I SA/Kr 1059/08

Sygn. akt I SA/Kr 1059/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Asesor: WSA Maja Chodacka, Asesor: WSA Inga Gołowska (spr.), Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009r., sprawy ze skargi T. Ł., na decyzję Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia 18 sierpnia 2006r. Nr [....], w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 455,00 zł (czterysta pięćdziesiąt pięć złotych 00/100) Decyzją z dnia 18 sierpnia 2006r. nr [...] z dnia 18 sierpnia 2006r. Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) utrzymał w mocy decyzję nr [...]z dnia 22 maja 2006r. wydana przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie przyznania T. Ł. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości tj. łącznej kwocie 15.215,06 zł. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym : T.Ł. w dniu 08 czerwca 2004r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych wraz z wnioskiem o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Wniosek obejmował działki ewidencyjne położone w województwie P. powiat S. gminy: R. i W.. Działki objęte wnioskiem stanowią współwłasność ułamkową po 1/3 udziału: T. Ł., L. L. i W. L.. Do ewidencji producentów i gospodarstw rolnych wpisany został T. Ł.. Przedmiotowy w wniosek obejmował działki: A o pow. 43,12 ha (położoną na działkach ewidencyjnych nr 7/22-42,67 ha , nr 7/10 o pow. 0,17 ha, nr 95/3 o pow. 0,28 ha) , B o pow. 0,51 ha (położonej na działkach ewidencyjnych nr 7/6 o pow. 0,17 ha, nr 7/7 o pow. 0,17 ha, nr 7/8 o pow. 0,17 ha) , C o pow. 0,34 ha (położonej na działce nr 8/2 o pow. 0,34 ha). Wydanie decyzji poprzedzone było kontrolą na miejscu przeprowadzoną w dniu 27 sierpnia 2004r. Kontrola związana była z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich jak i przyznaniem płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Kontrolę przeprowadzono bez zawiadamiania strony o jej przeprowadzeniu stosując metodę pomiaru GPS i ustalono , że zmierzona powierzchnia działki rolnej A wynosi 38,89 ha, działki rolnej B wynosi 0,16 ha i działki C wynosi 0,34 ha. Kompensacja powierzchni pozwoliła na ustalenie, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi 10, 78 %. O wyniku kontroli powiadomiono pełnomocnika strony, który w piśmie z dnia 12 października 2004r. wskazał , iż nie zgadza się z wynikiem kontroli albowiem pomiar GPS nie jest miarodajny a zadeklarowana powierzchnia działek została wyliczona w oparciu o dokument urzędowy jakim jest wypis z rejestru gruntów z dnia 26 maja 2004r. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji wydał w dniu 09 marca 2005r. decyzję nr [...]w której przyznawano T. Ł. płatność bezpośrednią do gruntów rolnych za 2004 w łącznej wysokości 22.130,54 zł. Organ II instancji decyzją z dnia 20 lipca 2005r. nr [...]stwierdził nieważność decyzji organu I instancji a Prezes ARiMR po rozpoznaniu odwołania uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 13 stycznia 2006r. nr [...]ponownie stwierdził nieważność decyzji organu I instancji z dnia 09 marca 2005r. a Prezes ARiMR po rozpoznaniu odwołania decyzja z dnia 04 kwietnia 2006r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję z dnia 13 stycznia 2006r. Skargę na powyższą decyzję złożył T. Ł. jednakże WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 20 listopada 2006r. sygn. akt: IV SA/Wa 2066/06 odrzucił skargę. Wobec stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia 09 marca 2005r. ponownie rozpatrzono wniosek o przyznanie płatności za 2004r. i w dniu 22 maja 2006r. wydano decyzję nr [...]Decyzją tą przyznano płatność bezpośrednią w łącznej kwocie 15.215,06 zł w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej 6.364,32 zł a z tytułu płatności uzupełniającej płatności obszarowej 8.850,74 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich wynosiła 43,97 ha a powierzchnia co do której wniosek został rozpatrzony pozytywnie wynosi 39,39 ha. Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca wskazując, iż decyzja zawiera błędy będące aktualnie przedmiotem kontroli przez WSA, niewiarygodność pomiarów dokonanych metodą GPS oraz zakwestionował konieczność i zasadność nałożenia sankcji na wnioskodawcę. Organ II instancji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją z dnia 18 sierpnia 2006r. nr[...]– utrzymał w mocy decyzję. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie decydujące znaczenie ma kontrola na miejscu przeprowadzona 27 sierpnia 2004 r. na terenach należących do producenta – T. Ł.. Organ podkreślił, że w wyniku przeprowadzonej na działkach należących do odwołującego kontroli, stwierdzono niezgodność pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną na działce rolnej A i B. Ponieważ z protokołu kontroli wynika, że beneficjent "nie posiadał" wskazanej powierzchni 4,58 ha, a więc nie był uprawniony do otrzymania dopłaty za ten areał. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie zastosowano przepisy dotyczące sankcji zawarte w Rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 oraz Rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 2199/2003 z 16 grudnia 2003 r. ustanawiającym środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, konkretnie zaś art. 32 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 2419/2001. Skargę na powyższą decyzję złożył T. Ł. wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie: art. 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, art. 7 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich a także art. 23 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. poprzez jego niezastosowanie; art. 10 i art. 79 kodeksu postępowania administracyjnego -dalej kpa) poprzez niezastosowanie oraz art.76§1 kpa w zw. z art. 2 ust.8, ary. 12, art. 21 i art.40 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz §4 pkt1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz w zw. z art.5 ust.2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów , ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności poprzez ich błędną wykładnie i niezastosowanie ; art.22, art. 32 art.44 i pkt.41 preambuły rozporządzenia nr 2419/2001 poprzez błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ błędnie przyjął , iż obecność kontrolowanego podczas kontroli jest zbyteczna a z treści art. 10 i art.79 kpa można wywieść wniosek , że strona powinna obecna przy czynnościach kontrolnych. Wskazano także, że dane dotyczące powierzchni gruntów wchodzących w skład gospodarstwa podane we wniosku pochodziły z wypisu z rejestru gruntów , który jest dokumentem urzędowy i stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. ARiMR zignorowała wnioski płynące z dowodu z danych z ewidencji gruntów i budynków a swoje rozstrzygnięcie oparła na pomiarze systemem nawigacji satelitarnej GPS. Pomiar działki powinien być ustalony przy pomocy środków , które zapewniają pomiar z dokładnością co najmniej równoważną do tej wymaganej w przypadku oficjalnych pomiarów dokonywanych na podstawie prawa krajowego. Wnioskodawca działał w niniejszej sprawie w zaufaniu do oświadczeń innej Agencji Państwowej , która przy sprzedaży przedmiotowych działek zapewniła rolnika o tym , że działki te mają określoną w ewidencji powierzchnię. W odpowiedzi na skargi organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 02 sierpnia 2007r. sygn. akt: III SA/Kr 1185/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zarzut jakoby ustalony wynik kontroli powierzchni działek negował treść dokumentu urzędowego jakim jest wypis z rejestru gruntów należało uznać za bezzasadny. Sąd wskazał, że nie można utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej z pojęciem działki rolnej. Natomiast dla potrzeb problematyki dopłat bezpośrednich istotnym pojęciem jest pojęcie działki rolnej, zdefiniowane w art. 3 pkt 7 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zgodnie z którym działka rolna to zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Sąd wskazał, że dane wynikające z ewidencji gruntów są niezbędne dla ustalenia położenia działek ewidencyjnych, na których zlokalizowane są podane przez stronę we wniosku działki rolne, z kolei dane dotyczące powierzchni działek rolnych nie są danymi, które wprowadza się do ewidencji gruntów. Zdaniem Sądu z art. 6 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych oraz z przepisu art. 7 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich wynika jedynie taka zasada, iż w przypadku gdy na miejscu kontroli znajduje się podmiot kontrolowany to osoba przeprowadzająca kontrolę winna mu wówczas okazać zarówno upoważnienie do przeprowadzania kontroli, jak i protokół z czynności kontrolnych, który osoba kontrolowana podpisuje. W ocenie Sądu, o tym, że przeprowadzana kontrola na miejscu ma charakter niezapowiedziany decydują regulacje europejskie i ta zasada nie może być zmieniona przepisami krajowymi. Podstawowym aktem prawnym dotyczącym zasad przeprowadzania kontroli jest rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczególne zasady stosowania zintegrowanego sytemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U.UE.L.01.327.11). Przeprowadzenie w przedmiotowej sprawie kontroli na miejscu bez wcześniejszego zawiadomienia skarżącego dokonane zostało zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Zasadą bowiem jest, że kontrola na miejscu jest niezapowiedziana, a możliwość odstąpienia od tej zasady została bardzo mocno ograniczona do takich sytuacji, w których jeżeli cel kontroli nie jest zagrożony dopuszcza się wcześniejsze powiadomienie ograniczone do absolutnie niezbędnego minimum. Odnośnie zarzutu dotyczącego zastosowanej metody pomiarowej - GPS - która dała wyniki odbiegające od danych zadeklarowanych we wniosku, Sąd stwierdził, że stosownie do art. 69 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004 r. kontrole na miejscu dokonywane są zgodnie z tytułem III rozporządzenia (WE) nr 2419/2001. Wymagania szczegółowe odnośnie dokonywania pomiaru działek precyzuje art. 22 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. W świetle tego przepisu obszar działek rolnych jest ustalany przy pomocy wszelkich odpowiednich środków określonych przez właściwe władze, które zapewniają pomiar z dokładnością co najmniej równoważną do tej wymaganej w przypadku oficjalnych pomiarów dokonywanych na podstawie przepisów krajowych. Ustalenie obszaru działek za pomocą metody GPS jest jedną z dopuszczalnych metod, za pomocą której organ może dokonać pomiaru działek. Skarżący kwestionując ustalony w wyniku kontroli pomiar działek rolnych, nie podał według jakiej metody została ustalona powierzchnia działek rolnych deklarowanych we wniosku, a tym samym, czy deklarowana powierzchnia została prawidłowo ustalona. Co do naruszenia pkt 41 preambuły i przepisu art. 44 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001, Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie przepis ten nie może znaleźć zastosowania, ponieważ nie zostały spełnione określone w nim przesłanki, a mianowicie złożony wniosek nie był poprawny pod względem faktycznym, a skarżący nie wykazał, że nie ponosi winy za tak złożony wniosek. Twierdzenia skarżącego, że podając powierzchnię działek działał w zaufaniu do dokumentu jakim jest wypis z ewidencji gruntów i w zaufaniu do oświadczeń innej Agencji Państwowej, która przy sprzedaży działek odwoływała się do zapisów w ewidencji gruntów nie może stanowić o jego nieważności, gdyż powierzchnia działek ewidencyjnych jest bezsporna. Spór dotyczy podanej we wniosku powierzchni działek rolnych znajdujących się na działkach ewidencyjnych, a tych danych nie zawiera ewidencja gruntów i co do tej okoliczności skarżący nie wykazał, że nie ponosi winy, w szczególności nie wskazał w oparciu o jakie pomiary, przez kogo wykonane i jaką metodą podał powierzchnię działek rolnych we wniosku. Nadto wskazano, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazał stan prawny, w oparciu o który została wydana zaskarżona decyzja. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. Ł. domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 135, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie i niedokonanie rzeczywistej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji a co za tym idzie: przyjęcie przez Sąd, iż organ administracji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w tym w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, gdy tymczasem organ administracji ocenił materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego błędnie ustalonego przez organ administracji, w tym przyjęcie, wbrew materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w aktach sprawy, iż skarżący występując z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich pomylił powierzchnię działek rolnych, w rozumieniu ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności z powierzchnią działek ewidencyjnych, w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przyjęcie a priori przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., w ślad za organem administracji, iż skarżący, występując z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich, w sposób zawiniony wskazał większą powierzchnię działek rolnych A, B oraz C, niż ich powierzchnia rzeczywista, 2. naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu administracji mimo iż została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w tym z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, jak również art. 107 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzucił także rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: naruszenie art. 44 ust. 1 w zw. z pkt 41 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92, poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie a priori zawinionego charakteru działania skarżącego, a co za tym idzie bezzasadne obciążenie skarżącego sankcją przewidzianą w Tytule IV Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. W uzasadnianiu skargi kasacyjnej wskazano, że organ administracji, a w ślad za nim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wbrew materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w aktach sprawy, mylnie przyjęli, iż skarżący występując z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich, wskazał, jako powierzchnię działek rolnych A, B oraz C, powierzchnię działek ewidencyjnych o nr: 7/22, 7/10, 95/3, 7/6, 7/7, 7/8 i 8/2. W jego ocenie organ administracji, a w ślad za nim Sąd, bez żadnej podstawy prawnej przerzucili na skarżącego ciężar dowodu, co do przesłanek odpowiedzialności skarżącego za wskazanie we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich większej powierzchni działek rolnych A, B oraz C, niż ich powierzchnia rzeczywista. Organ administracji przyjął a priori, iż skarżący w sposób zawiniony wskazał większą powierzchnię działek rolnych A, B oraz C, oczekując od skarżącego, iż udowodni okoliczność przeciwną. Organ administracji słusznie wskazał, iż działka rolna może, ale nie musi zajmować całości działki ewidencyjnej, podobnie jak działka rolna może, ale nie musi zajmować całości użytku rolnego. Organ administracji nie wykazał, że skarżący występując z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich podał, jako powierzchnię działek rolnych A, B oraz C, powierzchnię jakiejkolwiek kategorii gruntów, która nie wchodzi w skład działki rolnej. Zdaniem kasatora, Sąd nie dostrzegł rażących naruszeń przepisów postępowania administracyjnego i bezkrytycznie przyjął ustalenia organu administracji, nie weryfikując ich z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, przez co sam rażąco naruszył przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie. Skarżący wskazał, że Sąd nie dostrzegając rażącego naruszenia przez organ administracji przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. i przyjmując bezkrytycznie jego ustalenia, nie wykonał ciążącego na nim obowiązku kontroli działalności organu administracji. Ponadto w ocenie skarżącego, Sąd bezkrytycznie przyjmując za zgodny ze stanem rzeczywistym stan faktyczny błędnie ustalony przez organ administracji, rażąco naruszył również przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd nie dokonał rzeczywistej kontroli decyzji organu administracji i w konsekwencji rażąco naruszył również przepisy art. 44 ust. 1 w zw. z pkt 41 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001, poprzez ich niezastosowanie. Gdyby Sąd dokonał rzeczywistej kontroli decyzji organu administracji, dostrzegłby, iż skarżący, jako powierzchnię działek rolnych A, B oraz C, wskazał powierzchnie jedynie gruntów ornych, łąk trwałych oraz pastwisk trwałych, za które to kategorie gruntów są przyznawane płatności bezpośrednie. Skarżący podając we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich powierzchnię 43,97 ha, jako powierzchnię działek rolnych A, B oraz C, działał w zaufaniu do danych ujawnionych w dokumencie urzędowym, jakim niewątpliwie jest wypis z ewidencji gruntów i budynków. W zgodzie z treścią art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Skarżący podkreślił, że o znaczeniu danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków świadczy chociażby fakt, iż w zgodzie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, mogą one stanowić samodzielną podstawę dokonania wpisu w Dziale I Księgi Wieczystej. Co więcej, w zgodzie z treścią art. 5 ust. 2 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, to w szczególności właśnie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków wykorzystuje się do prowadzenia krajowego systemu producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zdaniem skarżącego, wskazując we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich powierzchnię działek rolnych A, B oraz C działał on w dobrej wierze z uzasadnionym przekonaniem, iż podane przez niego powierzchnie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 08 kwietnia 2008r. sygn. akt: II GSK 514/07, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz T. Ł. kwotę 220 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie jednakże trudno było uznać za trafne zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 § 1 p.u.s.a., art. 3 § 1 i art. 135 p.p.s.a. zważywszy na przedstwaioną argumentację jednak przyjęto, że w istocie rzeczy treść pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, z uwagi na ich uzasadnienie, sprowadzała się do kwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji, a w konsekwencji przyjęcie przez WSA stanu faktycznego, który organy administracji ustaliły bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny. Jako trafny uznano zarzut naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. powiązany z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. ponieważ zadaniem Sądu administracyjnego jest między innymi ustalenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym oceniony został przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. Sąd obowiązany jest w związku z tym zbadać, czy organy administracyjne zgromadziły niezbędny materiał dowodowy oraz czy przy ocenie zgromadzonych dowodów nie została przekroczona zasada swobodnej oceny dowodów. Jednoznacznie podkreślany w orzecznictwie wymóg dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy związany jest z obowiązującą na gruncie procedury administracyjnej zasadą prawdy obiektywnej, będącej jedną z zasad naczelnych postępowania i rozumianej, najogólniej rzecz ujmując, jako obowiązek "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa" (W. Dawidowicz "Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu". Warszawa 1962, s. 108). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi inne niż dotyczące wznowienia postępowania naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Treść powołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, że niezbędną przesłanką pozwalającą sądowi administracyjnemu uchylić zaskarżoną decyzję jest stwierdzenie, czy organ administracyjny prowadzący postępowanie naruszył przepisy normujące przebieg tego postępowania i czy to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Użyty w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zwrot "uchyla" jest kategoryczny i oznacza, że w razie stwierdzenia obu podanych w nim przesłanek sąd administracyjny ma obowiązek uchylenia na jego podstawie zaskarżonej decyzji. W związku z tym oddalenie skargi przez sąd administracyjny jest naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w sytuacji, gdy organy prowadzące postępowanie naruszyły przepisy normujące jego przebieg i naruszenie takie miało wpływ na wynik sprawy. Naruszeniem tego przepisu jest także zaniedbanie przez sąd administracyjny należytego wyjaśnienia czy organy administracyjne, prowadzące postępowanie administracyjne, naruszyły przepisy normującego jego przebieg i czy naruszenie takie miało wpływ na wynik sprawy. Podkreślono, że naruszenie przez organy administracyjne przepisów postępowania jest wynikiem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, odnoszących się do przedmiotu sprawy i nieprawidłowej oceny zastosowania, bądź też niezastosowania tych przepisów w decyzji organów administracyjnych. Wówczas, na skutek błędnej wykładni prawa materialnego, może się okazać, że organy administracyjne nie dokonały koniecznych ustaleń faktycznych, od których zależne jest zastosowanie tego prawa. Także w takiej sytuacji właściwą podstawą skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ocena w postępowaniu kasacyjnym zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie (czy też niezastosowanie) lub jego błędną wykładnię jest możliwa tylko na tle niewadliwie ustalonego stanu faktycznego, który jest objęty hipotezą normy prawnej, względnie - gdy naruszenie przepisów postępowania nie jest objęte zarzutami kasacyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził , że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie - z uwagi na treść art. 44 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U.UE.L z 01.327.11), dalej Rozporządzenie - było ustalenie, czy skarżący wykazał, deklarując powierzchnię działek rolnych we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, że jego działanie w tym przedmiocie było niezawinione w rozumieniu powołanego przepisu, a w konsekwencji, czy przepis ten winien mieć zastosowanie w sprawie. Art. 44 ust. 1 Rozporządzenia stanowi, że obniżki i wyłączenia, przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny. Kasator zarzucił niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy wskazując, że w sposób prawidłowy, bo zgodnie z ewidencją gruntów, określił powierzchnię działek przy ubieganiu się o przyznanie należnych mu płatności. Zarzucił przy tym, jako konsekwencję wadliwych ustaleń faktycznych zaakceptowanych przez Sąd I instancji, brak zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy art. 44 ust. 1 Rozporządzenia, a co za tym idzie bezzasadne obciążenie go sankcją przewidzianą w Tytule IV Rozporządzenia. Uzasadniając tak sformułowany zarzut, kasator odwołał się także do uregulowań zawartych w art. 5 ust. 2 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. II GSK 295/07 podnosząc, iż stosownie do unormowania zawartego w art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne starosta zapewnia nieodpłatnie bezpośredni dostęp do bazy danych ewidencji gruntów i budynków ARiMR w celu utworzenia i powadzenia krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Ponadto w świetle art. 20 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład których wchodzą grunty. Jeżeli więc dane w ewidencji gruntów są aktualne, a np. ich powierzchnia została podana przez rolnika zgodnie z tą ewidencją we wniosku o przyznanie płatności, wówczas nawet ustalenie ich mniejszej powierzchni w należycie udokumentowany sposób powinno być ocenione jako niezawinione złożenie takiego wniosku w rozumieniu art. 44 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 r. Zarówno ta ewidencja, jak również wydawane właścicielom i posiadaczom gruntów wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy, na które następnie oni się powołują w podejmowanych czynnościach, mają bowiem charakter dokumentów urzędowych i szczególną moc dowodową w rozumieniu art. 76 k.p.a. Stwierdzono również, że w kontrolowanym postępowaniu ten właśnie aspekt sprawy nie został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo rozważony, pomimo że z przyjętej konstrukcji ocenianego przez Sąd I instancji postępowania administracyjnego w przedmiocie dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych w sposób jednoznaczny wynika, że warunkiem przyznania pomocy albo odmowy jej przyznania w związku z koniecznością zastosowania sankcji zmniejszającej płatność jest ocena zasadności (prawidłowości) zgłoszenia przez danego producenta rolnego określonych działek rolnych, których obejmować miałaby płatność obszarowa. Sąd I instancji uznał, że zarzut skarżącego, iż ustalona w wyniku kontroli powierzchnia działek rolnych neguje treść dokumentu urzędowego, tj. wypisu z ewidencji gruntów, jest bezzasadny, gdyż nie można w sensie prawnym utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej z pojęciem działki rolnej zdefiniowanym dla potrzeb problematyki dopłat bezpośrednich. Co do zasady pogląd ten jest trafny. Istota zagadnienia w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy sprowadzała się jednak do innej kwestii. Skarżący zarzucał, że w postępowaniu administracyjnym wskazywał i wyjaśniał z jakich przyczyn przy wypełnianiu wniosku podał dane z wypisu z ewidencji gruntów. Zarzucał przy tym, że we wniosku o przyznanie dopłat deklarował jedynie te kategorie gruntów - kierując się przy tym danymi z wypisu z ewidencji gruntów - które faktycznie w takim charakterze uprawiał. Zatem wbrew stanowisku Sądu I instancji, organ administracyjny był zobligowany wyjaśnić jakie jest rzeczywiste źródło niezgodności pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią działek rolnych a ich powierzchnią rzeczywistą i czy niezgodność ta znajdowała swe źródło w zawinionych działaniach skarżącego. Należy zauważyć, że stosowne zarzuty i wyjaśnienia w tej materii skarżący podnosił w piśmie skierowanym w dniu 12 października 2004 r. do organu administracji I instancji przez swego pełnomocnika, a także w odwołaniu z dnia 6 czerwca 2006 r. W tym kierunku sprawa nie została wyjaśniona. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie winien dokładnie rozważyć powyższy aspekt sprawy, mając przy tym na względzie, iż decyzje administracyjne dotyczące przyznawania płatności bezpośrednich mogą być podejmowane dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, zaś uzasadnienie kontrolowanej decyzji powinno spełniać wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Co do powołanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego podkreślono, że ocena prawidłowości zastosowania bądź też niezastosowania przez organ administracji publicznej określonego przepisu prawa materialnego musi uwzględniać model stosowania prawa, w którym konsekwencje prawne dla adresata decyzji administracyjnej ustalane są w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, które pozwala organowi dokonać subsumpcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną. W rozpoznawanej sprawie, stwierdzając brak dokonania ustaleń istotnych dla zastosowania art. 44 ust. 1 Rozporządzenia, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do tak sformułowanego zarzutu, uznając że byłoby to przedwczesne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jeśli zaś Sąd nie dopatrzy się niezgodności decyzji lub postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującymi prawa materialnego bądź procesowego, to skargę oddala na zasadzie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd, któremu sprawa została przekazana, zgodnie z art. 190 p.p.s.a., związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. W pozostałym zakresie jednakże ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. Konsekwencją uchylenia zaskarżonego orzeczenia jest powrót do sytuacji, która istniała przed wydaniem orzeczenia przez Sąd I instancji. Uchylenie wyroku Sądu I instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pozbawia skutków prawnych wydane orzeczenie zatem aktualnie Sąd I instancji rozpoznający niniejszą sprawę nie jest związany poglądem prawnym wyrażonym w uchylonym wyroku z dnia 02 sierpnia 2007r. Analiza akt przeprowadzonego postępowania oraz zarzutów skargi doprowadziły Sąd do przekonania , iż skarga zasługuje na uwzględnienie Na wstępie należy podkreślić, że konkretyzacja stosunku aministracyjnoprawnego to zorganizowany proces stosowania prawa, obejmujący kolejne etapy: ustalenie, jaka norma prawna będzie miała zastosowanie w sprawie, ustalenie faktu (faktów, okoliczności) istotnego w sprawie z punktu widzenia mającej zastosowanie normy prawnej, subsumcja faktu uznanego za udowodniony pod stosowaną normę prawną i wreszcie prawidłowe ustalenie następstw prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy prawnej. Tok rozumowania organu przedstawiający proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie zawierać winno uzasadnienie decyzji. (vide wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 października 2007r. sygn. akt: II SA/Bk 372/07 LEX nr 341059). Wskazać także należy, że zasady ogólne postępowania administracyjnego stanowią integralną część przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym wymieniony art. 7 k.p.a. jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organy do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. Ponadto w postępowaniu administracyjnym nie znajduje zastosowania zasada, iż ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z określonego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji.(vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006r. sygn. akt: V SA/Wa 2351/05 LEX nr 196302). Także zachowanie wymagań określonych w art. 79 i 81 k.p.a. jest bezwzględnym obowiązkiem organów administracji państwowej. Uchybienie tym przepisom w szczególności jeżeli przeprowadzone bez udziału strony i kwestionowane przez nią dowody stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy uznać należy za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie danej sprawy.(vide wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2006r. sygn. akt: II OSK 375/06 LEX nr 321513). Ponadto na organie orzekającym w sprawie ciąży obowiązek dokonania oceny każdego dowodu przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym. Co do zasady każdy taki dowód organ może uznać za wiarygodny, może jednakże również każdemu przeprowadzonemu dowodowi wiarygodności w całości lub części odmówić. Nie ma żadnych przesłanek ku temu, aby stosowanie powyższych zasad ograniczać tylko do tych dowodów, które organ przeprowadza bezpośrednio a wyłączać z ich działania dowody uzyskane przy wykorzystaniu wiadomości specjalnych. Organ ma zatem prawo i obowiązek zbadać, czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna oraz ewentualnie żądać jej uzupełnienia. Jeśli chodzi o dokumenty urzędowe ( w tym wypisy z ewidencji gruntów) to mają istotną moc dowodową i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2005r. sygn. akt: VI SA/WA 1036/04 LEX nr 189172). Zaakcentować należy także, że w sytuacji, w której strona postępowania przypisuje określonym zdarzeniom, faktom czy okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, będzie naruszać prawo i uchybiać zasadzie przekonywania i wyjaśniania sformułowanej w art. 11 k.p.a. takie niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie organu, które w uzasadnieniu nie będzie odnosiło się w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów. Działanie takie będzie również naruszać przepisy art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2007r. sygn. akt: VI SA/Wa 62/07 LEX nr 329705). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy jako zasadne należy uznać te wszystkie zarzuty skargi, które odnoszą się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego albowiem organy administracji I i II instancji zaniechały dokładnej analizy dokumentu urzędowego jakim jest wypis z ewidencji gruntówki nie wyjaśniły jakie jest rzeczywiste źródło niezgodności pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią działek rolnych a ich powierzchnią rzeczywistą i czy niezgodność ta znajdowała swe źródło w zawinionych działaniach skarżącego. W szczególności należy podkreślić, że stosowne zarzuty i wyjaśnienia w tej materii skarżący podnosił w pismach z dnia 12 października 2004 r. i w odwołaniu z dnia 6 czerwca 2006 r. W tym kierunku sprawa nie została wyjaśniona. Nadto art. 107 § 1 k.p.a. jednoznacznie stanowi, że decyzja powinna zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Precyzyjnie, co powinno zawierać uzasadnienie decyzji, określa art. 107 § 3 k.p.a. Z treści decyzji musi wynikać, dlaczego została wydana. Umożliwia to zarówno kontrolę jej legalności przez organ drugiej instancji, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny ale, co nie mniej istotne, pozwala na ochronę interesu prawnego strony, poprzez stawianie zarzutów pod adresem decyzji i podjęcie próby wykazania jej nielegalności. Uzasadnienie decyzji organu I i II instancji nie spełniają powyższych wymogów gdyż nie sposób odczytać toku rozumowania organów przedstawiających proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w rozpoznawanej sprawie Z tych względów, Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem art.7, art. 76, art. 77, art.107§3 kpa co powoduje konieczność ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.). Postępowanie zatem w tym zakresie musi zostać powtórzone. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji zobligowane będą do dokładnego przeanalizowania i wyjaśnienia jakie jest źródło niezgodności pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią działek rolnych a ich powierzchnią rzeczywistą i czy niezgodność ta znajdowała swe źródło w zawinionym działaniu skarżącego T.Ł. oraz uwzględnić powołane przepisu, wskazanie i dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Sąd orzekający w niniejszej sprawie korzystając z uprawnienia jakie daje art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) –uznał, że w świetle podstawowego celu sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, określonego w art. 1§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.)-ma obowiązek wydania orzeczenia usuwającego z obrotu prawnego akt niezgodny z prawem a za taki należy uznać również decyzję z dnia 22 maja 2006r. wydaną przez organ I instancji. Art. 135 uszczegóławia zasadę niezwiązania wojewódzkich sądów administracyjnych granicami skargi, upoważniając ten Sąd do orzekania także o aktach lub czynnościach niezaskarżonych rozpoznawaną skargą ale wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, sprawy administracyjnej. O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205§2 i §3, art. 209 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) oraz § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zm.)