II SA/Sz 893/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. P. i K. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 maja 2007 r. nr VIII/50/07 w przedmiocie odrzucenia protestów i zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obszaru miejscowości Tanowo,Węgornik,Zalesie tzw."Tanowo" I. odrzuca skargę co do § 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały dotyczącego rozpoznania protestu w zakresie przeznaczenia terenu pod przepompownię ścieków 15NO i stację transformatorową 14EE; II. stwierdza, że § 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały dotyczący rozpoznania zarzutu w zakresie poszerzenia drogi 07 KDL wzdłuż działki nr 239/1 wydany został z naruszeniem prawa; III. zasądza od Rady Miejskiej w Policach solidarnie na rzecz skarżących M. P. i K. P. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania . Rada Miejska w Policach podjęła dniu 27 marca 2001r. uchwałę Nr XXXV/268/1 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obrębów Tanowo, Węgornik, Zalesie. Pismem z dnia [...]r. M. P. i K. P. wnieśli uwagi do projektu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miejscowości Tanowo w przedmiocie usytuowania przepompowni ścieków i stacji transformatorowej w bezpośrednim sąsiedztwie ich posesji oraz odnośnie projektu poszerzenia drogi osiedlowej (07KDL) do szerokości 12 m kosztem nieruchomości będącej ich własnością. Zdaniem osób zgłaszających uwagi, hałas i promieniowanie elektromagnetyczne pracującej stacji oraz fetor wydobywający się z otworów wentylacyjnych przepompowni wpłynie zasadniczo na obniżenie komfortu ich życia. Nadto, zabudowa tego rejonu jest już praktycznie zakończona i zapotrzebowanie na energię elektryczną nie wzrośnie. Niedopuszczalne jest również tworzenie, w tym rejonie, nowej drogi o szerokości 12 m kosztem innych zabudowanych i zagospodarowanych działek. Z uwagi na lokalizację rejonu skrzyżowania ulic Leśna Wojska Polskiego i minimalne natężenie ruchu jezdnego i pieszego w tym rejonie, nie ma potrzeby poszerzania istniejących dróg - pieszojezdni. Rada Miejska w Policach uchwałą z dnia 29 maja 2007 r. Nr VIII/50107 w sprawie odrzucenia protestów i zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obszaru miejscowości: Tanowo, Węgornik, Zalesie - tzw. "Tanowo", działając na podstawie art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w kwestii uwag M. P. i K. P. : - odrzuciła protesty w/w osób oznaczone liczbą porządkową 1 w załączniku nr 1 do uchwały wniesione przeciwko przeznaczeniu terenu pod przepompownię ścieków 15 NO i stację transformatorową 14 EE (§ 1 pkt 1 uchwały), - odrzuciła zarzuty w/w osób oznaczone liczbą porządkową 2 w załączniku nr 2 do uchwały przeciwko poszerzeniu drogi 07 KDL (§ 2 pkt 1 uchwały). Zdaniem Rady Miejskiej w Policach lokalizacja terenów dla potrzeb przepompowni ścieków i stacji transformatorowej, jako elementów infrastruktury technicznej niezbędnych dla funkcjonowania terenów mieszkaniowych jest koniecznością i wynika z realizacji zadań gminy. Projektowana na terenach 15 NO i 14 EE infrastruktura techniczna będąca inwestycją celu publicznego, jest rozwiązaniem typowym, szeroko stosowanym na terenach zabudowy mieszkaniowej, nie stanowi uciążliwości dla terenów sąsiadujących i nie wymaga zachowania określonych odległości od zabudowy. Zaś jej lokalizacja na terenach przy skrzyżowaniu z układem drogowym, w ciągu którego prowadzone są sieci, jest podyktowana względami techniczno-ekonomicznymi. Ponadto w obszarze bezpośrednio przyległym nie ma możliwości alternatywnego rozwiązania bez ingerencji w tereny zalesione. W uzasadnieniu faktycznym odrzucenia zarzutów organ wskazał, że z uwagi na istniejący budynek na działce [...] nie ma możliwości przesunięcia odcinka ulicy (wzdłuż działek 239/1, 240/1 i 240/4) o symbolu 07 KDL w kierunku zachodnim. Droga 07 KDL jest celem publicznym, w projektowanym przebiegu obsługuje kilkadziesiąt działek, stanowi integralną część projektowanego, spójnego układu komunikacyjnego Tanowa, wynikającego z docelowego zagospodarowania. Zawężenie linii rozgraniczających poniżej wynikającego z przepisów minimum 10,0 m dla dróg publicznych tej klasy, jeśli nie jest uzasadnione trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, nie jest uzasadnione z uwagi na projektowane zagospodarowanie pasa drogowego w zakresie realizacji pełnego uzbrojenia terenu. Droga nie jest przeznaczona do obsługi szybkiego ruchu miejskiego ani transportu ciężkiego sprzętu, lecz do obsługi zabudowy jednorodzinnej i dostępu do terenów leśnych, czemu m.in. służy projektowana wzdłuż drogi ścieżka rowerowa. W części dotyczącej podstawy prawnej uzasadnienia wskazano na: art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), § 6, 7 i 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1996 r. Nr 33, poz. 144 ze zm.). M. P. i K. P. zaskarżyli powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący zarzucili naruszenie: - art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) poprzez błędne zakwalifikowanie zarzutu skarżących dotyczącego planowanego usytuowania przepompowni ścieków oraz stacji transformatorowej jako protestu; - art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 oraz 5 w zw. z art. 24 ust. 3 w/w ustawy w związku z art. 64 ust. 3, art. 21 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez odrzucenie zarzutów skarżących, a co za tym idzie naruszenie istoty przysługującego skarżącym prawa własności, przejawiające się w przeznaczeniu, z naruszeniem zasady proporcjonalności, części nieruchomości skarżących pod zabudowę drogi oraz narażeniu skarżących na immisje płynące z ujętych w miejscowym planie przepompowni ścieków oraz stacji transformatorowej; - § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430) poprzez błędne przyjęcie przy ustalaniu projektu planu miejscowego, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyjęcie mniejszej szerokości drogi niż przyjęte w § 7 ust. 1 tego rozporządzenia. Zdaniem skarżących usytuowanie, w projekcie planu, przepompowni ścieków i stacji transformatorowej w bezpośrednim sąsiedztwie posesji skarżących tj. w odległości około 8 m od granicy ich posesji, winno zostać zakwalifikowane jako naruszenie ich interesu prawnego. Posadowienie przepompowni ścieków w tak małej odległości od posesji skutkować będzie immisjami na jej obszar nieprzyjemnego fetoru i szkodliwych fal elektromagnetycznych, a więc skutki pracy tych urządzeń będą w sposób niekorzystny wpływały na treść prawa własności skarżących. Nadto, odrzucenie zarzutów przeciwko przeznaczeniu części nieruchomości skarżących (działka gruntu nr [...]) pod poszerzenie publicznej drogi gminnej zostało dokonane z naruszeniem prawa. Nieruchomość skarżących stanowi ogrodzona płotem działka siedliskowa, na której posadowiony jest dom otoczony ogrodem. Nieruchomość znajduje się w dzielnicy domów jednorodzinnych i nie ma na tym obszarze terenów, które mogłyby w przyszłości powiększyć areał zagospodarowania lub nadających się do zintensyfikowania istniejącej zabudowy. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że projektowana droga ma być przeznaczona do obsługi zabudowy jednorodzinnej i dostępu do terenów leśnych. Niezależnie zatem od ingerencji w prawo własności nie istnieje uzasadnienie, aby droga istniejąca, w zupełności zaspokajająca potrzeby mieszkańców, musiała zostać poszerzona. Zrealizowanie tego planu wiąże się z koniecznością wywłaszczenia prywatnych właścicieli tj. skarżących, z nieruchomości, która stanowi ich centrum życiowe, gdzie do domu od strony istniejącej drogi przylega zaprojektowany, zadbany, od kilku lat pielęgnowany ogród, którego elementami posadowionymi bezpośrednio przy płocie od strony ulicy są m.in. wysoki żywopłot, altana ogrodowa oraz krzewy i drzewa. W § 7 ust. 2 w/w rozporządzenia określono przesłanki uzasadniające zmniejszenie planowanej szerokości drogi, mianowicie "trudne warunki terenowe" oraz "istniejące zagospodarowanie". Rada Gminy błędnie przyjęła, że przesłanki te w niniejszej sprawie nie występują. Termin "istniejące zagospodarowanie" terenu winien być ujęty w dwóch aspektach tj. w ujęciu faktycznego zagospodarowania budynkami lub innymi obiektami oraz w ujęciu istniejącej struktury własnościowej terenu. Pod pojęciem "istniejące zagospodarowanie" mieszczą się nie tylko budynki mieszkalne, ale także inne elementy architektury, takie jak chociażby płoty i ogrodzenia, zagospodarowane ogrody, czy obiekty tzw. małej architektury, altany itp. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Policach wniosła o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Sz 815/07 oddalił skargę M. P. i K. P. Sąd I instancji uznał, że organ prawidłowo zakwalifikował uwagi skarżących przyjmując, że ta część, która dotyczyła przeznaczenia terenu pod przepompownię ścieków i stację transformatorową stanowi protest. Sąd powołując się na treść przepisu art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnił, że przepompownia ścieków i stacja transformatorowa jako rozwiązania typowe, stosowane na terenach zabudowy mieszkaniowej, nie są uciążliwe dla terenów sąsiadujących i nie wymagają zachowania określonych odległości i stref od zabudowy. Lokalizacja tych obiektów nie narusza interesu prawnego skarżących i dlatego ich uwagi w tym zakresie nie mogą być uznane za zarzuty do projektu planu. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ocenił uwagi skarżących dotyczące przeznaczenia części ich nieruchomości na poszerzenie istniejącej drogi jako zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt planu wkracza bowiem w ten sposób w sferę uprawnień skarżących wynikających z przysługującego im prawa własności (art. 24 ust. 1 powołanej ustawy). Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że projekt planu w tym zakresie narusza ich prawo własności (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji). Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną wnieśli M. P. i K. P. Skarga kasacyjna została oparta na obu przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych (naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy). Wnoszący skargę kasacyjną zarzucili sądowi I instancji obrazę: a) art. 1 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej p.p.s.a.), polegającą na braku należytej oceny stanu faktycznego i nieuzasadnionym przyjęciu za słuszne błędnych ustaleń faktycznych organu: - iż istniejąca zabudowa i zagospodarowanie terenu nie uzasadniają zastosowania § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz.430), tj. możliwości ujęcia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego drogi 07 KDL w istniejącej obecnie szerokości, tj. mniejszej niż przyjęta w § 7 ust. 1 tegoż rozporządzenia, - iż niezbędne jest ujęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego poszerzenia drogi 07KDL do szerokości 10m, co uzasadnia konieczność zajęcia pod tę drogę części nieruchomości skarżących, b) art. 1 §§ 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., mającą istotny wpływ na wynik sprawy, polegającą na braku należytej oceny stanu faktycznego i nieuzasadnionym przyjęciu za słuszne błędnych ustaleń faktycznych organu, iż przyjęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązanie dotyczącego usytuowania przepompowni ścieków oraz stacji transformatorowej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości siedliskowej skarżących nie będzie miało wpływu na funkcjonowanie skarżących na ich nieruchomości, a tym samym błędne przyjęcie, że rozwiązanie to nie narusza interesu prawnego skarżących. c) § 7 ust 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie przez jego niezastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyjęcie przez organ w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego mniejszej szerokości drogi 07 KDL niż przyjęta w § 7 ust. 1 tegoż rozporządzenia, d) art. 24 ust 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym zakwalifikowaniu zarzutu skarżących jako protestu, spowodowane błędnym przyjęciem iż rozwiązania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące usytuowania przepompowni ścieków oraz stacji transformatorowej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości siedliskowej skarżących nie naruszają interesu prawnego skarżących, e) art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 oraz 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 64 ust. 3, art. 21 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że uchwała organu nie narusza istoty przysługującego skarżącym prawa własności w sposób przejawiający się naruszeniem zasady proporcjonalności oraz narażeniem skarżących na immisje płynące z ujętych w miejscowym planie przepompowni ścieków oraz stacji transformatorowej. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej M. P. i K. P., wyrokiem z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 387/08 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt SA/Sz 815/07 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Sąd II instancji uznał za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej w kwestii zakwalifikowania - przez organ i sąd I instancji - uwag skarżących do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police dla obszaru miejscowości Tanowo, Węgornik, Zalesie - tzw. "Tanowo", w części dotyczącej projektowanej przepompowni ścieków i stacji transformatorowej - jako protesty do projektu, zaś w części dotyczącej poszerzenia drogi 07 KDL - jako zarzuty do tego planu. Sąd wskazał, iż organ dokonał tego podziału uwag kierując się bezpośrednim związkiem rozstrzygnięć projektu planu z nieruchomością skarżących i w konsekwencji uznał, że jedynie uwagi dotyczące poszerzenia drogi biegnącej wzdłuż nieruchomości skarżących mają charakter zarzutu w rozumieniu art. 24 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U .z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Tylko bowiem w tym przypadku strony mają interes prawny w kwestionowaniu projektowanych rozstrzygnięć. Natomiast sąd I instancji akceptując w całości w/w stanowisko organu nie odniósł się do tego, iż skarżący w piśmie z dnia [...]r. zarzucili, że projektowana przepompownia ścieków i stacja transformatorowa znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości, a hałas oraz promieniowanie elektromagnetyczne tej stacji wydobywające się z otworów wentylacyjnych przepompowni, wpłynie zasadniczo na obniżenie komfortu życia w ich domu. Zdaniem sądu II instancji treść tych zarzutów niewątpliwie wskazywała, że skarżący widzą bezpośredni związek między planowanymi inwestycjami, a ich prawem do korzystania z własności nieruchomości, co oznacza, że te okoliczności mogą wskazywać na to, że planowane inwestycje naruszają ich interes prawny. Jednakże zarówno organ jak i sąd I instancji nie zbadali tych zarzutów, stwierdzając jedynie, że przepompownia ścieków i stacja transformatorowa jest rozwiązaniem typowym, stosowanym na terenach zabudowy mieszkaniowej, nie jest uciążliwa dla terenów sąsiadujących i nie wymaga zachowania określonych odległości i stref od zabudowy, nie narusza więc interesu prawnego skarżących. W ten sposób Sąd nie dopełnił obowiązku zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Sąd odwoławczy wskazał również na niekonsekwencje sądu I instancji, który pomimo, iż uznał, w ślad za organem, część uwag skarżących za protesty do projektu planu, to jednak rozpoznał je w trybie właściwym dla rozpoznania skargi na uchwałę dotyczącą zarzutów, podkreślając jednocześnie, że uchwała odrzucająca protesty do projektu planu może być zaskarżona na ogólnych zasadach określonych w art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W tej sytuacji - zdaniem NSA - sąd I instancji winien więc w konsekwencji, w części dotyczącej protestów, skargę odrzucić, ponieważ nie ulega wątpliwości, że nie została spełniona określona w art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym przesłanka zaskarżenia takiej uchwały (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa). Odnosząc się do tej części wyroku sądu I instancji, która dotyczy uwag skarżących zakwalifikowanych przez organ i Sąd jako zarzuty do planu, sąd II instancji uznał i w tym zakresie skargę kasacyjną za uzasadnioną. W ocenie sądu II instancji, sąd I instancji nie zbadał dostatecznie tej sprawy w kontekście regulacji zawartej w § 7 ust. 1 i 2 w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz.430), bowiem ograniczył się jedynie do ogólnego przytoczenia przesłanek zwężenia tej drogi, nie wyjaśniając wyczerpująco, w jaki sposób te przesłanki odnoszą się do konkretnej sytuacji - drogi przebiegającej wzdłuż nieruchomości skarżących. Nie wykazał więc, że w tym konkretnym przypadku nie jest możliwe zachowanie dotychczasowej szerokości drogi i że jest konieczne jej poszerzenie kosztem nieruchomości skarżących do 10m. Z powyższych względów Sąd uznał za uzasadnione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji błędnie zastosował te przepisy i źródłem tych błędów były błędne ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych sprawy. Sąd przyjął bowiem, że w spornej sprawie nie było podstaw do zastosowania § 7 ust. 1 i 2 w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Nie zbadał jednakże okoliczności faktycznych, które w świetle przytoczonych przepisów na takie zawężenie pozwalają. Sąd I instancji naruszył również w sposób wyżej wskazany przepis art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym kwalifikując część uwag skarżących do projektu planu jako protesty, nie badając dostatecznie wpływu planowanych inwestycji (przepompowni ścieków i stacji transformatorowej) na korzystanie z uprawnień właścicielskich przez skarżących. Te zaś ustalenia pozwalały dopiero stwierdzić, czy skarżący mają interes prawny w kwestionowaniu tej części projektu planu, a więc czy ich uwagi kwalifikują się do potraktowania jako protesty bądź zarzuty do projektu planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w ramach ponownego postępowania w niniejszej sprawie, zobowiązał pełnomocnika organu do wyjaśnienia przyczyn zakwalifikowania planowanych inwestycji tj. przepompowni ścieków i stacji transformatorowej do "typowych urządzeń stosowanych na terenach zabudowy mieszkaniowej" z uwzględnieniem zarzutów skarżących podnoszonych w skardze oraz w skardze kasacyjnej odnośnie uciążliwości w działaniu takich urządzeń (wysoki poziom hałasu, promieniowanie elektromagnetyczne). W odpowiedzi na w/w wezwanie pełnomocnik organu wyjaśnił, że przyjęta przez Radę Miejską w Policach kwalifikacja przepompowni ścieków i stacji transformatorowej jako urządzeń typowych i szeroko stosowanych na terenach zabudowy mieszkaniowej wynika z faktu, iż urządzenia te realizuje się w celu obsługi terenów mieszkaniowych, pełnią one rolę służebną, będąc częścią infrastruktury technicznej, niezbędnej do funkcjonowania tejże zabudowy i z tego tytułu muszą bezpośrednio towarzyszyć tej zabudowie. Potwierdzeniem faktu, że urządzenia te nie są źródłem znaczących uciążliwości jest nie zamieszczenie ich w katalogu przedsięwzięć, które oddziałowują lub mogą znacząco oddziaływać na środowisko. W dniu 3 lutego 2009 r. wpłynęło do akt pismo procesowe pełnomocnika skarżących radcy prawnego P. S., w którym, znacznej części odniósł się do wyroku NSA wydanego w tej sprawie i powtórzył dotychczas podnoszone argumenty. Dodatkowo podkreślił, że nie sposób przyjąć, iż usytuowanie przepompowni ścieków i stacji transformatorowej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących tj. około 8 metrów od granic działki skarżących, nie stanowi ingerencji w ich prawo własności. Wpływ tej inwestycji, przejawia się także w ograniczeniu możliwości uzyskania korzystnej ceny w przypadku potencjalnego zamiaru dokonania sprzedaży nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej na podstawie kryterium legalności, oceniając zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa. Przedmiotową sprawę Sąd rozpatruje ponownie w związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 387/08, poprzednio wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt SA/Sz 815/07 i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast nie są wiążące dla Sądu i dla stron orzeczenia, wydane w drugiej instancji, w innych sprawach, choćby identycznych ze względu na przedmiot skargi. Zaskarżona uchwała Nr VIII/50/07 z dnia 29 maja 2007 r. Rady Miejskiej w Policach podjęta została w procesie planistycznym zainicjowanym uchwałą Rady Miejskiej w Policach Nr XXXV/268/1 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obrębów Tanowo, Węgornik, Zalesie, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), stosowanej w rozpoznawanej sprawie zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717). Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w przepisach art. 23 i 24 określiła dwa rodzaje środków kwestionowania ustaleń zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są to protest i zarzut wnoszone pisemnie do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, bądź projektu zmian w tym planie. Zgodnie z art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym protest przysługuje każdemu, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu. Uchwała o uwzględnieniu lub odrzuceniu protestu nie musi spełniać szczególnych warunków formalnych i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnemu w trybie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w myśl art. 24 w/w ustawy zarzut może wnieść jedynie podmiot, którego interes prawny został naruszony przez ustalenia tego projektu planu. Uchwała o odrzuceniu zarzutu winna zawierać uzasadnienie faktyczne oraz prawne i przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Istotną kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy uwagi skarżących M. P. i K. P. zgłoszone do projektu zmian w planie zagospodarowania przestrzennego gminy Police w odniesieniu do usytuowania przepompowni ścieków oraz stacji transformatorowej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących (działka nr 239/1) należy zakwalifikować jako zarzuty do projektu zmian, czy też jako protesty ze względu na brak interesu prawnego lub uprawnienia po stronie skarżących uzasadniających kwestionowanie projektu zmian w planie. Prawidłowa ocena charakteru zgłaszanych uwag w tym zakresie przesądza o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Natomiast w odniesieniu do zastrzeżeń skarżących dotyczących poszerzenia drogi 07 KDL do szerokości 10m, bezspornie zakwalifikowanych w postępowaniu jako zarzuty do tego projektu, należało ponownie zweryfikować stanowisko organu i poczynione ustalenia faktyczne w tym zakresie, z uwagi na treść § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U z 1996 r., Nr 33, poz. 144 ze zm.). W związku z orzeczeniem sądu II instancji wydanym w niniejszej sprawie, skład orzekający ponownie w tej sprawie dokonał powtórnej oceny uwag skarżących wniesionych do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police oraz powtórnej analizy okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie, a także poczynił dodatkowe ustalenia celem wyjaśnienia jakiego rodzaju urządzeniami jest przepompownia ścieków i stacja transformatorowa. Zdaniem Sądu, usytuowanie przepompowni ścieków i stacji transformatorowej w odległości około 8 metrów od granicy działki skarżących, nie narusza ich interesu prawnego, co uzasadnia przyjęcie uwag skarżących zgłoszonych do projektu w tym zakresie jako protest, o którym mowa wart. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podzielił stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej uchwale oraz przyjął wyjaśnienia organu w piśmie z dnia 28 stycznia 2009 r., że wskazane urządzenia są typowym rozwiązaniem stosowanym na terenach zabudowy mieszkaniowej, służącym do obsługi tych terenów, nie wymagającym szczególnych środków ochrony, stanowią one część infrastruktury technicznej terenu, a ewentualne uciążliwości związane z pracą takich urządzeń zamykają się w granicach nieruchomości na której zostały umieszczone. Poza tym, podkreślić należy, że nie każde oddziaływanie na prawo własności będzie wiązało się z naruszeniem tego prawa, bowiem z tytułu usytuowania spornych urządzeń bezpośrednio w sąsiedztwie nieruchomości skarżących nie wynikają dla skarżących dodatkowe obowiązki, ani też ograniczenia w korzystaniu z przysługującego im prawa własności. Trudno również uznać za uzasadniony zarzut naruszenia interesu prawnego strony w związku z hipotetycznym założeniem, iż w przypadku sprzedaży działki skarżących będą musieli obniżyć cenę sprzedaży, wobec bliskiego sąsiedztwa wskazanych urządzeń. Z kolei techniczno-budowlane rozwiązania odnośnie zainstalowanych urządzeń skarżący będą mieli prawo negować w postępowaniu w sprawie zezwolenia na budowę tych urządzeń. Konsekwencją tak dokonanej oceny stanu faktycznego sprawy i zakwalifikowania uwag skarżących w części dotyczącej projektu położenia przepompowni ścieków i stacji transformatorowej do kategorii protestów (art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) jest stwierdzenie, że skarga M. P. i K. P. w zakresie § 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały - jest niedopuszczalna. Odnosząc się do kwestii rozstrzygnięcia zarzutów skarżących w sprawie planowanego poszerzenia drogi 07 KDL do szerokości 10m kosztem działki nr [...] należącej do skarżących, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała w części odrzucającej w/w zarzuty - jest niezgodna z prawem. Z treści art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że uchwała o odrzuceniu zarzutu winna zawierać uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Wymóg powyższy podyktowany jest faktem ingerencji organów samorządu terytorialnego, poprzez przyjęte rozwiązania planistyczne, w prawo własności poszczególnych właścicieli nieruchomości, którzy taki zarzut podnoszą. W niniejszej sprawie projektowane zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego gminy Police wkraczają w obszar własności skarżących, albowiem planowane poszerzenie drogi 07 KDL do szerokości 10m miałoby odbyć się kosztem działki skarżących, a więc miejsca ich stałego zamieszkania, od lat całkowicie zagospodarowanego, stanowiącego zaprojektowaną, harmonijną całość. Ograniczenie prawa własności stronie poprzez fizyczne zaanektowanie przez organ części jej gruntu niewątpliwie wymaga szczegółowego i wnikliwego uzasadnienia przyczyn takiej ingerencji. Zaskarżona uchwała w § 2 pkt 1 dotyczącym odrzucenia zarzutów skarżących odnośnie projektowanej drogi - powyższego wymogu nie spełnia. Nie można bowiem uznać za dostateczne uzasadnienie odrzucenia zarzutów, polegające jedynie na ogólnym przytoczeniu przesłanek zwężenia tej drogi, bez odniesienia się do konkretnej sytuacji tj. drogi planowanej wzdłuż nieruchomości skarżących i kosztem tej nieruchomości. Słusznie podnieśli skarżący, iż w uchwale zabrakło dokładnej analizy okoliczności faktycznych w świetle regulacji § 7 ust. 1 i 2 w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Zdaniem Sądu, organ winien szczegółowo zbadać możliwość odstępstwa od planowanego poszerzenia drogi 07 KDL do szerokości 10m biorąc pod uwagę istniejące zagospodarowanie terenu, sprawność funkcjonowania drogi w dotychczasowym jej rozmiarze, realną potrzebę poszerzenia takiej drogi z uwzględnieniem potrzeb mieszkańców tego terenu, zaś efekt dokonanej analizy i ustaleń poczynionych w kontekście wniesionego zarzutu i w oparciu o przepisy prawa, winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutów, bądź ich uwzględnieniu. Z powyższych powodów, Sąd uwzględnił zarzuty skargi w tym zakresie i uznał, że organ podejmując § 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały naruszył przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł w punkcie I wyroku o odrzuceniu skargi wniesionej co do § 1 pkt 1 przedmiotowej uchwały. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II wyroku podjęte zostało na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisem szczególnym znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, który wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały (podjęta 29 maja 2007 r.) z uwagi na upływ jednego roku od czasu podjęcia tej uchwały - jest przepis art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.