II OSK 1400/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 08 września 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 75/09 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palna myśliwską oddala skargę kasacyjną WYROKIEM Z DNIA 17 MARCA 2009 R. SYGN. AKT VI SA/WA 75/09, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ODDALIŁ SKARGĘ W. K. NA DECYZJĘ KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI Z DNIA [...] GRUDNIA 2008 R. NR [...]. ZASKARŻONĄ DECYZJĄ KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI W BIAŁYMSTOKU Z DNIA [...] PAŹDZIERNIKA 2008 R. DECYZJĄ TĄ, WYDANĄ NA PODSTAWIE ART. 18 UST. 1 PKT 2 USTAWY Z DNIA 21 MAJA 1999 R. O BRONI I AMUNICJI (TJ. DZ. U. 2004 R., NR 52, POZ. 525 ZE ZM.) W ZW. Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 I ART. 20 TEJ USTAWY KOMENDANT WOJEWÓDZKI POLICJI COFNĄŁ SKARŻĄCEMU POZWOLENIE NA POSIADANIE BRONI PALNEJ MYŚLIWSKIEJ PRZEZNACZONEJ DO ŁOWIECTWA, WYDANE DECYZJAMI KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI W BIAŁYMSTOKU Z DNIA 30 SIERPNIA 1994 R. W UZASADNIENIU DECYZJI ORGAN WSKAZAŁ, ŻE [...] GRUDNIA 2007 R. W TRAKCIE TRWAJĄCEGO POLOWANIA ZBIOROWEGO SKARŻĄCY ODDAŁ STRZAŁ Z BRONI PALNEJ W KIERUNKU ZWIERZYNY NIEUMYŚLNIE POWODUJĄC POSTRZELENIE STOJĄCEGO NA SĄSIEDNIM STANOWISKU STRZELECKIM MYŚLIWEGO. CZYN TEN ZOSTAŁ ZAKWALIFIKOWANY JAKO CZYN Z ART. 157 § 3 K.K. W ZW. Z ART. 157 § 1 K.K. ZDANIEM ORGANU, CZYN TEN DAJE PODSTAWĘ DO UZASADNIONEJ OBAWY, ŻE STRONA MOŻE UŻYĆ BRONI NIEZGODNIE Z PRAWEM W ROZUMIENIU ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY, A ZATEM NIE POWINNA POSIADAĆ POZWOLENIA NA BROŃ MYŚLIWSKĄ. DLA OCENY ZAISTNIAŁEGO ZDARZENIA NIE MA ZNACZENIA FAKT WARUNKOWEGO UMORZENIA PRZEZ SĄD REJONOWY W BIELSKU PODLASKIM SĄD GRODZKI POSTĘPOWANIA KARNEGO, PROWADZONEGO WOBEC SKARŻĄCEGO W ZWIĄZKU Z DOPUSZCZENIEM SIĘ POWYŻSZEGO CZYNU (WYROK Z DNIA 7 MARCA 2008 R. SYGN. AKT VIIIK 33/08), GDYŻ OKOLICZNOŚCI POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA JAK I WINA SPRAWCY NIE BUDZĄ WĄTPLIWOŚCI. WYŻEJ OPISANY CZYN STANOWI ZDANIEM ORGANU, PRZESŁANKĘ DO COFNIĘCIA WYDANEJ DECYZJI W PRZEDMIOCIE POZWOLENIA NA BROŃ MYŚLIWSKĄ NA PODSTAWIE ART. 18 UST. 1 PKT 2 USTAWY O BRONI I AMUNICJI. W ODWOŁANIU OD TEJ DECYZJI SKARŻĄCY ZARZUCIŁ NARUSZENIE ART. 18 UST. 1 PKT 2 W ZW. Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY Z DNIA 21 MAJA 1999 R. O BRONI I AMUNICJI PRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE ORAZ NARUSZENIE ART. 7 I 8 K.P.A. PODNOSZĄC POWYŻSZE ZARZUTY SKARŻĄCY WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEJ DECYZJI. W UZASADNIENIU PODNIESIONO, ŻE OBAWA, O KTÓREJ MOWA W ART. 15 UST. 1 PKT 6 CYT. USTAWY W ODNIESIENIU DO STRONY NIE ISTNIEJE. DECYZJĄ Z DNIA [...] GRUDNIA 2008 R. NR [...] WYDANĄ NA PODSTAWIE ART. 138 § 1 PKT 1 I ART. 268A K.P.A. ORAZ ART. 18 UST. 1 PKT 2 W ZW. Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY Z DNIA 21 MAJA 1999 R. O BRONI I AMUNICJI (DZ. U. 2004 R., NR 52, POZ. 525 ZE ZM.), KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI UTRZYMAŁ W MOCY ZASKARŻONĄ DECYZJĘ. W UZASADNIENIU WSKAZAŁ, IŻ OBAWA WYŁĄCZAJĄCA MOŻLIWOŚĆ POSIADANIA POZWOLENIA NA BROŃ, W SZCZEGÓLNOŚCI ISTNIEJE WOBEC OSÓB SKAZANYCH ZA PRZESTĘPSTWO, M.IN. PRZECIWKO ŻYCIU LUB ZDROWIU, JAK TEŻ W SYTUACJI, GDY CHOCIAŻBY TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE O POPEŁNIENIE TAKICH PRZESTĘPSTW. POSTĘPOWANIE KARNE PRZECIWKO STRONIE ZOSTAŁO WARUNKOWO UMORZONE NA PODSTAWIE ART. 66 § 1 K.K., A WIĘC W WARUNKACH ŚWIADCZĄCYCH O TYM, ŻE WPRAWDZIE WINA I SPOŁECZNA SZKODLIWOŚĆ CZYNU NIE SĄ ZNACZNE, ALE OKOLICZNOŚCI JEGO POPEŁNIENIA ORAZ SAMA WINA OSKARŻONEGO NIE BUDZĄ WĄTPLIWOŚCI. WARUNKOWE UMORZENIE POSTĘPOWANIA STWIERDZA WIĘC WINĘ W POPEŁNIENIU PRZESTĘPSTWA (UMYŚLNĄ BĄDŹ NIEUMYŚLNĄ) I KOŃCZY TO POSTĘPOWANIE. JEŚLI WIĘC NIEZAKOŃCZONE (TOCZĄCE SIĘ) POSTĘPOWANIE O PRZESTĘPSTWO PRZECIWKO ŻYCIU, ZDROWIU LUB MIENIU (ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY) UZASADNIA ISTNIENIE WSPOMNIANEJ WYŻEJ OBAWY, TO TYM BARDZIEJ, ZDANIEM ORGANU, KOŃCZĄCE TO POSTĘPOWANIE ORZECZENIE SĄDU UZNAJĄCE WINĘ OSKARŻONEGO. USTAWODAWCA NIE PRZEWIDZIAŁ PRZY TYM OD TEJ REGUŁY ŻADNYCH WYJĄTKÓW, A NADTO WPROWADZIŁ DOMNIEMANIE UŻYCIA BRONI W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO, W ZWIĄZKU Z CZYM W TEGO RODZAJU SYTUACJACH ORGANY POLICJI MUSZĄ JEDYNIE USTALIĆ FAKT KARALNOŚCI, PROWADZENIA PRZEZ UPRAWNIONY ORGAN POSTĘPOWANIA KARNEGO LUB TEŻ - JAK W NINIEJSZEJ SPRAWIE - W INNY SPOSÓB POTWIERDZIĆ POPEŁNIENIE PRZEZ POSIADACZA POZWOLENIA NA BROŃ PRZESTĘPSTWA Z PRZYKŁADOWEGO KATALOGU ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI. NALEŻY MIEĆ NADTO, ZDANIEM ORGANU, NA WZGLĘDZIE, ŻE NIEUMYŚLNE POPEŁNIENIE CZYNU ZABRONIONEGO POLEGA ZWYKLE NA NIEZACHOWANIU LUB ZLEKCEWAŻENIU NALEŻYTYCH ŚRODKÓW OSTROŻNOŚCI, NA NIE PRZEWIDYWANIU - CHOĆ SĄ PO TEMU PRZESŁANKI - NIEPOŻĄDANYCH SKUTKÓW OKREŚLONYCH ZACHOWAŃ. TAKA SYTUACJA MIAŁA MIEJSCE W SPRAWIE NINIEJSZEJ. W SKARDZE NA TĘ DECYZJĘ SKARŻĄCY ZARZUCIŁ NARUSZENIE ART. 18 UST. 1 PKT 2 POWOŁANEJ USTAWY W ZW. Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 TEJ USTAWY PRZEZ ICH BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE I WNIÓSŁ O UCHYLENIE OBU WW. DECYZJI, PODTRZYMUJĄC STANOWISKO PRZEDSTAWIONE W ODWOŁANIU. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ ORGAN WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE. W PIŚMIE PROCESOWYM Z DNIA 9 SIERPNIA 2009 R. STRONA PODTRZYMUJĄC ZARZUTY SKARGI I ODWOŁUJĄC SIĘ DO ORZECZNICTWA NSA I WSA W WARSZAWIE PODNIOSŁA NADTO, ŻE DWIE PRZESŁANKI Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 CYT. USTAWY TJ. SKAZANIE LUB TRWANIE POSTĘPOWANIA KARNEGO W DACIE WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA NIE ISTNIAŁY, BO ZOSTAŁO ONO WSZCZĘTE 2 WRZEŚNIA 2008 R. TJ. PO BLISKO PÓŁ ROKU PO UPRAWOMOCNIENIU SIĘ WYROKU O UMORZENIE POSTĘPOWANIA. DECYZJA NIE MA PRZY TYM CHARAKTERU DECYZJI ZWIĄZANEJ, CO WYKLUCZA STOSOWANIE ART. 7 K.P.A. NIE MOŻNA, ZDANIEM STRONY, POSTAWIĆ ZNAKU RÓWNOŚCI MIĘDZY ZNACZENIEM CZYNU POPEŁNIONEGO UMYŚLNIE I CZYNU POPEŁNIONEGO Z WINY NIEUMYŚLNEJ. POSTĘPOWANIE DOWODOWE OGRANICZYŁO SIĘ, ZDANIEM STRONY, DO DOWOLNEJ OCENY FAKTU POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA W ASPEKCIE POWOŁANEGO WYŻEJ PRZEPISU. CECHY OSOBOWOŚCIOWE SKARŻĄCEGO, JEGO DOTYCHCZASOWE ZACHOWANIE POZOSTAŁY BOWIEM POZA SFERĄ ZAINTERESOWANIA ORGANÓW. ORGAN I INSTANCJI ZWRÓCIŁ SIĘ O OPINIĘ ŚRODOWISKOWĄ, A ZATEM DOSTRZEGAŁ POTRZEBĘ WYJAŚNIENIA SPRAWY W TYM ZAKRESIE. PRZEPROWADZENIE POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO, KTÓREGO WYNIK Z ZAŁOŻENIA NIE MOŻE MIEĆ WPŁYWU NA DECYZJĘ JEST, ZDANIEM SKARŻĄCEGO, NARUSZENIEM ART. 8 K.P.A. NIEROZPATRZENIE OPINII WSKAZUJE NA WYBIÓRCZĄ OCENĘ DOWODÓW. ORGAN NIE ZAUWAŻYŁ PRZY TYM TAKICH KWESTII, JAK WYROK WARUNKOWO UMARZAJĄCY POSTĘPOWANIE, A TAKŻE OKOLICZNOŚCI POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA. DOSZŁO RÓWNIEŻ DO BŁĘDU W USTALENIACH FAKTYCZNYCH CO DO RAŻĄCEGO NARUSZENIA PODSTAWOWYCH ZASAD BEZPIECZEŃSTWA OBOWIĄZUJĄCYCH NA POLOWANIU, BO ORGAN NIE WSKAZAŁ ŹRÓDŁA ZASAD I NIE WYKAZAŁ, ŻE ZOSTAŁY NARUSZONE. W UZASADNIENIU WYROKU ODDALAJĄCEGO SKARGĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY POWOŁAŁ BRZMIENIE ART. 18 UST. 1 PKT 2 ART. 15 UST. 1 PKT 2-6 TEJ USTAWY. STWIERDZIŁ, ŻE ZASTOSOWANIE PRZEZ ORGAN POLICJI POWOŁANEGO PRZEPISU I COFNIĘCIE POZWOLENIA NA BROŃ JEST OBLIGATORYJNE W KAŻDYM PRZYPADKU, GDY OSOBA NALEŻY DO KATEGORII OSÓB, O KTÓRYCH MOWA W ART. 15 UST. 1 PKT 2-6 CYT. USTAWY. W TAKIM TEŻ KIERUNKU WYŁOŻYŁ POWOŁANY PRZEPIS KAŻDY Z ORGANÓW ZASADNIE PRZY TYM UZNAJĄC, IŻ STAN FAKTYCZNY NINIEJSZEJ SPRAWY OBLIGUJE DO ZASTOSOWANIA POWOŁANYCH PRZEPISÓW I W KONSEKWENCJI DO COFNIĘCIA SKARŻĄCEMU POZWOLENIA NA BROŃ. JEDNĄ Z KATEGORII OSÓB SĄ OSOBY, CO DO KTÓRYCH ISTNIEJE UZASADNIONA OBAWA, ŻE MOGĄ UŻYĆ BRONI W CELACH SPRZECZNYCH Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO W SZCZEGÓLNOŚCI SKAZANYM PRAWOMOCNYM WYROKIEM SĄDU ZA PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO ŻYCIU, ZDROWIU LUB MIENIU ALBO WOBEC KTÓRYCH TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE O POPEŁNIENIE TAKICH PRZESTĘPSTW. WYMIENIONE PRZESTĘPSTWA MOGĄ BYĆ POPEŁNIONE Z WINY UMYŚLNEJ I WINY NIEUMYŚLNEJ. USTAWODAWCA NIE WPROWADZA JEDNAK ROZRÓŻNIENIA W TAKIM ZAKRESIE WYRÓŻNIAJĄC W KATALOGU WYMIENIONYCH RODZAJÓW PRZESTĘPSTW TE CZYNY, TAKŻE Z UWAGI NA CHARAKTER CHRONIONYCH PRZEZ PRZEPISY KODEKU KARNEGO DÓBR PRAWNYCH. W ŚWIETLE POWOŁANEGO PRZEZ ORGAN WYROKU NIE BUDZI WĄTPLIWOŚCI FAKT, IŻ SKARŻĄCY DOPUŚCIŁ SIĘ CZYNU Z ART. 157 § 3 K.K. W ZW. Z ART. 157 § 1 K.K., A ZATEM PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO ŻYCIU I ZDROWIU. WPRAWDZIE, CO PODNOSI SKARŻĄCY, POSTĘPOWANIE W SPRAWIE COFNIĘCIA BRONI ZOSTAŁO WSZCZĘTE W DNIU 2 WRZEŚNIA 2008 R. TJ. W DACIE, W KTÓREJ POSTĘPOWANIE KARNE JUŻ SIĘ NIE TOCZYŁO, A PRZY TYM WYROK WARUNKOWO UMARZAJĄCY POSTĘPOWANIE NIE MOŻE BYĆ UZNANY ZA WYROK SKAZUJĄCY ANI TEŻ NIE WYWOŁUJE SKUTKÓW PRAWNYCH, JAKIE PRZEPISY PRAWA WIĄŻĄ Z TAKIM WYROKIEM ALE TA OKOLICZNOŚĆ NIE OZNACZA, IŻ POPEŁNIENIE TAKIEGO CZYNU JEST WYŁĄCZONE SPOD OCENY Z PUNKTU WIDZENIA ART. 15 UST. 1 PKT 6 CYT. USTAWY. SKORO BOWIEM ISTNIENIE OBAWY, O KTÓREJ W POWOŁANYM PRZEPISIE MOWA UZASADNIA NAWET TOCZĄCE SIĘ POSTĘPOWANIE O PRZESTĘPSTWO PRZECIWKO ŻYCIU, ZDROWIU LUB MIENIU TO, ZDANIEM SĄDU, PRZYJĄĆ NALEŻY, IŻ TYM BARDZIEJ UZASADNIENIEM DLA PRZYJĘCIA ISTNIENIA TAKIEJ OBAWY JEST ORZECZENIE NIE BĘDĄCE WYROKIEM SKAZUJĄCYM ALE ORZECZENIE UZNAJĄCE WINĘ OSKARŻONEGO. NIE MA ZATEM, ZDANIEM SĄDU, UZASADNIENIA DLA SWOISTEGO PREMIOWANIA OSÓB, KTÓRE POPEŁNIŁY PRZESTĘPSTWO WYMIENIONE W POWYŻSZYM KATALOGU, A NIE ZOSTAŁY SKAZANE Z UWAGI NA STWIERDZENIE PRZEZ SĄD KARNY PRZESŁANEK DO WARUNKOWEGO UMORZENIA POSTĘPOWANIA. Z TEGO ZATEM POWODU, ŻE W SPRAWIE KARNEJ NIE DOSZŁO DO WYDANIA WYROKU SKAZUJĄCEGO NIE MOŻNA OKOLICZNOŚCI POPEŁNIENIA PRZEZ SKARŻĄCEGO CZYNU Z ART. 157 § 3 K.K. W ZW. Z ART. 157 § 4 K.K. POMINĄĆ I UZNAĆ, IŻ DLA OCENY, CZY ISTNIEJE OBAWA W ROZUMIENIU ART. 15 UST. 1 PKT 6 CYT. USTAWY TA OKOLICZNOŚĆ POZOSTAJE BEZ ISTOTNEGO ZNACZENIA. W TYM STANIE RZECZY FAKT POPEŁNIENIA CZYNU ZABRONIONEGO PRZECIWKO ŻYCIU I ZDROWIU TJ. WYMIENIONEGO W KATALOGU PRZESŁANEK, Z KTÓRYMI USTAWODAWCA WIĄŻE OBAWĘ, ŻE MOŻE UŻYĆ BRONI W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO PRZESĄDZA O TRAFNOŚCI USTALEŃ ORGANÓW, IŻ W ŚWIETLE ART. 18 UST. 1 PKT 2 USTAWY ZACHODZI PODSTAWA DO COFNIĘCIA SKARŻĄCEMU POZWOLENIA NA BROŃ, BEZ KONIECZNOŚCI DOKONYWANIA SZEROKIEJ OCENY POSTAWY SKARŻĄCEGO W RÓŻNYCH ASPEKTACH JEGO DZIAŁALNOŚCI. SĄD PODNIÓSŁ PRZY TYM, IŻ KATALOG PRZESŁANEK, Z KTÓRYMI MOŻE WIĄZAĆ SIĘ OBAWA, O KTÓREJ MOWA, NIE JEST KATALOGIEM ZAMKNIĘTYM. GDYBY ZATEM ODCZYTAĆ POWOŁANY PRZEPIS W SPOSÓB PRZYJĘTY PRZEZ SKARŻĄCEGO TO RÓWNIEŻ NIE BYŁOBY PODSTAW DO PRZYPISANIA ZASKARŻONYM DECYZJOM WADLIWOŚCI W STOPNIU UZASADNIAJĄCYM W ŚWIETLE ART. 145 § 1 P.P.S.A. UWZGLĘDNIENIE SKARGI I WYELIMINOWANIE DECYZJI Z OBROTU PRAWNEGO. SĄD PODKREŚLIŁ RÓWNIEŻ, IŻ POPEŁNIONY PRZEZ SKARŻĄCEGO CZYN MIAŁ ZWIĄZEK Z BRONIĄ I WAGI TEJ OKOLICZNOŚCI NIE ZMIENIA FAKT, IŻ ZOSTAŁ ON POPEŁNIONY Z WINY NIEUMYŚLNEJ. Z PRZEPISÓW K.K. WYNIKA, IŻ NIEUMYŚLNE POPEŁNIENIE CZYNU ZABRONIONEGO POLEGA ZWYKLE NA NIEZACHOWANIU LUB ZLEKCEWAŻENIU NALEŻYTYCH ŚRODKÓW OSTROŻNOŚCI BĄDŹ NA NIEPRZEWIDYWANIU NIEPOŻĄDANYCH SKUTKÓW OKREŚLONYCH ZACHOWAŃ. TAK ROZUMIANY CHARAKTER PRZESTĘPSTWA NIEUMYŚLNEGO NIE POZWALA NA WYKLUCZENIE, JAK PRZYJMUJE STRONA, ISTNIENIA UZASADNIONEJ OBAWY ZAGROŻENIA PORZĄDKU PRAWNEGO W ZW. Z POSIADANYM POZWOLENIEM NA BROŃ. NIEUMYŚLNA WINA W OKOLICZNOŚCIACH, W JAKICH DO CZYNU DOSZŁO, NIE NIWECZY BOWIEM, ZDANIEM SĄDU, OBAWY, ŻE SKARŻĄCY MOŻE UŻYĆ BRONI W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO. NIE JEST PRZY TYM, JAK UZNAJE STRONA, KONIECZNE DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY CZYNIENIE SZCZEGÓŁOWYCH USTALEŃ CO DO WSZYSTKICH OKOLICZNOŚCI, W JAKICH DO POPEŁNIENIA CZYNU DOSZŁO ANI TEŻ PROWADZENIE POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO W KIERUNKU USTALENIA, CZY I KTÓRE Z ZASAD BEZPIECZEŃSTWA OBOWIĄZUJĄCYCH NA POLOWANIU ZOSTAŁY NARUSZONE I JAKIE SĄ ICH ŹRÓDŁA. OKOLICZNOŚCI POPEŁNIENIA CZYNU ZOSTAŁY W SPOSÓB WYSTARCZAJĄCY DLA DOKONANIA OCENY Z PUNKTU WIDZENIA ART. 18 UST. 1 PKT 2 POWOŁANEJ USTAWY WSKAZANE W WYROKU I POPEŁNIENIE TEGO RODZAJU CZYNU STANOWI DOWÓD NA TO, ŻE ZASADY BEZPIECZEŃSTWA ZOSTAŁY NARUSZONE PRZEZ SKARŻĄCEGO. NOTORIUM JEST BOWIEM, IŻ ZASADY BEZPIECZNEGO POLOWANIA WYKLUCZAJĄ SYTUACJE, W KTÓRYCH DOCHODZI DO POSTRZELENIA (CHOCIAŻBY NIEUMYŚLNEGO) UCZESTNIKA POLOWANIA (STOJĄCEGO ZRESZTĄ NA SĄSIEDNIM STANOWISKU). SKORO ZATEM TAKIE POSTRZELENIE NASTĄPIŁO TO SKUTKUJE TO PRZYJĘCIEM, IŻ DO NARUSZENIA ZASAD BEZPIECZNEGO POLOWANIA DOSZŁO. NIE MA ZATEM, WBREW TWIERDZENIU SKARŻĄCEGO, BŁĘDU W USTALENIACH ORGANU CO DO DOPUSZCZENIA SIĘ PRZEZ NIEGO NARUSZENIA PODSTAWOWYCH ZASAD BEZPIECZEŃSTWA NA POLOWANIU. SĄD PODNIÓSŁ, IŻ POZYTYWNA PROGNOZA CO DO ZACHOWAŃ SKARŻĄCEGO SKUTKUJĄCA WYROKIEM WARUNKOWO UMARZAJĄCYM POSTĘPOWANIE ZOSTAŁA POCZYNIONA PRZEZ SĄD KARNY WYŁĄCZNIE NA UŻYTEK TEGO POSTĘPOWANIA I DOKONANA PRZEZ PRYZMAT PRZESŁANEK OKREŚLONYCH W ART. 67 § 1 K.K. NATOMIAST OCENA Z PUNKTU WIDZENIA ART. 18 UST. 1 PKT 2 CYT. USTAWY JEST OCENĄ ODRĘBNĄ, DO KTÓREJ DOKONANIA ZOBLIGOWANY JEST WŁAŚCIWY ORGAN POLICJI NA PODSTAWIE WŁASNYCH USTALEŃ FAKTYCZNYCH. W FAKCIE POCZYNIENIA TAKICH USTALEŃ NIE NAWIĄZUJĄCYCH DO PROGNOZY SĄDU KARNEGO NIE MOŻNA DOPATRYWAĆ SIĘ WADLIWOŚCI W SZCZEGÓLNOŚCI W OKOLICZNOŚCIACH SPRAWY ROZPOZNAWANEJ. ORGANY UZASADNIŁY SWOJE ROZSTRZYGNIĘCIA BEZ UCHYBIENIA PRZEPISOM PROCESOWYM W STOPNIU MOGĄCYM MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY ODWOŁUJĄC SIĘ DO MATERIAŁU DOWODOWEGO, KTÓRY BYŁ, ZDANIEM SĄDU, WYSTARCZAJĄCY DO ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY. SĄD PODNIÓSŁ PONADTO, IŻ ORGAN MA OBOWIĄZEK Z ART. 77 § 1 K.P.A. WYCZERPUJĄCEGO ZEBRANIA I ROZPATRZENIA MATERIAŁU DOWODOWEGO. W NINIEJSZEJ SPRAWIE TAKIM DOWODEM JEST RÓWNIEŻ OPINIA ŚRODOWISKA MYŚLIWSKIEGO I TAKA OPINIA W AKTACH SIĘ ZNAJDUJE. JEDNAKŻE TA OPINIA, JAK KAŻDY INNY DOWÓD W SPRAWIE PODLEGA OCENIE ORGANU I TAKIEJ OCENY ORGAN DOKONAŁ TYLE, ŻE WBREW STANOWISKU STRONY UZNAŁ, IŻ W ŚWIETLE PRZEDSTAWIONYCH OKOLICZNOŚCI W TYM POPEŁNIENIA CZYNU, O KTÓRYM MOWA W WYROKU NIE STANOWI ONA PODSTAWY DO PRZYJĘCIA, IŻ NIE ZACHODZI OBAWA, O KTÓREJ MOWA W ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI. TAKI STAN RZECZY NIE STANOWI ANI O "POZORNOŚCI UZASADNIENIA" ANI TEŻ O NARUSZENIU PRZEZ ORGAN ZASAD POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. ZARZUTY SKARŻĄCEGO W TYM ZAKRESIE SĄ ZATEM TAKŻE CHYBIONE. NIE MOŻNA RÓWNIEŻ DOKONYWAĆ OCENY ZAISTNIAŁEGO STANU RZECZY W KATEGORII PRAW SŁUSZNIE NABYTYCH. NATOMIAST NALEŻY PODZIELIĆ STANOWISKO STRONY (WYWIEDZIONE Z ART. 2 KONSTYTUCJI RP), ŻE JEŻELI DANEJ OSOBIE PRZYZNANO PRAWO TO ORGAN CHCĄC TO PRAWO COFNĄĆ MUSI WYKAZAĆ, ŻE OSOBA PRZESŁANEK DO DYSPONOWANIA TYM PRAWEM NIE SPEŁNIA I W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE TAKIE WYKAZANIE NASTĄPIŁO. ORGANY UZNAŁY BOWIEM TRAFNIE, NA PODSTAWIE ZGROMADZONEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO, IŻ ZACHODZĄ W ŚWIETLE ART. 18 UST. 1 PKT 2 W ZW. Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 POWOŁANEJ USTAWY PRZESŁANKI DO COFNIĘCIA SKARŻĄCEMU POZWOLENIA NA BROŃ. OD POWYŻSZEGO WYROKU SKARŻĄCY WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI I WNOSZĄC O JEGO UCHYLENIE W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W WARSZAWIE DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA ORAZ O ZASĄDZENIE OD KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI NA RZECZ SKARŻĄCEGO KOSZTÓW POSTĘPOWANIA KASACYJNEGO. SKARGĘ KASACYJNĄ SKARŻĄCY OPARŁ NA NASTĘPUJĄCYCH PODSTAWACH: 1. NARUSZENIU PRAWA MATERIALNEGO (ART. 174 PKT 1 P.P.S.A.) - TO JEST ART. 145 § 1 PKT 1) LIT. A W ZW. Z ART. 18 UST. 1 PKT 2 W ZW. Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI PRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE W WYNIKU BŁĘDNEGO ZAŁOŻENIA, ŻE W PRZYPADKU SKARŻĄCEGO WYSTĄPIŁY PRZESŁANKI OKREŚLONE W ART. 18 UST.1 PKT 2 W ZW. Z ART. 15 UST.1 PKT 6 TEJ USTAWY I EWENTUALNIE 2. NARUSZENIU PRAWA MATERIALNEGO (ART.174 PKT 1 P.P.S.A.) TO JEST ART. 15 UST.1 PKT 6 W ZW. Z ART. 18 UST.1 PKT 2 USTAWY O BRONI I AMUNICJI (DZ. U. NR 53 POZ. 549 ZE ZM.) PRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ; 3. NARUSZENIU PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY (ART.174 PKT 2 P.P.S.A.) - TO JEST ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C P.P.S.A. W ZW. Z ART. 80 I 77 § 1 KPA POPRZEZ ZAAKCEPTOWANIE DOWOLNEGO USTALENIA ORGANÓW POLICJI, IŻ SKARŻĄCY JEST OSOBĄ, CO DO KTÓREJ ISTNIEJE OBAWA ŻE UŻYJE BRONI W SPOSÓB ZAGRAŻAJĄCY BEZPIECZEŃSTWU I PORZĄDKOWI PUBLICZNEMU. SKARŻĄCY NIE ZGODZIŁ SIĘ ZE STWIERDZENIEM, IŻ DLA PROWADZONEGO POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO BEZ ZNACZENIA POZOSTAJE OKOLICZNOŚĆ WARUNKOWEGO UMORZENIA POSTĘPOWANIA PRZEZ SĄD POWSZECHNY. WSKAZAŁ, IŻ DECYDUJĄC SIĘ NA ZASTOSOWANIE LITERALNEJ WYKŁADNI POWOŁANEGO WYŻEJ PRZEPISU ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI, SĄD POWINIEN CZYNIĆ TO KONSEKWENTNIE, CZYLI PRZYJĄĆ, ŻE POZWOLENIE NA BRON COFA SIĘ OSOBOM SKAZANYM PRAWOMOCNYM ORZECZENIEM SĄDU ALBO WOBEC KTÓRYCH TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE. POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE ZOSTAŁO WSZCZĘTE PRZEZ ORGAN I INSTANCJI W DNIU 2 WRZEŚNIA 2008 R., CZYLI BLISKO PÓŁ ROKU PO UPRAWOMOCNIENIU SIĘ WYROKU O WARUNKOWYM UMORZENIU. BEZSPORNYM ZATEM JEST, ŻE JEDYNE DWIE PRZESŁANKI – TJ. SKAZANIE ALBO TRWANIE POSTĘPOWANIA KARNEGO – WSKAZANE W ART. 15 UST. 1 PKT 6 TEJ USTAWY NIE ISTNIAŁY JUŻ W DACIE WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO PRZEZ KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI W BIAŁYMSTOKU. W OCENIE STRONY SKARŻĄCEJ Z LITERALNEJ WYKŁADNI OMAWIANEGO PRZEPISU W ŻADEN SPOSÓB NIE WYNIKA, IŻ USTAWODAWCA DO ZAKRESU PODMIOTOWEGO TEJ REGULACJI ZALICZYŁ TAKŻE OSOBY, KTÓRE NIE ZOSTAŁY SKAZANE I WOBEC KTÓRYCH POSTĘPOWANIE JUŻ SIĘ NIE TOCZY. NIE MA ZATEM UZASADNIENIA POGLĄD SĄDU (S. 7 UZASADNIENIA) "SKORO BOWIEM ISTNIENIE OBAWY, O KTÓREJ W POWOŁANYM PRZEPISIE MOWA UZASADNIA NAWET TOCZĄCE SIĘ POSTĘPOWANIE O PRZESTĘPSTWO PRZECIWKO ŻYCIU, ZDROWIU LUB MIENIU, TO ZDANIEM SĄDU, PRZYJĄĆ NALEŻY, IŻ TYM BARDZIEJ UZASADNIENIEM DLA PRZYJĘCIA TAKIEJ OBAWY JEST ORZECZENIE NIE BĘDĄCE WYROKIEM SKAZUJĄCYM ALE UZNAJĄCE WINĘ OSKARŻONEGO". W OCENIE SKARŻĄCEGO ZA WYŁĄCZNĄ PODSTAWĘ COFNIĘCIA POZWOLENIA NA BROŃ SĄD PRZYJĄŁ NIE ART. 18 UST. 1 PKT 2 W ZW. Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI LECZ KOMPLETNĄ TREŚĆ ROZDZIAŁU XIX KODEKSU KARNEGO "PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO ŻYCIU I ZDROWIU" ZAWARTĄ W ART. 148 – 162. ZDANIEM SKARŻĄCEGO UŻYCIE PRZEZ USTAWODAWCĘ W PRZEPISIE ART.15 UST. 1 PKT 6 SFORMUŁOWANIA "PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO ŻYCIU I ZDROWIU", KTÓRYM ODPOWIADA TYTUŁ ROZDZIAŁU XIX KODEKSU KARNEGO NIE MOŻE BYĆ ROZUMIANE, IŻ WŁAŚNIE W TEN SPOSÓB ODSYŁA ON DO WSZYSTKICH PRZESTĘPSTW WYMIENIONYCH W TYM ROZDZIALE. GDYBY TAK MIAŁO BYĆ UŻYŁBY ON BOWIEM BEZPOŚREDNIEGO ODESŁANIA DO ROZDZIAŁU LUB DO WSZYSTKICH WYMIENIONYCH W NIM ARTYKUŁÓW. SKARŻĄCY POWOŁAŁ SIĘ NA WYKŁADNIĘ ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI PRZYJĘTĄ PRZEZ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY W WYROKU Z DNIA 23 CZERWCA 2008 R. SYGN. AKT. II OSK 697/07, Z DNIA 2 LUTEGO 2009 R. SYGN. AKT. II OSK 76/08, Z DNIA 31 PAŹDZIERNIKA 2008 R. SYGN. AKT II OSK 1302/07, Z DNIA 31 MARCA 2008R. SYGN. AKT II OSK 316/07. WSKAZAŁ, IŻ PRZYJĘCIE TAKIEJ WYKŁADNI OMAWIANEJ REGULACJI, IŻ USTALENIE ZAISTNIENIA FAKTU POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO MIENIU NIE MOŻE BYĆ UZNANE ZA WYŁĄCZNA PRZESŁANKĘ COFNIĘCIA POZWOLENIA NA BROŃ, LECZ KONIECZNE JEST PRZEPROWADZENIE SZERSZEJ ANALIZY W KAŻDEJ SPRAWIE PROWADZONEJ W TY PRZEDMIOCIE W ASPEKCIE TEGO, CZY RZECZYWIŚCIE ISTNIEJE UZASADNIONA OBAWA UŻYCIA BRONI PRZEZ UPRAWNIONEGO DO JEJ POSIADANIA W SPOSÓB SPRZECZNY Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO MA BEZPOŚREDNI ZWIĄZEK Z INDYWIDUALIZOWANIEM KAŻDEJ SPRAWY I OCENIANIE JEJ Z UWZGLĘDNIENIEM SZCZEGÓLNYCH WARUNKÓW MOGĄCYCH MIEĆ WPŁYW NA STWIERDZENIE ZAISTNIENIA UZASADNIONEJ OBAWY UŻYCIA BRONI W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO. SKARŻĄCY NIE PODZIELIŁ POGLĄDU SĄDU I INSTANCJI, ŻE DLA OCENY DZIAŁANIA ORGANÓW NIE MA ZNACZENIA CHARAKTER POPEŁNIONYCH CZYNÓW. SKARŻĄCY ZOSTAŁ BOWIEM OSKARŻONY O NIEUMYŚLNE SPOWODOWANIE ZARZUCANYCH MU CZYNÓW. ODWOŁAŁ SIĘ DO POZYTYWNEJ OPINII Z KOŁA ŁOWIECKIEGO ORAZ FAKTU BRAKU ZAMIARU PO STRONIE SPRAWCY. POWOŁAŁ SIĘ NA WYROKI NSA Z DNIA 27 MARCA 2008 R. SYGN AKT II OSK 275/07, Z DNIA 25 PAŹDZIERNIKA 2005 R. SYGN. AKT II OSK 125/05, Z DNIA 23 CZERWCA 2008 R. SYGN AKT II OSK 697/07. SKARŻĄCY PODNIÓSŁ PONADTO, IŻ STWIERDZENIE SĄDU: "NOTORIUM JEST BOWIEM, IŻ ZASADY BEZPIECZNEGO POLOWANIA WYKLUCZAJĄ SYTUACJE, W KTÓRYCH DOCHODZI DO POSTRZELENIA. (...) SKORO WIEC TAKIE POSTRZELENIE NASTĄPIŁO TO SKUTKUJE TO PRZYJĘCIEM, ŻE DO NARUSZENIA ZASAD BEZPIECZNEGO POLOWANIA DOSZŁO" JEST UPROSZCZENIEM DOKONANYM Z PRZEKROCZENIEM WSZELKICH MOŻLIWYCH GRANIC. NIE DO PRZYJĘCIA W PAŃSTWIE PRAWA JEST BOWIEM FORMUŁOWANIE POWYŻSZEGO ZARZUTU BEZ POWOŁANIA SIĘ NA PRZEPISY ROZDZIAŁU 3 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA ŚRODOWISKA Z DNIA 23 MARCA 2005R. W SPRAWIE SZCZEGÓŁOWYCH WARUNKÓW WYKONYWANIA POLOWANIA I ZNAKOWANIA TUSZ (DZ. U. Z DNIA 15 KWIETNIA 2005 R.) DOTYCZĄCE WARUNKÓW BEZPIECZEŃSTWA NA POLOWANIU. SĄD NIE UZNAŁ ZA BŁĘDNE, IŻ ORGAN NIE WSKAZAŁ, KTÓRA Z ZASAD WYNIKAJĄCA Z POWYŻSZEGO AKTU ZOSTAŁA ZŁAMANA, A JEŻELI TAK TO CZY W STOPNIU POZWALAJĄCYM NA UZNANIE SKARŻĄCEGO ZA CZŁOWIEKA NIEODPOWIEDZIALNEGO, LEKCEWAŻĄCEGO PRZEPISY BEZPIECZEŃSTWA. SAM TAKŻE W ŻADNYM STOPNIU NIE ODNIÓSŁ SIĘ DO NICH. SKARŻĄCY ZAZNACZYŁ, ŻE W ŻADNYM STOPNIU NIE OCZEKUJE OD SĄDU ADMINISTRACYJNEGO WCHODZENIA W KOMPETENCJE SĄDU POWSZECHNEGO I PRZEPROWADZANIA CZYNNOŚCI Z ZAKRESU POSTĘPOWANIA KARNEGO, JEDNAK W SYTUACJI GDY SĄD TEN ZARZUCA MU NARUSZENIE ZASAD BEZPIECZEŃSTWA NA POLOWANIU TO WINIEN TE ZASADY – I SPOSÓB ICH NARUSZENIA – WSKAZAĆ. TAKIE OCZEKIWANIE JEST TYM BARDZIEJ ZASADNE, ŻE ANI ORGANY POLICJI ANI TYM BARDZIEJ SĄD POWSZECHNY TAKIEJ ANALIZY NIE PRZEPROWADZIŁY. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, wobec wystąpienia obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, poprzez które autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie dowolnego ustalenia organów policji, iż skarżący jest osobą, co do której istnieje obawa, że użyje broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej organ administracji publicznej wszechstronnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy i trafnie uznał, że pozytywne opinie o skarżącym nie mogły odnieść pozytywnego skutku wobec ustalenia, że wobec W. K. toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Jak bowiem wynika z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli co do osoby, której takie pozwolenie wydano istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że osoba wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Dla uzasadnienia tego stanowiska celne są argumenty zawarte w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, LEX Nr 527545. Uchwała ta w swoim meritum dotyczy co prawda jedynie kwestii cofnięcia pozwolenia na broń osobie prawomocnie skazanej za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże rozważania zawarte w jej uzasadnieniu mają walor uniwersalny i dotyczą również sytuacji osób wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Dokonując wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazać należy, że skoro w przepisie tym określono najpierw "osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to krąg osób wymienionych w grupie pierwszej – szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Trafna jest również konkluzja jaką wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tejże uchwały, iż użycie słów "w szczególności", oznacza, że do osób wymienionych po tym stwierdzeniu ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego Wskazać przy tym należy, że treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych i brak jest podstaw do odstąpienia od stosowania wykładni językowej tego przepisu. W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, na co słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administrocyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Restrykcyjność przepisów dotyczących zarówno wydania pozwolenia na broń, jak i przede wszystkim jego cofnięcia jest zatem uzasadniona specyficznym charakterem tego uprawnienia. Należy się przy tym odnieść do powołanego w skardze kasacyjnej faktu warunkowego umorzenia postępowania karnego, prowadzonego w stosunku do skarżącego. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie w sprawie karnej faktycznie kończy to postępowanie. Jednak – jak słusznie wskazał Sąd I instancji – pozytywna prognoza poczyniona względem skarżącego niniejszym wyrokiem, ma zastosowanie jedynie w postępowaniu karnym i nie odnosi się do postępowania w sprawie wydania czy też cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można ponadto nie zauważyć, iż wyrok ten bezspornie stwierdza winę skarżącego – jest de facto wyrokiem skazującym. Reasumując wskazać należy, iż osoba wobec której toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Tym samym nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że oskarżenie o jedno z przestępstw przykładowo wymienionych w powołanym przepisie, tj. o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu stanowi pozytywną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.