II SA/Bd 939/08

18 marca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie WSA: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 marca 2009r. sprawy ze skargi Z.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2006r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia korzystania z własności nieruchomości oddala skargę Starosta B. na podstawie art. 124 i art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późno zm.) oraz art. 104, 108 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Pomorskiej Spółki Gazownictwa Sp. z 0.0. Oddział Zakład Gazowniczy w B., w dniu [...] czerwca 2006 r. wydał decyzję znak: [...], którą: 1) ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej własność Z. F., położonej we wsi S. gmina B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 2,63 ha, zapisanej w księdze wieczystej nr [...], przez udzielenie zezwolenia Spółce na przeprowadzenie przez teren nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia Dn [...] realizacji W. B. oraz innych podziemnych i naziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu, 2) zobowiązał inwestora - Pomorską Spółkę Gazownictwa Sp. z 0.0. Oddział Zakład Gazowniczy w B. do przywrócenia nieruchomości wymienionej w pkt 1 do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac związanych z ułożeniem gazociągu i zamontowaniem urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu, 3) zobowiązał właściciela nieruchomości do jej udostępnienia w celu wykonywania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii urządzeń wymienionych w pkt 1, 4) określił, że prace na przedmiotowej nieruchomości związane z ułożeniem gazociągu będą trwały w okresie od [...] lipca 2006 r. do [...] grudnia 2006 r. 5) określił, że nieruchomość w części przebiegu gazociągu będzie zajęta przez okres 50 lat. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Starosta B. stwierdził, że powodem wydania, w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej własność Z. F., był negatywny wynik rokowań i brak zgody właściciela na dobrowolne udostępnienie nieruchomości. Wskazał, że przed wydaniem decyzji przeprowadzono rozprawę administracyjną, która także nie doprowadziła do ugody i że do dnia wydania decyzji strony nie zawarły żadnej umowy cywilnoprawnej ze względu na duże rozbieżności dotyczące odszkodowania z tytułu realizacji inwestycji. W obawie o niezrealizowanie inwestycji w pełnym zakresie i powstanie dużych start finansowych, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. F. zarzucił naruszenie przepisu art. 21 pkt 2 Konstytucji, w myśl którego "wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem". Wskazał, że przeprowadzenie gazociągu przez jego nieruchomość znacznie obniży jej wartość i ograniczy korzystanie z niej, gdyż gazociąg podzieli działkę "na pół po skosie". Ponadto przeprowadzenie gazociągu i zainstalowanie wszystkich urządzeń ograniczy korzystanie ze znacznie większej powierzchni nieruchomości niż [...] m2, gdyż wystąpią strefy ochronne, które również ograniczają możliwości wykorzystania gruntu. W ocenie skarżącego, poprzez przeprowadzenie urządzeń gazociągu starci on możliwość wykorzystania nieruchomości jako działki budowlanej, oraz nie będzie mógł prowadzić niektórych upraw (sadu z drzewami owocowymi). Wojewoda K-P decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...], na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 126, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że zarzuty naruszenia art. 21 ust. 2 Konstytucji oraz braku zasadności decyzji i naruszenia art. 124 i 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie można uznać za słuszne. Przedmiotową decyzją, Starosta Bi udzielając zezwolenia na przeprowadzenie przez nieruchomość stanowiącą własność Z. F. gazociągu, ograniczył jedynie sposób korzystania z części tej nieruchomości. W myśl art. 64 ust. 3 Konstytucji, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Takie ograniczenie własności przewiduje między innymi przepis art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, będący podstawą materialnoprawną decyzji w niniejszej sprawie. Odnosząc się zaś do kwestii odszkodowania organ wskazał, że odszkodowanie jest ustalane dopiero po przeprowadzeniu gazociągu, gdyż tylko wtedy jest możliwe ustalenie szkód jakie na nieruchomości zostały poczynione. Ustalenie wysokości odszkodowania przyznanego na podstawie art. 124 ust. 4 w związku z art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, o ile nie zostanie uzgodnione między stronami, wymagać będzie wydania odrębnej decyzji administracyjnej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której podniósł on, iż zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i obniża wartość jego nieruchomości. Podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu, zarzucił naruszenie art. 124 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w uzupełniającym piśmie naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. Wojewoda K-P w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając tę skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 1140/06, orzekł o jej oddaleniu. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z treści art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późno zm.) wynika, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W ocenie Sądu, skoro wyznaczono rozprawę, a także uwzględniono wniosek pełnomocnika skarżącego umożliwiając jeszcze dodatkowe po jej zakończeniu, dalsze rokowania w przedmiotowej sprawie, zostały zachowane i zrealizowane zasady ogólne postępowania wskazane w szczególności wart. 7-10 K.p.a. O realizacji zasad zawartych w tych przepisach, świadczy także wydane przez organ administracji publicznej w dniu [...] czerwca 2006 r. postanowienie zarządzające złożenie kwoty [...] zł do depozytu dla pokrycia ewentualnych roszczeń, które zostało wykonane. Sąd wskazał również, że organ nie mógł - jak tego oczekiwał skarżący prowadzić w nieskończoność postępowania, a w szczególności nie miał obowiązku wyznaczania kolejnych rozpraw. Zauważyć bowiem należy, że obowiązkiem organu jest przestrzeganie wyrażonej wart. 12 K.p.a. - zasady szybkości postępowania i terminów załatwienia sprawy wskazanych wart. 33 i następnych K.p.a. Ponadto przyjęto, że przepis art. 124 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami nie upoważniał organu na obecnym etapie do ustalenia wysokości odszkodowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z. F. reprezentowany przez pełnomocnika i zaskarżając go w całości powołując art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (omyłkowo podano K.p.a.), zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 106 § 3 w związku z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niezbadaniu, czy na terenie gminy B. w dniu rozstrzygania przez organy administracji istniał plan zagospodarowania przestrzennego, kiedy ze zgromadzonych dowodów wynikało, iż mógł być uchwalony przed 1 stycznia 1995 roku, co skutkowało jego wygaśnięciem w dniu [...] grudnia 2003 roku na podstawie art. 87 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz.71.7), co w istocie rzeczy miało miejsce. Wskazując na powyższą podstawę wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Rozpoznając tę skargę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] października 2008 r., I OSK 1371/07 uchylił zaskarżony wyrok a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy w uzasadnieniu do niego wskazując, iż celem postępowania dowodowego, o którym mowa wart. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz ocena, czy został on przez organy ustalony zgodnie z regułami procedury administracyjnej oraz czy organy prawidłowo zastosowały do powyższych ustaleń przepisy prawa materialnego. Przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu będzie dopuszczalne wówczas, gdy postulowany bądź dopuszczony z urzędu dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05, ONSAiWSA z 2006 r. nr 2, poz. 45). Ponadto wskazano, że orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy nie oznacza rozstrzygania tylko i wyłącznie o nadesłane przez organ akta, lecz wszystkie materiały dowodowe zgromadzone w sprawie. W sytuacji, gdy w sprawie był zgromadzony materiał dowodowy, lecz nie został on sądowi przesłany, to jego obowiązkiem było skompletowanie akt, gdyż tylko takie akta pozwalają uznać sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przystępując do wyrokowania nie dysponował kompletem akt administracyjnych do prawidłowej oceny legalności wydanych decyzji administracyjnych. Stosownie do treści art. 124 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie gazociągu następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazano, że rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał podobnie jak uczyniły to organu obu instancji, że przesłanka określona we wskazanym wyżej przepisie została spełniona. Przedmiotowa inwestycja jest bowiem realizowana w oparciu o ustalenia planu miejscowego, tj. znajdującą się w aktach uchwałę Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. w pasach terenu pod gazociągi wysokiego ciśnienia Dn[...] mm oraz Dn [...] mm (Dz. Urz. Województwa T. Nr 27, poz. 214), zgodnie z którą teren, obejmujący między innymi część nieruchomości Z. F., przeznaczony jest pod projektowany gazociąg wysokiego ciśnienia. Wprawdzie uchwała ta w § 5 stwierdza, że traci moc uchwała Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] marca 1994 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy B. (Dziennik Urzędowy Województwa T. Nr 22/94, poz. 154) na obszarze zmiany planu, o którym mowa w § 2, to jednak ze znajdującej się w aktach sądowych k. 65 informacji Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2004 r. wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy B. utracił moc z dniem [...] grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, iż art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) stanowi, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r.( por. Z. Niewiadomski Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Komentarz Warszawa 2008r. str. 578.) Natomiast w znajdującej się w aktach administracyjnych k. 31 oraz dołączonej do akt sądowych z odpowiedzią na skargę kasacyjną k. 23 informacji Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2006 r. stwierdzono, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B. zatwierdzonym powołaną wyżej uchwałą Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. teren oznaczony w wyrysie planu miejscowego '" przeznaczony jest pod projektowane gazociągi wysokiego ciśnienia Dn 250, Dn 150. Dlatego też zobowiązano sąd pierwszej instancji aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wyjaśnił i rozważył, przeprowadzając dowód uzupełniający z dokumentu w postaci uchwały [...] Rady Gminy B. z dnia [...] marca 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania gminy B., jaki charakter miała zmiana tego planu, o której mowa w § 2 w związku z § 5 uchwały Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. w pasach terenu pod gazociągi wysokiego ciśnienia Dn 250 mm oraz Dn 150 mm o ciśnieniu pnom 5,5 MPa. Okoliczność ta zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ma wpływ na ocenę, czy utrata mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995 r. obejmowała również zmiany w planie dokonane po tej dacie, niezbędne jest ustalenie, czy miała ona samodzielny charakter i mogła w zakresie obejmującym zmianę w sposób zupełny określać przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie zawiera usprawiedliwioną podstawę i na mocy art. 185 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto o przepis art. 203 pkt 1, 205 § 2, 3, art. 209 wyżej wymienionej ustawy oraz § 14 pkt 2 lit. al rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1344 ze zm.). Na rozprawie pełnomocnik skarżącego uzupełniająco podniósł, że pojawiające się w orzecznictwie i doktrynie poglądy zwracające uwagę na samodzielny byt prawny zmian wprowadzanych do planów zagospodarowania przestrzennego nie są prawidłowe, gdyż w niczym nieuzasadniony sposób powołują się one na analogię między przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne oceniają legalność zaskarżonej decyzji i innych aktów poddanych właściwości sądów administracyjnych. I tak stosownie do treści przepisu, art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie natomiast z postanowieniami art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd, oraz organ którego bezczynność lub działanie było przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym, że przedmiotowa sprawa stanowiła przedmiot kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazania zawarte w uzasadnieniu do wyroku z dnia 1 października 2008 r. mają charakter wiążący dla Sądu ponownie rozpatrującego tę sprawę. Mówiąc o granicach związania w orzecznictwie przyjmuje się, że "Stosownie do przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), "wskazania co do dalszego postępowania" zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu stanowią postanowienia o wiążącym charakterze. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia." (wyrok NSA z dnia 6 września 2007 r., II FSK 209/07, Lex nr 377585). W związku z tym będąc związanym we wskazanym wyżej zakresie zaleceniami co do dalszego przebiegu postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uzupełnił materiał dowodowy o dokumenty w postaci uchwał wprowadzających zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy B. W sposób nie budzący wątpliwości wynika z nich, że mają charakter samodzielny i mogą funkcjonować w obrocie prawnym w oderwaniu od pierwotnego brzmienia planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż odnoszą się do precyzyjnie wskazanego fragmentu gminy i zostały wprowadzone w związku z zamiarem realizacji konkretnego przedsięwzięcia polegającego na budowie gazociągu. Dlatego też kierując się wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 1 października 2008 r. należało przyjąć, że uchwały na które powoływały się organy administracji w toku prowadzonego postępowania nadał obowiązują i wywołują skutki w obrocie prawnym. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów podniesionych przez pełnomocnika na rozprawie, a odnoszących się do charakteru zmian wprowadzanych w planach zagospodarowania przestrzennego to należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż w procesie wprowadzania zmian do planu zagospodarowania przestrzennego obowiązują takie same standardy jak w przypadku opracowywania i uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym można przyjąć, że zmiana, w przepisie prawa miejscowego, to jest planie zagospodarowania przestrzennego, która została wprowadzona zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regułami i ma charakter pozwalający jej na samodzielne wywoływanie skutków prawnych, zgodnie z postanowieniami art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wywołuje skutki prawne także po wygaśnięciu planu, który zmieniała. W tym konkretnym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie była prawidłowość dokonania zmian w planie zagospodarowania przestrzennego, ale decyzja upoważniająca do wejścia na grunt, dlatego też Sąd przyjął, że zmiana w planie zagospodarowania przestrzennego gminy B. obowiązuje, nie oceniał natomiast prawidłowości jej wprowadzenia. Przyjmując, że przepisy prawa miejscowego na które powoływały się organy administracji w dacie orzekania obowiązywały należy przyjąć, że w ocenianym przypadku zachodziły podstawy do zastosowania art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten stanowi bowiem, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Z akt sprawy wynika, że Pomorska Spółka Gazownictwa Sp. z 0.0. Oddział Zakład Gazowniczy w B. wnioskiem z dnia [...] lutego 2006 r. wystąpiła o wydanie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie gazociągu wysokociśnieniowego Dn 250 realizacji W.-B. między innymi na nieruchomości skarżącego. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że budowa przedmiotowego gazociągu jest inwestycją celu publicznego i że osoby wskazane we wniosku, m.in. skarżący, nie wyraziły zgody na zaproponowane przez Spółkę warunki. Wobec zaistniałego prawdopodobieństwa wstrzymania inwestycji, wniosła o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Poinformowała również, iż nie doszło do ugody ze skarżącym, na dowód czego przedłożyła notatkę z dnia [...] marca 2006 r. Przedłożyła również informację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. - uchwały Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. (Dz. Urz. Woj. Toruńskiego Nr 27, poz. 214). Z akt sprawy wynika także, iż w dniu [...] kwietnia 2006 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną w sprawie wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z części działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego. Na rozprawie do ugody nie doszło. Na wniosek pełnomocnika właściciela nieruchomości uzgodniono termin i miejsce spotkania stron bez udziału pracowników Starostwa Powiatowego i Gminy Miasta B. Pełnomocnik właściciela zobowiązał się do poinformowania o wynikach rozmów. Po spotkaniu, pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Pomorska Spółka Gazownictwa Sp. z 0.0. poinformowała Starostę, że strony nie doszły do porozumienia (do pisma dołączono notatkę służbową z dnia [...] kwietnia 2006 r.) i podtrzymała swój wniosek o wydanie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie gazociągu przez nieruchomość skarżącego. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że zachodziły faktyczne i prawne podstawy do zastosowania art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w związku z tym Sąd niedopatrzywszy się naruszeń przepisów prawa materialnego oraz o postępowaniu administracyjnym mogących mieć wpływ na wynik postępowania na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.