się do zarzut naruszenia art. 19 ust. 2 pkt 9 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków należy uwzględnić, że wymóg określania "warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowej" został wprowadzony ustawą z dnia 22 kwietnia 2005r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 85, poz. 729), która weszła w życie 17 sierpnia 2005 roku. Zatem w dniu podejmowania zaskarżonej uchwały, tj. 19 grudnia 2002r., a także w dniu podejmowania uchwały o jej zmianie (20 marca 2003 roku) Rada Gminy [...] nie była zobowiązana do określania "warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe". Zatem w tym zakresie naruszenie prawa może polegać jedynie na tym, że organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem (art.101a ustawy o samorządzie gminnym). Tak rozumiany zarzut naruszenia prawa stał się aktualny z chwilą wejścia w życie art. 19 ust. 2 pkt 9 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Dlatego podejmując działania mające na celu uchwalenie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, Rada Gminy [...] powinna mieć na uwadze, że wyczerpanie przyznanej kompetencji prawodawczej także w tym zakresie będzie miało wpływ na ocenę legalności przyszłej uchwały. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 147 §1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. /- W. Długaszewska /-/M. Ławniczak /-/ B. Koś T.M.d