II SA/Gl 13/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2009r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. w L. zwróciła się do Gminnego Ośrodka Geodezji i Kartografii w Z. o udzielenie informacji czy "B" Spółka z o.o. w Z. jest lub była właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w Z., wraz z podaniem numerów ksiąg wieczystych lub numerów zbioru dokumentów dla takich nieruchomości. Równocześnie zawnioskowała o podanie numerów ksiąg wieczystych lub numerów zbioru dokumentów dla nieruchomości położonych przy ul. [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że spółka "B" jest dłużnikiem a jej dług został stwierdzony tytułem wykonawczym, na mocy którego wszelkie urzędy są zobowiązane do udzielenia pomocy. Do wniosku dołączono kopie prawomocnego nakazu zapłaty z dnia [...]r. wydanego przez SO w K. w sprawie o sygn. [...] oraz postanowienia SO w K. z dnia [...] r. sygn. [...] w sprawie nadania temu nakazowi klauzuli wykonalności na rzecz wnioskującej Spółki. Pismem z dnia [...] r. z upoważnienia Prezydenta Miasta udzielono wnioskodawczyni informacji dotyczącej działek położonych przy ul. [...]. Spółka "A" w odpowiedzi zawnioskowała o uzupełnienie udzielonej informacji poprzez podanie, czy "B" były lub są właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w Z., zgodnie z pierwotnym wnioskiem. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z. odmówił udzielenia przedmiotowych informacji podając w podstawie prawnej przepis art. 219 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2005 r. nr 240 poz. 2027 ze zm.). W uzasadnieniu stwierdzono, że żaden przepis nie uprawnia wierzyciela do żądania od organu administracji wydania dla potrzeb postępowania egzekucyjnego zaświadczenia o stanie majątkowym dłużnika. Wykazanie interesu prawnego jest zaś warunkiem uzyskania informacji z ewidencji gruntów. Ustaleniu stanu majątkowego dłużnika służy instytucja wyjawienia majątku. Spółka "A" nie wykazała swego interesu prawnego w sprawie. Informacje z zasobu geodezyjnego mogą dotyczyć tylko konkretnej nieruchomości, nie są to dane dotyczące osób mimo, że w operacie ujawnieniu podlegają właściciele lub władający. O ile zatem nie chodzi o wydanie wyrysuj lub wypisu z operatu ewidencyjnego, informacje pochodzące z zasobu geodezyjnego i kartograficznego przybierają postać zaświadczenia w rozumieniu art. 217 k.p.a., które wydaje się wyłącznie w przypadkach przewidzianych w tym przepisie. Wnioskodawca posiada interes faktyczny w ujawnieniu stanu majątku dłużnika, nie legitymuje się jednak w sprawie interesem prawnym. W zażaleniu na to postanowienie "A" Sp. z o.o. w L. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia względnie o jego zmianę przez udzielenie informacji objętej wnioskiem. Uzasadniając to żądanie stwierdziła, że kwestie udzielania informacji z ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy działu VII kodeksu postępowania administracyjnego o wydaniu zaświadczeń. Zgodnie z przepisem art. 217 § 2 pkt 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Istnienie takiego interesu po stronie żalącej się zostało jej zdaniem wykazane. Zgodnie z treścią art. 218 § 1 kpa organ nie może odmówić wydania zaświadczenia gdy dysponuje określonymi ewidencjami i rejestrami na podstawie których można ustalić stan faktyczny lub prawny w sprawie. W niniejszej sprawie dane takie wynikają z ewidencji gruntów i budynków, co wynika z treści art. 2 pkt 8 oraz art. 20 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Dalej żaląca się stwierdziła, że z art. 7 Konstytucji wynika obowiązek działania organów państwowych w granicach i na podstawie prawa. Jeśli zatem przepis prawa wyraźnie nakłada na organ administracji obowiązek udzielenia określonej informacji ( art. 218 kpa ), to nie ma jej zdaniem żadnych podstaw prawnych do tego aby organ badał motywy działania wnioskodawcy. Nie ma przepisu prawa który zabraniałby wierzycielowi poszukiwania majątku dłużnika czy narzucał sposób tego poszukiwania. To wierzyciel dobiera środki najbardziej dla siebie odpowiednie. Jeśli organ administracji dysponuje danymi i wnioskodawca złoży wniosek, organ administracji jest zobowiązany udzielić żądanej informacji, w sytuacji gdy żalący się wykaże się w tym względzie interesem prawnym. Dla wykazania tego interesu powołano się przy tym na prawomocny nakaz zapłaty z dnia [...] r. wydanego przez SO w K. w sprawie o sygn. [...]. Interes prawny wierzyciela wynika z jego prawa podmiotowego jako prawa do egzekwowania świadczenia. Istnienie tego prawa jest powszechnie przyjmowane w doktrynie. Wierzytelność jako prawo podmiotowe jest chroniona przepisami prawa powszechnie obowiązującego jak choćby art. 527 i n. kc. Wierzytelność jako prawo majątkowe jest też wprost chroniona przez art. 64 Konstytucji. Potwierdzeniem interesu prawnego wierzyciela jest klauzula wykonalności nadawana tytułowi egzekucyjnemu, w której sąd stwierdza, że tytuł egzekucyjny przedstawiony przez wierzyciela nadaje się do wykonania i że prowadzenie egzekucji przeciwko dłużnikowi jest dopuszczalne, oraz nakazuje urzędom i osobom zainteresowanym wykonanie tytułu egzekucyjnego. Dlatego też zdaniem żalącej się nie można zgodzić się z twierdzeniem, że do poszukiwania majątku właściwy jest komornik a w pewnych sytuacjach sąd powszechny. Z powołanego przez organ przepisu art. 7971 kpc wynika, że wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie majątku. Wierzyciel nie ma przymusu działania przez komornika. Ponadto z art. 797 kpc wyraźnie wynika, że komornik działa na wniosek wierzyciela w którym wskazać należy sposób egzekucji, czyli nieruchomość z której komornik ma prowadzić egzekucję. Taka interpretacja przepisów znajduje też zdaniem "A." Sp. z o.o. w L. potwierdzenie w treści art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych ( tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. zażalenia tego nie uwzględnił i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 3 i art. 24 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, utrzymał orzeczenie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że udostępnienie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje na podstawie przepisów art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z § 51 rozporządzenia starosta udostępnia dane ewidencyjne w formie: komputerowych wydruków mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, wypisów z rejestrów i kartotek, wyrysów z mapy ewidencyjnej, plików komputerowych oraz informacji przekazywanych ustnie i wizualnie. Udostępnienie tych danych może przybierać postać zaświadczenia ( wypisu ) jak i informacji. Wniosek żalącej się dotyczył zaś wskazania majątku dłużnika, a do tego nie jest upoważniony organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków. Nie ulega zdaniem organu odwoławczego wątpliwości, że udzielenie takiej informacji musi przybrać formę zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 Kpa. Rodzajem zaświadczenia, wydawanym z ewidencji gruntów i budynków, jest wypis, o którym mowa w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ( wzór wypisu określa załącznik nr 5 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Zdaniem organu wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o wyjawienie majątku nieruchomego konkretnego podmiotu. Żądał także podania numerów KW tych nieruchomości. W związku z tym należy zdaniem organu odwoławczego zauważyć, że informacje jawne z zakresu danych przedmiotowych objętych ewidencją gruntów i budynków, udostępnienie których zdaniem żalącej się jest przedmiotem wniosku, odnoszą się wyłącznie do konkretnie określonej nieruchomości. Jeżeli wnioskodawca jest zainteresowany uzyskaniem informacji (nie zaświadczenia) z operatu ewidencyjnego wówczas w celu uzyskania jawnych danych o gruntach, budynkach i lokalach winien określić konkretną nieruchomość (jej numer ewidencyjny bądź adres), nie zaś nazwisko i adres właściciela ( lub innego rodzaju podmiotu podlegającego zarejestrowaniu w ewidencji gruntów i budynków) bliżej nie określonej nieruchomości. Treść wniosku żalącej się Spółki zmierzała w ocenie organu nie do uzyskania zaświadczenia określonej treści, lecz do poszukiwania majątku dłużnika, czemu ewidencja gruntów nie służy, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że udostępnienie danych z operatu ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy szczególne. Tryb i zakres udostępnianych danych jest szczegółowo opisany zarówno w prawie geodezyjnym, jak i rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wniosek nie dotyczył udzielenia informacji dotyczącej określonej działki / budynku, lecz wykazu nieruchomości ( wraz z numerami KW ) będących własnością dłużnika. Informacja taka nie mieści się w katalogu danych, których udostępnianie odbywa się na zasadach wymienionych w art. 24 ust. 2 prawa geodezyjnego i musi przybierać postać zaświadczenia. Zaświadczeniem takim może być wypis z ewidencji gruntów, jak również inny dokument zawierający w treści ww. informacje, lecz także będący zaświadczeniem, którego wydanie wiąże się z procedurą określoną w art. 217 Kpa. Zgodnie z art. 217 – 218 Kpa zaświadczenie wydaje się wyłącznie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Żadna z powyższych sytuacji w przedmiotowej sprawie nie miała zdaniem organu odwoławczego miejsca. Żaden przepis prawa materialnego nie nakłada na wierzyciela obowiązku dostarczenia zaświadczenia z operatu ewidencyjnego dla celów postępowania egzekucyjnego. Ponadto przepisy kodeksu postępowania cywilnego dość precyzyjnie określają procedurę wyjawienia majątku. Kategoria interesu prawnego jest zaś kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego (a nie podmiotowego), zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Istnienie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Taki przepis winien wskazać wnioskodawca, jeżeli żąda zaświadczenia. O interesie prawnym nie świadczy okoliczność prowadzenia przez wnioskodawcę postępowania egzekucyjnego. Nie przesądza też o tym klauzula wykonalności na wyroku sądowym, która odnosi się do urzędów i instytucji których wyrok ten może dotyczyć, co nie ma miejsca w rozpatrzonej sprawie. Egzekucja wierzytelności niewątpliwie stanowi o istnieniu interesu faktycznego w uzyskaniu aktualnych danych z operatu ewidencji gruntów i budynków. Interes faktyczny bowiem to stan, w którym wprawdzie dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany podjęciem przez organy danej czynności lub rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Poszukiwanie majątku przez wierzyciela z całą pewnością ułatwiłoby i obniżyło koszty egzekucji komorniczej, nie stanowi jednak przesłanki do skutecznego żądania czynności od organów administracji publicznej przez wydanie zaświadczenia z operatu ewidencyjnego. W skardze do sądu administracyjnego Spółka "A" wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji jako wydanych jej zdaniem z naruszeniem: - art. 20, art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 218 kpa przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że skarżąca nie ma interesu prawnego do uzyskania informacji z ewidencji gruntów, - § 17, § 22 – 25, § 29, § 32 i § 73 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, art. 7 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 5 Kc przez ich niezastosowanie, - art. 7, 77, 80 i 107 § 3 w zw. z art. 140 Kpa, polegającym na niewyjaśnieniu sprawy i nieuwzględnieniu słusznego interesu strony, Skarżąca wniosła też o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano pogląd organów orzekających jakoby skarżąca nie miała interesu prawnego a jedynie interes faktyczny w żądaniu uzyskania informacji objętych jej wnioskiem z dnia [...] r. Przytaczając orzecznictwo i poglądy doktryny przesądzające o wywodzeniu interesu prawnego danego podmiotu z przysługującego mu prawa własności, stwierdziła dalej skarżąca, że podobnym prawem podmiotowym polegającym ochronie przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego jest również wierzytelność rozumiana jako prawo wierzyciela do egzekwowania od dłużnika określonego świadczenia. Potwierdzeniem takiego prawa jest klauzula wykonalności. Podkreślono, że ochrona wierzytelności wynika z art. 64 Konstytucji RP. Skoro wierzytelność stwierdzona tytułem wykonawczym może stanowić podstawę uzyskania wpisu hipoteki to tym bardziej powinna dawać możliwość uzyskania informacji z ewidencji gruntów. Istnieje ścisły związek (stanowiący o interesie prawnym wierzyciela), między możliwością uzyskania przez wierzyciela danych z ewidencji gruntów odnoszących się do dłużnika, a możliwością uzyskania świadczenia od dłużnika i w konsekwencji zrealizowania przez wierzyciela przysługującego mu prawa do ochrony dobra majątkowego. Bez znaczenia jest przy tym zdaniem skarżącej, czy ma ona inne możliwości ustalenia majątku dłużnika, z którego może prowadzić egzekucję. Z żadnego przepisu nie wynika bowiem aby wierzyciel był ograniczony w wyborze przysługujących mu uprawnień w poszukiwaniu majątku dłużnika. Dalej skarżąca podtrzymała w ogólnym zarysie stanowisko zaprezentowane wcześniej w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zaakcentowano, że w stanie faktycznym i prawnym rozpatrywanej sprawy skarżąca legitymuje się jedynie interesem faktycznym a nie prawnym w uzyskaniu zaświadczenia o objętej jej żądaniem treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje : Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy obydwu instancji nie uchybiły przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, niezależnie od treści wniosku o udostępnienie danych (udzielenie informacji o nieruchomościach), podlegał on rozpoznaniu w formach, uregulowanych przepisami prawa materialnego, w tym wypadku ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz kodeksu postępowania administracyjnego (dotyczącymi trybu wydawania zaświadczeń). Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez ewidencję gruntów i budynków rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Z kolei państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny to zbiór map oraz materiałów fotogrametrycznych, teledetekcyjnych, rejestrów, wykazów, informatycznych baz danych, katalogów danych geodezyjnych i innych opracowań powstałych w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych (art. 2 pkt 10 cyt. ustawy). Ewidencja gruntów i budynków zawiera informacje wskazane w art. 20 ust. 1 i 2 ustawy. Z mocy art. 24 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów, zawiera informacje o gruntach, budynkach i lokalach, zaś informacje te są jawne. Natomiast wypisy i wyrysy z operatu ewidencyjnego są wydawane na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek i lokal, osób fizycznych i prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które mają interes prawny w tym zakresie, a także na żądanie zainteresowanych organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego (art. 24 ust. 3 ustawy). Wobec powyższego należy przyjąć, że informacje z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet o ile nie przybierają formy odpisu i wyrysu, mogą dotyczyć jedynie konkretnego (zindywidualizowanego) gruntu, budynku, bądź lokalu. Nie są to w żadnym wypadku informacje o danych osobowych, mimo faktu, że w operacie wskazuje się także m.in. właściciela bądź władającego. O ile więc nie chodzi o wydanie wypisu i wyrysu z operatu ewidencyjnego, informacje pochodzące z zasobu geodezyjnego i kartograficznego przybierają formę zaświadczenia w rozumieniu art. 217 kpa. Tymczasem zgodnie z art. 217 § 2 kpa, zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Prawidłowo uznały organy obydwu instancji, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z powyższych sytuacji. Jest poza sporem, iż skarżąca Spółka ubiegała się o udzielenie informacji o majątku dłużnika. Taki stan rzeczy uzasadnia zaś przyjęcie istnienia po jej stronie interesu faktycznego, a nie – interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu danych i to bliżej nieskonkretyzowanych, skoro w istocie chodzi o poszukiwanie majątku w celu wdrożenia egzekucji komorniczej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 560/06, uzyskanie takich dokumentów jest uzależnione od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Nie można zaś uznać za przepisy uzasadniające interes prawny strony przepisów proceduralnych kodeksu postępowania cywilnego, dotyczących postępowania egzekucyjnego. Poszukiwanie majątku nieruchomego dłużników nie należy zaś do procedury administracyjnej, lecz uregulowane jest przepisami art. 913 – 9201 kc. W szczególności też, przepis art. 797 kpc, nie nakłada na wierzyciela obowiązku przedłożenia dowodów stwierdzających stan majątkowy dłużnika. Taki też pogląd zawarto w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt I Po 102/08. Przychylając się w pełni do powyższej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził zatem, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podkreślenia wymaga zaś fakt, iż skarżąca działając jako wierzyciel nie była zwolniona od wykazania interesu prawnego w żądaniu udzielenia informacji, które winny przybrać formę zaświadczenia. Interesu prawnego nie można też wywodzić z treści art. 353 § 1 kc, który to przepis nie dotyczy w żadnej mierze zasad udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków. Wypis z ewidencji nie jest też niezbędny dla przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, zaś ustanowienie hipoteki przymusowej dotyczy zindywidualizowanej nieruchomości. Wymogów takich nie spełniał wniosek skarżącej Spółki w zakresie, w jakim nie wskazywał żadnej konkretnej nieruchomości dłużnika, lecz w istocie zmierzał do uzyskania informacji o jego majątku, czemu nie służy ewidencja gruntów i budynków. Powyższe stanowisko Sądu znajduje też uzasadnienie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., I I OSK 560/06 (niepubl.), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 lipca 2008 r., II SA/Gl 1054/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2008 r., II SA/Gl 1055/07, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2008 r., III SA/Gd 150/08, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2008 r. III SA/Wr 599/07, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 maja 2008 r., II SA/Ol 185/08, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 maja 2008 r., III SA/Gd 77/08, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 marca 2008 r., II SA/Sz 1134/07, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 marca 2008 r., II SA/Sz 1135/07, niepubl. Odmiennej konstatacji co do istnienia w niniejszej sprawie po stronie skarżącej interesu prawnego nie można też wyprowadzić zdaniem Sądu z treści powołanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych w których kwestia interesu prawnego była rozpatrywana z pominięciem treści art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zdaniem Sądu podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że dane objęte wnioskiem skarżącej wykraczają poza katalog danych, których udostępnienie odbywa się na zasadach wymienionych w art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Dlatego też słusznie uznał ten organ, że żądanie skarżącej powinno być rozpoznane przy zastosowaniu treści art. 217 – 218 kpa. Nie można podzielić też w tej sytuacji stanowiska skarżącej, że w sprawie doszło do naruszenia treści art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, która to ustawa nie może być stosowana w oderwaniu od unormowań zawartych w Prawie geodezyjnym i kartograficznym. Sąd nie podziela też stanowiska skarżącej, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem powołanych w skardze norm konstytucyjnych. W świetle przedstawionych wyżej wywodów zostało ono bowiem wydane zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, zgodnie z obowiązującym prawem (art. 7 Konstytucji). Skarżąca nie została też pozbawiona ochrony przysługującego jej prawa majątkowego (wynikającego z przysługującej jej wierzytelności – art. 64 Konstytucji ), gdyż może realizować tę ochronę w innych przewidzianych przepisami formach. Z zasady państwa prawnego należy zaś wyprowadzić wniosek, że organy administracji publicznej nie mogą wydawać orzeczeń nie mających oparcia w obowiązującym prawie. Zdaniem Sądu interesu prawnego skarżącej (w rozumieniu art. 24 ust. 3 Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego oraz art. 217 § 2 pkt 2 kpa ) nie można też wyprowadzić z faktu, że przysługująca jej wierzytelność może zostać zabezpieczona przez wpis hipoteki. Z faktu, że wierzyciel nie został wyraźnie ograniczony w zakresie możliwości poszukiwania majątku dłużnika nie można też wyprowadzić wniosku, iż może on to robić w formach nie przewidzianych obowiązującymi przepisami, a tym bardziej, że każde działanie w tym kierunku jest działaniem opartym na interesie prawnym w rozumieniu ww. przepisów, co zdaje się wynikać ze stanowiska skarżącej. Z tych wszystkich względów nie można podzielić też stanowiska skarżącej, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem powołanych w skardze przepisów postępowania ( kpa ). Sprawa została bowiem należycie wyjaśniona i rozważona do końcowego jej rozstrzygnięcia. Uwzględnienie zaś interesu strony nie może nastąpić przez naruszenie obowiązujących przepisów. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).