II FSK 1387/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska- Nowacka, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. B. i Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Go 126/09 w sprawie ze skargi E. B. i Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 27 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r. o sygn. akt I SA/Go 126/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę E. B. i Z. B. (dalej: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 27 listopada 2008 r. o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia 16 września 2008 roku, wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.): 2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Gorzowie Wlkp. podał, że Skarżący w dniu 27 marca 2007 r. złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości (obowiązującą od 16 lutego 2007 r.), w której zadeklarowali do opodatkowania budynki usytuowane na działce wymienionej w tej deklaracji. Do informacji dołączono kserokopię umowy rozliczenia nakładów i wydania nieruchomości zawartą 16.02.2007 r. pomiędzy nimi a W. W., R. W., M. W. i E. T. Z przedłożonych dokumentów oraz uzasadnienia Sądu Rejonowego sporządzonego w sprawie o sygn. akt IC 286/01 wynika, że zmarły S. W., którego następcami zostały osoby wskazane w ww. umowie, oraz P. B., którego następcami są Skarżący, byli członkami Zespołu Rolniczego. Członkowie zespołu wnieśli do niego swoje grunty oraz środki pieniężne, zaś każdy z nich użytkował grunty rolne będące własnością innego członka zespołu, przy czym grunty traktowano jak wspólne. W celu rozliczenia się po rozwiązaniu Zespołu Rolniczego jego członkowie w dniu 13 listopada 1979 r. zawarli zbiorową umowę w formie zwykłej pisemnej, która miała wiązać strony do czasu uregulowania w sposób formalny kwestii własności zajmowanych przez nich gruntów. Mocą tej umowy P. B. oddał S. W. w dzierżawę zajmowaną przez niego działkę nr [...] za jednorazowym wynagrodzeniem w kwocie 30.000 zł, określając czas trwania dzierżawy na 90 lat. Członkowie ww. zespołu mieli świadomość tego, że zawierane umowy dzierżawy nie regulują kwestii własności. W postępowaniu cywilnym ustalono, że przed zawarciem umowy z 13 listopada 1979 r. na działce nr [...] wybudowane były: budynek mieszkalny, w którym mieszkał S. W., kurnik i dwa garaże, zaś później dobudowano kotłownię i magazyn na paszę. Powyższa umowa dzierżawy została skutecznie wypowiedziana z dniem 29.12.2002r., zaś nieruchomość w całości została wydana 16.02.2007 r. Po zawarciu umowy dotyczącej rozliczenia poniesionych na nieruchomości nakładów, organ pierwszej instancji przesłuchał Skarżących i ww. następców prawnych na okoliczność ustalenia, czy w okresie od 01.01.2003 r. do 16.02.2007 r. hala produkcyjna położona na działce nr [...] była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej i przez kogo faktycznie użytkowane były poszczególne budynki. Organ ten z uwagi na to, że przesłuchani świadkowie oraz Skarżący nie potwierdzili faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, przyjął do opodatkowania powierzchnię hali produkcyjnej oraz pozostałych budynków gospodarczych, jak od "budynków pozostałych" oraz uznał, że Skarżący są jako właściciele nieruchomości zobowiązani do uiszczenia podatku od nieruchomości za 2007 rok. 2.2. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy stwierdził, że sporną w niniejszej sprawie pozostaje kwestia oceny prawnej, czy posiadanie nieruchomości sprawowane przez S. W. i jego następców prawnych miało charakter posiadania zależnego, czy też posiadania samoistnego w rozumieniu przepisu art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej w skrócie: K.c.), mającego tu niewątpliwie zastosowanie, albowiem przepisy prawa podatkowego nie dysponują własną definicją posiadacza nieruchomości. Organ odwoławczy zaaprobował stanowisko organu pierwszej instancji, że w żadnym razie nie można przyjąć, iż ww. posiadacze byli uprawnieni do władania przedmiotową nieruchomością bez potrzeby liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innych osób, w tym przypadku Skarżących. Skarżący w okresie bezumownego korzystania z nieruchomości poprzez swoje działania faktyczne i prawne manifestowali, że to właśnie im jako prawowitym właścicielom przysługuje władztwo nad tą nieruchomością i czynili wszystko, aby owo faktyczne władztwo odzyskać. 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed WSA w Gorzowie Wielkopolskim: 3.1. Skarżący wnieśli skargę do WSA w Gorzowie Wlkp., w której zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj.: (a) art. 336 K.c., poprzez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, że posiadanie przez S. W. i jego następców prawnych nieruchomości od dnia rozwiązania umowy dzierżawy do daty jej przekazania w dniu 16.02.2007 r. było posiadaniem zależnym, podczas gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki do uznania tego posiadania za samoistne; (b) art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej w skrócie: u.p.o.l.), poprzez przyjęcie, że Skarżący są zobowiązanymi do ponoszenia podatku od nieruchomości za okres objęty decyzją, gdy tymczasem jak wynika z cytowanych przez organy obu instancji wyroków SR w S. z dnia 17.02.2003 r. i Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 26.06.2003 r., co najmniej od dnia 27.12.2002 r. S. W., jak i jego następcy prawni, byli posiadaczami samoistnymi przedmiotowej nieruchomości aż do daty jej przekazania w dniu 16.02.2007 r., albowiem na mocy tych wyroków nakazano wydać przedmiotową nieruchomość Skarżącym, co oznacza, że straciła moc wcześniej obowiązująca umowa dzierżawy. 3.2. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS w Z. wniósł o jej oddalenie. 4. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 4.1. Oddalając skargę, WSA w Gorzowie Wlkp. stwierdził, że spór pomiędzy stronami, w którym nie kwestionowano ustalonego przez organy stanu faktycznego, dotyczył rozstrzygnięcia, na kim ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za ww. rok podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.o.l.: Skarżący uważają, że ten obowiązek podatkowy obciąża S. W. i jego następców prawnych, którzy w ich ocenie byli posiadaczami samoistnymi nieruchomości; natomiast organy podatkowe stały na stanowisku, że ww. nie byli posiadaczami samoistnymi, zatem podatek obciąża właścicieli, tj. Skarżących. 4.2. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, Skarżący trafnie zwrócili uwagę, że organy obu instancji zbyt dużą uwagę przywiązywały do charakteru posiadania istniejącego w czasie obowiązywania wiążącej strony umowy dzierżawy, podczas gdy nie uzasadniły należycie prezentowanego przez siebie stanowiska o posiadaniu zależnym istniejącym po rozwiązaniu tej umowy. WSA w Gorzowie Wlkp. podkreślił, że bezsprzecznie dzierżawca jest posiadaczem zależnym, jednakże nie można podzielić poglądu organów podatkowych, że posiadanie bez tytułu prawnego ma charakter posiadania zależnego a nie posiadania samoistnego. Posiadanie samoistne występuje bowiem często w sytuacji braku tytułu prawnego do rzeczy, a samo posiadanie dotyczy faktycznego władztwa nad rzeczą a nie tytułu prawnego do rzeczy, natomiast istotnym elementem posiadania jest animus, czyli element psychiczny rozumiany jako zamiar władania rzeczą. 4.3. Według Sądu pierwszej instancji, istotne w tej sprawie było to, czy po rozwiązaniu umowy dzierżawy uległo zmianie nastawienie psychiczne S. W., czy też nie. Zdaniem Skarżących, nastawienie to uległo zmianie, gdyż w dalszym ciągu prowadzono na nieruchomości działalność gospodarczą a nadto ją poddzierżawiono. Według Sądu pierwszej instancji, zebrany w toku postępowania materiał zaprzecza jednak takiemu twierdzeniu. Organy podatkowe ustaliły bowiem, że po rozwiązaniu umowy dzierżawy, co nastąpiło pod koniec 2002 r., na tej nieruchomości nie była prowadzona działalność gospodarcza. To spowodowało, że organ pierwszej instancji zastosował obniżoną stawkę opodatkowania. Nie ustalono także aby nieruchomość została poddzierżawiona (chociaż nie jest to prawidłowe określenie w sytuacji gdy doszło do rozwiązania umowy dzierżawy). WSA w Gorzowie Wlkp. podzielił pogląd zaprezentowany przez Sąd Najwyższy, że "rzeczywistą wolę posiadacza, która decyduje o charakterze samego posiadania ustala się na podstawie zamanifestowanych na zewnątrz przejawów władania rzeczą" (postanowienie z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I CSK 54/08, Lex nr 457865), Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie z zewnętrznych przejawów władania nieruchomością wynika, że nastawienie psychiczne (tj. animus) S. W. i jego następców prawnych po rozwiązaniu umowy dzierżawy uległo zmniejszeniu a nie zwiększeniu, co przejawiało się w tym, że zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący przesłuchiwany w dniu 3 kwietnia 2008 r. zeznał, "że nie wie, czy w okresie od 01.01.2003 r. do 25.10.2005 r. była prowadzona działalność gospodarcza. Ze względu na zamieszkanie w sąsiedztwie z obserwacji nie wynikało, żeby w hali była prowadzona działalność gospodarcza". Zawarte w skardze twierdzenie o prowadzonej działalności, w konfrontacji ze złożonymi wcześniej przez samego Skarżącego zeznaniami, WSA w Gorzowie Wlkp. uznał za sprzeczne ze wskazanymi przez niego faktami. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie można także uznać, że niewydanie nieruchomości właścicielowi jest przejawem okazania na zewnątrz traktowania nieruchomości jako posiadania samoistnego. Brak chęci wydania nieruchomości był spowodowany kwestiami dotyczącymi rozliczeń za poniesione na nią nakłady, zaś nieruchomość została wydana po zawarciu przez strony w tym zakresie umowy z dnia 16.02.2007 r., dokonującej właśnie takich rozliczeń. 4.4. Reasumując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż zobowiązanymi do poniesienia podatku od nieruchomości za 2007 r. na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. są Skarżący jako właściciele. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym: 5.1. Wnosząc od ww. wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący (reprezentowani przez pełnomocnika – adwokata) zaskarżyli ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.: (1) błędną wykładnię art. 336 K.c., "polegającą na uznaniu, iż posiadanie przez S. W. i jego następców prawnych nieruchomości od dnia rozwiązania umowy dzierżawy do daty jej przekazania w dniu 16.02.2007 r. było posiadaniem zależnym, podczas gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki do uznania tego posiadania za samoistne"; (2) art. 339 w związku z art. 6 K.c., "poprzez pominięcie w rozpatrywanej sprawie i przerzucenie na Skarżących ciężaru dowodu wykazania istnienia posiadania samoistnego, pomimo wynikającego z tego przepisu domniemania prawnego tego charakteru posiadania"; (3) art. 3 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 3 u.p.o.l., "będące konsekwencją powyższych naruszeń, przejawiające się w przyjęciu, że Skarżący są w rozpatrywanej sprawie zobowiązanymi do ponoszenia podatku od nieruchomości za okres wskazany w decyzjach organów podatkowych, gdy tymczasem, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza z ww. wyroków sądów powszechnych, co najmniej od dnia 27 grudnia 2002 r. S. W., jak i jego następcy prawni byli posiadaczami samoistnymi ww. nieruchomości aż do daty jej przekazania w dniu 16.02.2007 r. albowiem na mocy tych wyroków nakazano wydać tę nieruchomość, co oznacza, że straciła moc wcześniej obowiązująca umowa dzierżawy". Powołując się na ww. podstawy kasacyjne, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy, poprzez uchylenie decyzji organu drugiej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Gorzowie Wlkp. i zasądzenie kosztów postępowania. 5.2. Odpowiadając na skargę kasacyjną udzieloną z uchybieniem terminu dwutygodniowego z art. 179 p.p.s.a., SKO w Z. (reprezentowane przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. 6.2. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że podniesione w punkcie 2 i 3 części wstępnej skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji są wadliwie skonstruowane, Skarżący nie wskazują bowiem jaką z dwóch postaci naruszenia prawa materialnego, które przewiduje art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzuca zaskarżonemu wyrokowi. Prawidłowe skonstruowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego, o którym mowa w ww. przepisie p.p.s.a., czyli zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa podatkowego materialnego wymaga, aby wskazano w skardze kasacyjnej (1) na czym polega błąd, który zarzuca się Sądowi pierwszej instancji, oraz (2) jak powinna wyglądać w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia lub właściwe zastosowanie danego przepisu (por. np. wyroki NSA: z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1290/09; z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt II FSK 815/08 - publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Obowiązek wskazania na czym polega błąd wojewódzkiego sądu administracyjnego w pierwszej kolejności obejmuje wskazanie o jaki typ naruszenia chodzi: o błąd w wykładni prawa, czy też błąd w zastosowaniu określonych przepisów prawa materialnego. Wymogi powyższe są uregulowane w art. 176 p.p.s.a., który nakłada na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych (przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy) i ich uzasadnienie. Niespełnienie tych wymogów czyni zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania wadliwym. Należy bowiem mieć na względzie, że w myśl ww. przepisów i art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną takiego wadliwego zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Przy badaniu zawartości środka odwoławczego, jakim jest skarga kasacyjna, należy uwzględnić bowiem normę prawną, w myśl której przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Norma ta jest zawarta w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale Pełnego Składu Sędziów tegoż Sądu z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I OPS 10/09 (publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 6.2. W rozpoznawanej sprawie, wadliwe jest również sformułowanie zarzutu w punkcie 1 osnowy skargi kasacyjnej. Skarżący zarzucili bowiem błędną wykładnię art. 336 K.c., "polegającą na uznaniu, iż posiadanie przez S. W. i jego następców prawnych nieruchomości od dnia rozwiązania umowy dzierżawy do daty jej przekazania w dniu 16.02.2007 r. było posiadaniem zależnym, podczas gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki do uznania tego posiadania za samoistne". Sposób sformułowania tego zarzutu wskazuje, że Skarżący w istocie kwestionują ustalenia faktyczne, jakie legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Uzasadnienie skargi kasacyjnej świadczy bowiem o tym, że stan faktyczny nie jest bezsporny, jak zostało to przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku lub w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Po takim zapewnieniu, zarówno w tymże wyroku, jak we wspomnianej odpowiedzi, pojawia się bowiem element sporności stanu faktycznego, czego dają również wyraz Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 5), (a) poddając w wątpliwość ocenę ustaleń Sądu pierwszej instancji i organów podatkowych odnośnie do faktu prowadzenia działalności gospodarczej na spornej nieruchomości zarówno w trakcie trwania umowy dzierżawy, jak i po jej rozwiązaniu, (b) zwracając uwagę na konieczność ustalania zamiaru posiadaczy spornej nieruchomości "na podstawie innych faktów", (c) podnosząc kwestię niedostrzeżenia faktu dysponowania nieruchomością, co przejawiało się "w próbach jej poddzierżawiania (dzierżawy) bez zgody właściciela". Należy w tym miejscu podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że w skardze kasacyjnej nie można skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy z jej uzasadnienia wynika, że zdaniem podmiotu skarżącego wadliwie został ustalony stan faktyczny (por. wyroki NSA: z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1464/08; z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 209/05 – publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/; z dnia 14 października 2004r., sygn. akt FSK 568/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 67). Należy bowiem mieć na względzie przepisy p.p.s.a., regulujące kwestię środków odwoławczych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w myśl których ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego (por. w.w. uchwała z dnia 15 lutego 2010 r. i wyrok NSA z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I GSK 450/08, publ. Lex nr 516681, wyroki NSA: z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 809/09, z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II FSK 935/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http:// nsa.gov.pl). Stąd też postawienie w rozpoznawanej obecnie skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, w celu podważanie ustaleń stanu faktycznego, przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, nie może być skuteczne. 6.3. Wobec stwierdzenia, że żaden z postawionych zarzutów naruszenia prawa materialnego nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie na rzecz SKO w Z. kosztów postępowania kasacyjnego, należy zauważyć, że odpowiedź na skargę kasacyjną została udzielona z uchybieniem terminu dwutygodniowego, uregulowanego w art. 179 p.ps.a. (nie może zatem być traktowana jako takie pismo procesowe). Pełnomocnik tegoż organu nie pojawił się również na rozprawie przed NSA w dniu 10 grudnia 2010 r. Zgodnie z art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a., brak było zatem podstaw do zasądzenia na rzecz SKO w Z. kosztów postępowania kasacyjnego, obejmującego koszty (wynagrodzenie) reprezentowania tegoż organu przez radcę prawnego. Wydane bowiem na podstawie art. 205 § 3 p.p.s.a. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w § 14 przewiduje, że wysokość tego wynagrodzenia jest uzależniona od faktu sporządzenia przez radcę prawnego skargi kasacyjnej (odpowiednio: odpowiedzi na skargę kasacyjną) oraz udziału tegoż na rozprawie przed NSA. Jeśli zatem żaden z tych warunków nie został spełniony przez pełnomocnika organu w rozpatrywanej sprawie, to nie uzyskał on prawa do jakiegokolwiek wynagrodzenia w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a.