II GSK 58/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz Cysek Janusz Drachal Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 20 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 470/08 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych oraz odmowy przyznania uzupełniającej płatności zwierzęcej oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 470/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych na 2007 r., uchylił zaskarżoną decyzję w części odmawiającej przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu g. z siedzibą w N. z dnia [...] marca 2008 r. w części odmawiającej przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] maja 2007 r. do Biura Powiatowego ARiMR dla powiatu g. wpłynął wniosek Z. S. o przyznanie płatności do gruntów rolnych, m.in. w postaci jednolitej płatności obszarowej i płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęce). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia [...] marca 2008 r. przyznał wnioskodawcy płatności do gruntów rolnych za 2007 r., w tym: jednolita płatność obszarowa w wysokości 107.562,33 zł; uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 15.482,78 zł; i odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęcej). Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Z. S. od powyższej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania płatności zwierzęcej, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz.U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), powoływanego dalej jako rozporządzenie z dnia 13 marca 2007 r., producent rolny może ubiegać się o przyznanie uzupełniającej płatności do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę /PZ/ tylko wtedy, gdy spełni dwa wymagane warunki: 1) w czasie od 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. był on posiadaczem bydła, owiec, kóz lub koni; 2) zwierzęta w tym okresie były wpisane lub zgłoszone przez tego rolnika do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych. Zdaniem organu, producent spełnił jedynie pierwszy warunek - był posiadaczem bydła w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r., lecz dokument o przemieszczeniu stada dostarczył do Biura Powiatowego ARiMR w dniu 10 kwietnia 2006 r., tj. 10 dni po zakończeniu okresu referencyjnego. W skardze na powyższą decyzję Z. S. stwierdził, że płatność zwierzęca mu się należy, gdyż w przedmiotowym okresie posiadał stado bydła, które było wpisane do rejestru zwierząt gospodarskich. Zdaniem skarżącego, § 4 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. zawiera alternatywę wpisania do rejestru lub dokonania zgłoszenia do rejestru przez rolnika, gdy przedmiotem obrotu w okresie referencyjnym są zwierzęta, które nie znajdują się w rejestrze. Skarżący wskazał, że w dniu 15 marca 2006 r. dokonał zgłoszenia siedziby stada, natomiast zgłoszenia przemieszczenia stada dokonał niezwłocznie po otrzymaniu duplikatów paszportów bydła w dniu 10 kwietnia 2006 r. Uwzględniając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wskazał, że organy obu instancji dokonały błędnej interpretacji przepisu § 4 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. uznając, że przesłankami przyznania przedmiotowej płatności jest jednoczesne z posiadaniem bydła, owiec, kóz lub koni w okresie wskazanym w przepisie ujawnienie tej okoliczności w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, z którego wynikać ma jednocześnie, że starający się o przedmiotową płatność jest posiadaczem stada. Dokonując wykładni gramatycznej powyższego przepisu organy administracji nie dostrzegły, że użycie w nim spójnika "lub" oznacza alternatywę zwykłą, niewyłączającą, niewykluczającą, nierozłączną. Przepis § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. należy zatem rozumieć w ten sposób, że wymogi przyznania płatności spełnia posiadacz bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, którego zwierzęta w okresie wskazanym w przepisie były wpisane do rejestru (koniecznie konkretne zwierzęta, a niekoniecznie ich aktualny posiadacz), jak też posiadacz bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, który dokonał zgłoszenia zwierząt do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych. Zdaniem Sądu, pogląd organów, które uznały, że w rejestrze musi być wpisany posiadacz zwierząt, nie wynika z treści badanej normy prawnej. Warunkiem ustawowym jest jedynie sam wpis stada we właściwym rejestrze. Brak jest zatem podstaw do różnicowania sytuacji posiadaczy (tych którzy zgłosili zmianę posiadacza zwierzęcia i tych co tego nie zrobili) zwierząt wpisanych do rejestru. Sąd I instancji podkreślił, że przedstawiona wyżej interpretacja przepisu harmonizuje z istotą i celem przepisów o prowadzeniu rejestru zwierząt gospodarskich, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r., zawartych w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz.U. Nr 91, poz. 872). Zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy posiadacz zwierzęcia gospodarskiego, podmiot prowadzący miejsce gromadzenia zwierząt oraz podmiot prowadzący zakład przetwórczy są obowiązani zgłosić kierownikowi biura powiatowego Agencji siedzibę stada, miejsce gromadzenia zwierząt oraz miejsce unieszkodliwiania zwłok zwierząt gospodarskich w celu nadania numeru siedziby stada, numeru miejsca gromadzenia zwierząt lub numeru miejsca unieszkodliwiania zwłok zwierząt gospodarskich nie później niż w dniu wprowadzenia pierwszego zwierzęcia gospodarskiego do siedziby stada lub miejsca gromadzenia zwierząt. Celem prowadzenia rejestru jest więc poddanie kontroli stad zwierząt, monitorowanie zmian ich ilości i miejsca pobytu, przemieszczeń stada dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności - produktów pochodzenia zwierzęcego, natomiast kwestią dalszą jest ustalenie komu przysługuje i jaki tytuł prawny do zwierząt. Powyższe można wyinterpretować z braku zamieszczenia w ustawie sankcji za uchybienie obowiązkowi zgłoszenia zmian w zakresie tego tytułu prawnego. Dodatkowo, w przekonaniu Sądu, nie bez znaczenia dla wagi tej okoliczności w warunkach niniejszej sprawy jest fakt, że dopiero z dniem 7 kwietnia 2007 r. (a więc już po dacie przekazania całego gospodarstwa rolnego skarżącemu oraz po upływie okresu, w którym posiadanie zwierząt warunkowało przyznanie płatności, tj. 1 kwietnia 2005 r. - 31 marca 2006 r.) wprowadzono do art. 12 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt ust. 8, obligujący poprzedniego i nowego posiadacza zwierzęcia gospodarskiego do zgłoszenia zmian posiadania kierownikowi biura, jednak i ten przepis nie zawiera żadnej sankcji za niedopełnienie opisanego w nim obowiązku. W niniejszej sprawie Z. S. był posiadaczem stada bydła w okresie referencyjnym i zarejestrował siedzibę stada zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, tj. zgłosił ją w Biurze Powiatowym ARiMR nie później niż w dniu wprowadzenia pierwszego zwierzęcia. Posiadane przez niego stado było wykazane w rejestrze zwierząt gospodarskich. Tym samym skarżący, w ocenie Sądu I instancji, wypełnił przesłanki z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. zaskarżył w całości powyższy wyrok, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r., polegającą na błędnym uznaniu, że wymogi przyznania płatności spełnia zarówno posiadacz bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, którego zwierzęta w okresie wskazanym w przepisie były wpisane do rejestru, jak również posiadacz bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, który dokonał zgłoszenia zwierząt do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, podczas gdy przesłankami przyznania przedmiotowej płatności winno być jednoczesne z posiadaniem ww. zwierząt ujawnienie tej okoliczności w rejestrze zwierząt, z którego wynikać ma jednocześnie, iż wnioskodawca przedmiotowej płatności ma być wykazany w rejestrze jako posiadacz stada; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na zastosowaniu przedmiotowego przepisu pomimo braku przesłanek do jego zastosowania, tj. w przedmiotowej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem z uwagi na błędne przyjęcie, że organy administracji naruszyły § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r., Sąd I instancji uznał, że w sprawie nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co stanowiło zasadniczą przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji. W oparciu o powyższe Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podtrzymał swoje stanowisko w zakresie interpretacji § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. stwierdzając, że jedynie łączne spełnienie przesłanek wynikających z powyższego przepisu, tj. posiadanie zwierząt oraz wpisanie ich przez posiadacza do rejestru zwierząt gospodarskich lub rejestru koniowatych, pozwala na przyznanie temu posiadaczowi płatności zwierzęcej. Zdaniem Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, samo posiadanie bydła nie jest warunkiem wystarczającym i wymagane jest wpisanie lub zgłoszenie w okresie referencyjnym do rejestru zwierząt gospodarskich wyłącznie przez rolnika składającego wniosek o dopłaty. Przepis § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. nie nakazuje wprawdzie wprost, aby uprawnionym do otrzymania płatności był tylko ten posiadacz, który jest wpisany do rejestru zwierząt, jednakże powyższe należy wywnioskować i oceniać poprzez pryzmat art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, zgodnie z którym w rejestrze zwierząt gospodarskich wymagane jest ujawnienie danych dotyczących posiadaczy. Z. S. był w posiadaniu bydła w wymaganym okresie referencyjnym, tj. od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r., jednak nie dopełnił zgłoszenia w terminie. Zgłoszenie nastąpiło dopiero 10 kwietnia 2006 r., pomimo że przemieszczenie stada miało miejsce w dniu 18 marca 2006 r. Z. S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. W ramach podstaw kasacyjnych Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji w części odmawiającej przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Zdaniem organu, Sąd I instancji błędnie przyjął, że organy administracji naruszyły § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r., co stanowiło zasadniczą przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzut ten jest ściśle powiązany z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie błędnej wykładni § 4 ust. 1 pkt 1 wskazanego wyżej rozporządzenia. Organ stanął na stanowisku, że przesłankami przyznania przedmiotowej płatności winno być jednoczesne z posiadaniem zwierząt ujawnienie tej okoliczności w rejestrze zwierząt przez posiadacza składającego wniosek o dopłaty, natomiast zdaniem Sądu I instancji, wymogi przyznania płatności spełnia zarówno posiadacz bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, którego zwierzęta w okresie wskazanym w przepisie były wpisane do rejestru, jak również posiadacz bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, który dokonał zgłoszenia zwierząt do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych. Stosownie do § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. przyznanie płatności zwierzęcej jest uzależnione od tego czy w okresie referencyjnym, tj. od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r., rolnik był posiadaczem określonych zwierząt gospodarskich oraz czy posiadane zwierzęta zostały wpisane lub zgłoszone przez tego rolnika do właściwego rejestru zwierząt gospodarskich. W celu przyznania płatności zwierzęcej badane są zatem dwa wskazane wyżej elementy. Kwestię posiadania regulują przepisy art. 336 – 352, zawarte w tytule IV ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm., powoływanej dalej jako k.c.). Z art. 336 tej ustawy wynika, że posiadanie jest określonym rodzajem władztwa nad rzeczą. Na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny (corpus) oraz element psychiczny (animus). Corpus oznacza, że pewna osoba znajduje się w sytuacji, która daje jej możliwość władania rzeczą w taki sposób, jak mogą to czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo, przy czym nie jest konieczne efektywne wykonywanie tego władztwa. Animus natomiast oznacza wolę wykonywania względem rzeczy określonego prawa dla siebie. Wola ta wobec otoczenia wyraża się w takim postępowaniu posiadacza, które wskazuje na to, że uważa się on za osobę, której przysługuje do rzeczy określone prawo (tak K. A. Dadańska, T. A. Filipiak w: A. Kidyba (red.), K.A. Dadańska, T.A. Filipiak, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, LEX, 2009 oraz powołana tam literatura). Na fizyczne władztwo nad rzeczą jako jeden z zasadniczych elementów posiadania wskazuje także E. Gniewek w komentarzu do art. 336 k.c. (E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze 2001 r.). Próbę doprecyzowania pojęcia "posiadanie" podejmowano również w orzecznictwie. W wyroku NSA z dnia 16 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 339/98, LEX nr 44548 podkreślono, że czynnik faktycznego władztwa polega na odpowiednim fizycznym opanowaniu rzeczy. Władztwo faktyczne musi być stanem trwałym, co oznacza, że związek posiadacza z rzeczą nie może wyrażać się w jednorazowym lub nawet sporadycznym zawładnięciu rzeczą, lecz w możności korzystania z niej przez czas nieokreślony. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 lit. a) ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt posiadaczem zwierzęcia, w odniesieniu do bydła, jest podmiot, o którym mowa w art. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 (Dz.Urz.WE Nr L 204, z dnia 11 sierpnia 2000 r., s. 1). Przepis ten zawiera definicję "dozorcy", przyjmując, że jest nim osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za zwierzęta, na stałe lub tymczasowo, w tym także w czasie transportu oraz na rynku. W świetle przedstawionego wyżej cywilistycznego ujęcia posiadania w zestawieniu z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 11 lit. a) ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt posiadaczem jest zatem przede wszystkim osoba faktycznie sprawująca w okresie referencyjnym władztwo nad zwierzętami. Drugą przesłanką wynikającą z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. jest wymóg wpisania lub zgłoszenia bydła w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r. do właściwego rejestru zwierząt gospodarskich. Analizując wskazany przepis należy rozróżnić dwie sytuacje: po pierwsze, kiedy rolnik posiada zwierzęta już wpisane do rejestru, po drugie, kiedy rolnik posiada zwierzęta, które nie zostały jeszcze przez poprzedniego posiadacza do takiego rejestru zgłoszone. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, przyjęte w zaskarżonym wyroku, że brak jest podstaw do różnicowania sytuacji posiadaczy zwierząt wpisanych do rejestru w zależności od tego czy zgłoszenia dokonali osobiście, czy też zwierzęta zostały wpisane przez ich poprzedniego posiadacza. Warunkiem koniecznym przyznania płatności, przewidzianym w powołanym wyżej przepisie, jest ujawnienie zwierząt w rejestrze w okresie referencyjnym, natomiast sama czynność zgłoszenia do rejestru może być dokonana zarówno przez poprzedniego posiadacza - przed okresem referencyjnym, jak i w czasie jego trwania - przez posiadacza wnioskującego o płatności. Przepis § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. nie uzależnia przyznania płatności od wpisania zwierząt przez osobę, która jest ich faktycznym posiadaczem w okresie referencyjnym od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r., jak również nie przewiduje wymogu, aby posiadacz wnioskujący o płatności zwierzęce był ujawniony w rejestrze. Za takim rozumieniem omawianej przesłanki przemawia również wykładnia celowościowa. Z preambuły powołanego wyżej rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 wynika bowiem, że wprowadzenie skutecznego systemu identyfikacji i rejestracji bydła ma na celu utrzymanie i umocnienie zaufania konsumentów do bezpieczeństwa mięsa wołowego poprzez poprawę przejrzystości warunków produkcji produktów mięsnych i ich dystrybucji na rynku, "w szczególności, jeżeli chodzi o przejrzystość ciągu informacji, identyfikujących pochodzenie mięsa (...)" (pkt 4 i 5 preambuły). Wprowadzenie systemu identyfikacji, rejestracji i znakowania zwierząt ma zatem służyć przede wszystkim ochronie zdrowia ludzi i zwierząt (pkt 6 preambuły). Słusznie zatem Sąd I instancji wskazał, że warunkiem ustawowym jest jedynie sam wpis stada we właściwym rejestrze, ponieważ ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa żywności pochodzenia zwierzęcego konieczne jest monitorowanie przemieszczania zwierząt, rejestrowanie ich miejsca pobytu i ilości. W dotychczasowym orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych zgodnie przyjmowano, że warunek, aby posiadane przez rolnika w okresie referencyjnym zwierzęta były wpisane do rejestru zwierząt oznakowanych jest spełniony, gdy zwierzęta zostały wpisane przed okresem referencyjnym lub w czasie tego okresu zostały zgłoszone do rejestru przez rolnika (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Po 297/08; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 594/08; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 286/08; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 423/08; wyroki WSA w Łodzi z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 850/08; z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 902/08, z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 901/08). Stanowisko to należy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać za słuszne. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że z dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych wynika, iż Z. S. od dnia 18 marca 2006 r. był posiadaczem bydła wpisanego do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych. Zgodnie z zaświadczeniem o zarejestrowaniu siedziby stada, sporządzonym przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N., w dniu 15 marca 2006 r. dla Z. S. został nadany numer siedziby stada, jak również określona jego lokalizacja. W okresie referencyjnym, tj. od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r., wnioskodawca był zatem posiadaczem zwierząt wpisanych do rejestru i tym samym spełniał przesłanki z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.