II OSK 1154/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Bożena Popowska Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 304/09 w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do celów łowieckich oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 304/09, oddalił skargę K. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do celów łowieckich. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie powziął wiadomość, że przeciwko K. F., posiadającemu pozwolenie na broń palną myśliwską toczy się postępowanie karne, w którym zostały postawione zarzuty z art. 258 § 1, art. 271 § 1 i § 3, art. 286 § 1 i art. 299 § 1 k.k. oraz art. 56 § 1 i art. 54 § 1 k.k.s. Wymienione czyny należą do kategorii przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu, przeciwko wiarygodności dokumentów oraz przeciwko mieniu. W dniu [...] czerwca 2007 r. Prokuratura Okręgowa w Toruniu wniosła m. in. przeciwko skarżącemu akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Toruniu a sprawa karna toczy się w tym Sądzie pod sygn. akt II K 76/08. W związku z powyższym w dniu [...] sierpnia 2008 r. organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia K. F. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ przeprowadził wywiad środowiskowy o uprawnionym i skontrolował sposób przechowywania broni. Z dokumentu tego wynika, że uprawniony prowadzi własną działalność gospodarczą, mieszka w domu jednorodzinnym. Posiada dwie jednostki broni palnej myśliwskiej, które są przechowywana w szafie pancernej, ma pozytywną opinię, nie ma skłonności do nadużywania alkoholu ani innych nałogów, nie stwierdzono u niego choroby psychicznej. Nie figuruje w kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego. Wedle opinii Zarządu Koła Łowieckiego "[...]", do którego należy skarżący jest on człowiekiem zdyscyplinowanym, wzorowym, chętnie służy pomocą w każdej sytuacji, aktywnie uczestniczy w pracach koła i przy dokarmianiu zwierzyny. W aktach znajduje się też wskazany wyżej skierowany do Sądu akt oskarżenia, z którego wynika, że K. F. postawiono 5 zarzutów, a oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jak wynika z aktu oskarżenia, skarżący działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dopuścił się szeregu przestępstw w tym m. in. przestępstwa przeciwko mieniu. Przestępstwo to zostało bezpośrednio wymienione przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej jako u.b.a.), jako szczególnie uzasadniające istnienie obawy, użycia broni przez jej posiadacza w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył do Komendanta Głównego Policji K. F. Wskazał, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej jest efektem błędnej interpretacji przez organ I instancji przepisów ustawy o broni i amunicji, ponieważ wyrok jeszcze nie zapadł, a oskarżony, wbrew twierdzeniom organu, nie stwarza uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] października 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał na brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. i stwierdził, że nakazuje on organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Cofnięcie pozwolenia na broń osobom skazanym za przestępstwa przeciwko mieniu a także, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw ma charakter obligatoryjny, zatem inna decyzja nie mogła zapaść. Nietrafne są również zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej, bowiem skarżący poinformowany został o wszczęciu wobec niego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, był pouczony o przysługujących mu w toku tego postępowania prawach, a całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie została wnikliwie rozpatrzona przez organ I instancji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym nie ustala się winy, czy niewinności osoby posiadającej pozwolenie na posiadanie broni. Nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z akt karnych i dokumentu - decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie uchylającej decyzję I instancji, która to okoliczność była istotna tylko dla toczącego się postępowania karnego. W niniejszej sprawie istotne znaczenie miało ustalenie faktu, czy przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o czyn objęty katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Skargę na decyzję ostateczną Komendanta Głównego Policji K. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucił naruszenie art. art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że zachodzą podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, naruszenie art. 7, 8, 75, 76, 77 i 80 k.p.a. przez naruszenie zaufania obywatela do organów państwa poprzez brak wszczęcia postępowania administracyjnego niezwłocznie po wszczęciu postępowania karnego tj. w 2006 r., niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy, niedopuszczenie dowodu z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, pomimo iż jest to dokument urzędowy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, uznanie, że dana okoliczność została udowodniona bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, a także naruszenie art. 43 ust 3 i art. 32 Konstytucji RP i art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd stwierdził, że uregulowanie zawarte w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności", poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie uzasadnioną obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że z przepisu art.15 ust.1 pkt 6 u.b.a. wynika, iż z woli ustawodawcy, osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa w nim wymienione lub osoby, przeciwko którym toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw, w tym przestępstwa przeciwko mieniu, są uznane za stwarzające obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, a jego przyznanie jest ściśle reglamentowane i obwarowane spełnieniem szeregu warunków. Taki stan rzeczy podyktowany jest oczywistą okolicznością, iż z każdym posiadaniem broni wiążą się zagrożenia jej niewłaściwego użycia, a spełnienie warunków ustawowych ma te zagrożenia minimalizować. Z tych względów, chroniąc interes społeczny, ustawodawca zakazał wydawania pozwoleń na broń lub nakazał cofnięcie wydanych pozwoleń m.in. osobom, które zostały skazane za określone przestępstwa, w tym przestępstwa przeciwko mieniu, lub co do których toczy się postępowanie karne pod zarzutem popełnienia takich przestępstw. Zdaniem Sądu, skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą, przeciwko której toczy się postępowanie za przestępstwo przeciwko mieniu, to okoliczność ta przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą dysponować bronią. W tej sytuacji w niniejszej sprawie, zdaniem sądu pierwszej instancji, zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Zdaniem Sądu nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów procesowych i niepełnego wyjaśnienia sprawy oraz poczynienia błędnych ustaleń. Organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny, nie naruszając art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Organy zasadnie oparły rozstrzygnięcie przede wszystkim na ustaleniu, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o przestępstwo przeciwko mieniu. Za niezasadny Sąd pierwszej instancji uznał ponadto zarzut naruszenia art. 76 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z akt karnych oraz z dokumentów mających znaczenie w postępowaniu karnym. Organ prowadzący postępowanie w sprawie broni nie jest bowiem, zdaniem tego Sądu, uprawniony do czynienia swoich własnych ustaleń, co do okoliczności popełnienia przestępstwa przez uprawnionego do broni, ani co do jego winy. Dla organu Policji dowodem, że toczy się przeciw uprawnionemu do broni postępowanie karne może być nawet tylko postanowienie o przedstawieniu zarzutów, a z całą pewnością dowodem takim jest akt oskarżenia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w sprawie nie został również naruszony art. 8 k.p.a. i zawarta w nim zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń dopiero po upływie znacznego okresu czasu od wszczęcia postępowania karnego w żaden sposób nie narusza interesu uprawnionego, a dowodzi "pewnej ostrożności organu i chęci uniknięcia działań pochopnych". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 43 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności. Zasada domniemania niewinności nie doznaje żadnych ograniczeń w związku ze sprawą niniejszą. Jest oczywiste, że do czasu wydania prawomocnego wyroku skazującego podejrzany nie może być uznany za winnego zarzucanego mu czynu i obowiązuje w stosunku do niego zasada domniemania niewinności. Sąd podkreślił, że ze względu na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego ustawodawca w ustawie o broni i amunicji ustanowił prawo do podjęcia przez organ pewnych działań prewencyjnych w stosunku do osób uprawnionych do posiadania broni. W przypadku stwierdzenia przez organ, że osoby te budzą uzasadnioną obawę sprzecznego z prawem użycia broni, organ cofa pozwolenie na broń. Jedną z okoliczności, które z woli ustawodawcy powinny wzbudzić w organie uzasadnioną obawę, co do konkretnej osoby, jest prowadzenie przeciwko niej postępowania karnego o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Nie czekając na ustalenie winy organ ma obowiązek, dla uniknięcia prognozowanego zagrożenia ze strony tej osoby, cofnąć jej pozwolenie na broń. Organ Policji nie ustala winy przed wyrokiem karnym i nie narusza zasady domniemania niewinności, a nawet w ogóle winą się nie zajmuje (bo to do niego nie należy), a jedynie po ustaleniu prowadzenia pewnych typów postępowań karnych ma obowiązek podjąć działania przewidziane w u.b.a. i cofnąć pozwolenie na broń. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. F. zaskarżając tenże wyrok w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na podstawie art. 203 p.p.s.a. kosztów postępowania według norm przepisów. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego: 1. poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., polegającą na błędnym przyjęciu, że pozwolenie na broń musi być obligatoryjnie cofnięte wszystkim osobom, które skazano lub wobec których toczy się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, bez konieczności dokonania oceny czy postawiony skarżącemu zarzut rzeczywiście powoduje powstanie uzasadnionej obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, 2. niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez "uznanie, że organ administracyjny był uprawniony co cofnięcia pozwolenia na broń, w sytuacji gdy w rzeczywistości skarżący nie należał do kategorii osób wymienionych w art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a.", II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], w sytuacji gdy istniały uzasadnione przesłanki do uznania, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 18 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r., w sytuacji gdy istniały przesłanki do uznania, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., gdyż Komendant Główny Policji podczas postępowania naruszył zasady praworządności oraz nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 75, 76, 77, 80 k.p.a., poprzez nieuchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r., w sytuacji gdy istniały przesłanki do uznania, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 75, 76, 77, 80 k.p.a., gdyż Komendant Główny Policji w sposób wadliwy przeprowadził postępowanie dowodowe w szczególności poprzez to, że nie dopuścił wszystkiego co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; nie przeprowadził dowodów z akt sprawy karnej oraz postępowania podatkowego, nie zebrał i nie sprawdził w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego oraz błędnie przyjął, że dana okoliczność ("uzasadniona obawa") została udowodniona; 4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r., w sytuacji gdy istniały przesłanki do uznania, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 8 k.p.a., gdyż Komendant Główny Policji naruszył zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, 5. naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji dowodu uzupełniającego, wnioskowanego przez skarżącego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r., w sytuacji gdy dowód ten był niezbędny do wyjaśnienia, iż brak jest dostatecznych dowodów potwierdzających istnienie "uzasadnionej obawy" wobec skarżącego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, wobec wystąpienia obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, poprzez które autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez nieuchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, albowiem wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie przedmiotowa decyzja nie naruszała art. 18 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 75, 76, 77, 80 k.p.a. a także art. 106 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji niewadliwie bowiem wskazał, że organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny, nie naruszając art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Organy zasadnie oparły rozstrzygnięcie przede wszystkim na ustaleniu, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o przestępstwo przeciwko mieniu. Okoliczność ta ma znaczenie decydujące dla podjętego rozstrzygnięcia, co jednocześnie sprawia, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego na okoliczność potwierdzenia istnienia wobec niego "uzasadnionej obawy" o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Co do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z akt karnych, zarzut naruszenia art. 76 u.b.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem organ prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania co do okoliczności popełnienia przestępstwa przez uprawnionego do broni, ani co do jego winy. Dodać jednocześnie należy, że wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń osobie, wobec której toczy się dopiero postępowanie karne o popełnienie określonego przestępstwa nie narusza zasady domniemania niewinności. W toku przeprowadzonego w tym zakresie postępowania, organy Policji nie uznają bowiem takiej osoby za winną popełnienia przestępstwa, lecz stwierdzają jedynie po stronie tej osoby utratę rękojmi do dalszego posiadania broni (zob. szerzej: uzasadnienie wyroku NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 202/08, Lex Nr 522453). Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że jak wynika z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli co do osoby, której takie pozwolenie wydano istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że osoba wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. Wzmocnieniem tego stanowiska są argumenty zawarte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, LEX Nr 527545. Uchwała ta w swoim meritum dotyczy co prawda jedynie kwestii cofnięcia pozwolenia na broń osobie prawomocnie skazanej za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże rozważania zawarte w jej uzasadnieniu mają walor uniwersalny i dotyczą również sytuacji osób wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 864/09, niepubl.). Dokonując wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. wskazać należy, że skoro w przepisie tym określono najpierw "osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to krąg osób wymienionych w grupie pierwszej – szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Trafna jest również konkluzja jaką wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tejże uchwały, że użycie słów "w szczególności", oznacza, iż do osób wymienionych po tym stwierdzeniu ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego Wskazać przy tym należy, że treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych i brak jest podstaw do odstąpienia od stosowania wykładni językowej tego przepisu. W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, na co słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administrocyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Restrykcyjność przepisów dotyczących zarówno wydania pozwolenia na broń, jak i przede wszystkim jego cofnięcia jest zatem uzasadniona specyficznym charakterem tego uprawnienia. Reasumując wskazać należy, iż osoba wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. Tym samym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Odnosząc się do wniosku Komendant Głównego Policji o zwrot kosztów postępowania wskazać należy, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania sądowoadministracyjnego strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątki od tejże zasady przewidziane są w przepisami o zwrocie kosztów postępowania (art. 200-204 p.p.s.a.). Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika Komendanta Głównego Policji adw. C. N. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem wynagrodzenie adwokata za czynności, które nie zostały wymienione w § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), a w szczególności za sporządzenie samej odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie stanowi niezbędnych kosztów postępowania, o których mowa w art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z 16 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 93/04, M. Podat. 2004/12/50.