II OSK 1226/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Bożena Popowska Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 382/09 w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od K. Z. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 382/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2008 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Wyrokiem z dnia [...] listopada 2007 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w S. uznał K. Z. za winnego tego, że w dniu [...] września 2007 r. w B. B. na ul. [...] kierował samochodem osobowym marki Skoda nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,57 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178 a § 1 k.k. i za to na podstawie ww. przepisu został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności zawieszając warunkowo wykonanie orzeczonej kary na okres dwóch lat. Orzekł też m.in. karę grzywny oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Powzięcie przez organy Policji informacji o wydaniu ww. wyroku stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia K. Z., pozwolenia na broń palną myśliwską. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie cofnął K. Z. pozwolenie na broń palną myśliwską. Powyższą decyzję zaskarżył K. Z. do Komendanta Głównego Policji. W odwołaniu podniósł, iż decyzja jest niesłuszna i dowolna. Wskazał, iż swoim dotychczasowym postępowaniem nie dał podstaw do uznania, iż nie daje rękojmi dla istniejącego porządku prawnego. Powoływał się na pozytywny wywiad środowiskowy i informacje z Koła Łowieckiego "[...]" K., którego jest wieloletnim członkiem, iż jest prawym i etycznym członkiem. Podniósł, iż popełnienie incydentalnego czynu i skazanie za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie pozwala zaliczyć go do kategorii osób, co do których istnieje jakakolwiek obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Po rozpoznaniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że decyzja organu I instancji jest zasadna, a argumenty strony zawarte w odwołaniu od tej decyzji nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem KGP pozwolenie na posiadanie broni jest uprawnieniem wyjątkowym, zatem osoby, którym ono przysługuje powinni przestrzegać prawa. Faktem jest, że katalog przestępstw z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty. Skarżący dopuszczając się przestępstwa przeciwko komunikacji, które pośrednio godzi w życie lub zdrowie człowieka nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie bezpiecznego posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Dlatego też organ był zobligowany w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy do cofnięcia posiadanego pozwolenia na broń. Odnosząc się do pozytywnych opinii, jaką cieszy się skarżący w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim oraz u proboszcza swojej parafii wskazał, iż w dwóch pierwszych opiniach nie odniesiono się do faktu skazania za kierowanie pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości. Rozpoznając skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż wykładnia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 z 2004 roku z późn. zm.) wskazuje, że jedynie w przypadku przestępstw w nim wskazanych, organ Policji zwolniony jest od badania, czy wobec danej osoby istnieje uzasadniona obawa użycia przez nią broni niezgodnie z przepisami w przyszłości. W pozostałych przypadkach istnieje obowiązek badania czy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Cofnięcie pozwolenia na broń nie uzasadnia więc sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony jest pogląd (por. wyroki NSA: z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 955/06, niepublik., z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt II OSK 994/07, niepublik. z dnia 7 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1133/07 niepublik.), iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym, lecz konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Organy nie mogą stosować takiej wykładni cytowanego przepisu, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Każdą sprawę należy indywidualizować. Istotne jest czy osoba ta posługiwała się bronią , czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Gdyby przyjąć za zasadne stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach, to należało by uznać, że każde przestępstwo popełnienie w stanie nietrzeźwości, powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń. W ocenie Sądu I instancji organy administracji orzekające w sprawie błędnie uznały, iż skazanie za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni myśliwskiej celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jak też, że podnoszone okoliczności dotyczące dotychczasowego trybu życia skazanego, jak i jego pozytywna wieloletnia działalność w Kole Łowieckim "[...]" K., w którym nie był karany, oraz pozostałe bardzo dobre opinie nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, uznać należy, iż organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności niniejszej sprawy, dokonały błędnej wykładni art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Błędna wykładnia ww. przepisu polega na przyjęciu, że z przepisu tego wynika norma, według której samo skazanie za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. osoby posiadającej pozwolenie na broń uzasadnia istnienie obawy, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skargę Kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 1 kk, nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn wskazuje na zaistnienie takiej obawy; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1070 z późn. zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności zgodnie z wymogami art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i nie dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie stosownych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących w tym zakresie norm. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż z treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji wynika, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń choćby za jedno z przestępstw wymienionych w pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i obliguje organy Policji do cofnięcia wydanego jej pozwolenia. Bezspornym jest w przedmiotowej sprawie, iż K. Z. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 2007 r. (sygn. akt [...]) za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk.. Warto przy tym podkreślić, iż (oprócz orzeczenia kary pozbawienia wolności w wymiarze sześciu miesięcy z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby do dwóch lat) wymienionemu wymierzono karę grzywny, świadczenie pieniężne oraz orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną ww. czyn oraz okoliczności jego popełnienia, a w szczególności fakty takie, jak stężenie alkoholu we krwi sprawcy, wskazują na zaistnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, pomimo tego iż przestępstwo, którego dopuścił się skarżący nie zostało wyraźnie wskazane w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to stwierdzić trzeba, iż przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu (lądowego, wodnego i itp.). Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje bowiem tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwa innych ludzi (w niniejszej sprawie spowodowanie tych skutków, mając na uwadze stopień nietrzeźwości i spowodowanie kolizji drogowej było wysoce prawdopodobne). Ponadto fakt, iż skarżący dokonał przestępstwa w stanie nietrzeźwości oznacza, że po spożyciu alkoholu traci on umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem. Należy podkreślić, iż wsiadając do samochodu w stanie nietrzeźwości wiedział doskonale o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych w stanie po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwie, jakie za sobą pociąga kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości - co wiąże się ze świadomym lekceważeniem sobie obowiązujących norm prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania określoną przesłankami z art. 183 § 2 p.p.s.a., której nie stwierdzono w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zagadnieniem, które stanowi istotę sporu w przedmiotowej sprawie zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, który rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", podjął uchwałę następującej treści: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)." Przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale stanowisko znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, zarówno ze względu na jej przedmiot, jak i powołane w skardze kasacyjnej zarzuty. Stąd też wskazać należy, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Ten przepis nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie aprobuje wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu NSA (zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 441.). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w powoływanej uchwale i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja - na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń – przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uzasadniając stanowisko zaprezentowane w wyżej wymienionej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny w poszerzonym składzie wskazał, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W kontekście tym podkreślenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05 (LEX nr 190907). Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy, za uprawnioną uznać należy ocenę organów policji, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Jak wynika z akt sprawy niewątpliwym jest fakt, że skarżący znajdując się pod wpływem alkoholu (0,57 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu) kierował samochodem osobowym, za co wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 2007 został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 178 a § 1 k.k. i skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata, karę grzywny oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Przestępstwo to nie należy do przestępstw wyliczonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. Dlatego dla cofnięcia pozwolenia na broń koniecznym było wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Takiej oceny dokonały organy Policji, dochodząc do wniosku, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozytywne opinie z miejsca zamieszkania oraz koła łowieckiego, na które skarżący się powołuje oraz dotychczasowy sposób używania broni, mają oczywiście znaczenie dla sprawy, jednakże nie są one w stanie przesłonić faktu, że skarżący popełnił przestępstwo umyślne działając pod wpływem alkoholu, a więc w okolicznościach, które przy ocenie każdego zachowania mają wpływ na negatywną ocenę takiego postępowania. Należy podzielić stanowisko zaprezentowane przez organy Policji w niniejszej sprawie, że skoro skarżący świadomy faktu, że znajduje się w stanie po spożyciu alkoholu zdecydował się prowadzić w tym stanie pojazd po drodze publicznej to nie można wykluczyć, że w takim stanie mógłby użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący umyślnie dopuścił się czynu, który aktualnie stanowi swego rodzaju plagę społeczną. Wobec tego za uprawnioną należy uznać ocenę, że skarżący swoim zachowaniem stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślenia wymaga, że tego rodzaju zachowanie często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi, czy szkodę w mieniu. Popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa, jako stwarzające realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uzasadnia cofnięcie takiej osobie pozwolenia na broń. Mając powyższe na uwadze, wobec braku naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zaistnienia w niniejszej sprawie jedynie naruszenia prawa materialnego w zakresie wyżej wskazanym, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a. Rozpoznając skargę K. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na mocy art. 151 w związku z art. 193 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.