IV SA/Po 507/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 maja 2009 r. sprawy ze skargi Kopalni Węgla Brunatnego [...]SA w K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę /-/I. Kucznerowicz /-/B. Popowska /-/M. Dybowski Decyzją z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., stwierdził u M. K. chorobę zawodową tj. obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem wymienioną pod poz. 21 wykazu do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu wskazano na orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2007r. wydane przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu, Ośrodek w Koninie. Powiatowy Inspektor podał, iż M. K. zatrudniony był w Kopalni Węgla Brunatnego [...] w K. od 17.05.1982 r. do 31.12.2006 r. na stanowisku : ślusarza- spawacza gazowego i elektrycznego W okresie zatrudnienia wykonywał On przede wszystkim prace na odkrywce oraz w warsztacie. Zadania służbowe polegały na wykonywaniu remontowych stacji napędowych- demontażu uszkodzonej części, jej naprawie i następnie montażu. W trakcie wykonywania prac występował duży hałas powodowany pracą stacji. W trakcie remontu kapitalnego maszyn taśmociągi były na postoju, ale występował hałas powodowany pracą palnika, spawarki wirowej, uderzenia młota, który należało zdemontować. Remonty bieżące wykonywane były przy załączonej i wyłączonej maszynie. Przy wymianie płyt gąsienicowych lub sworzni łączących te płyty praca odbywała się z zastosowaniem spychacza. Łączenie za pomocą sworzni odbywało się ręcznie z zastosowaniem łomu. W trakcie tych prac występował hałas powodowany głownie pracą spychacza i uderzeniami łomem w sworzeń. Przyspawanie blachy np. przy kole napędowym wymagało dobijania młotem lub przyciskania podnośnikiem. Największy hałas występował w trakcie remontu płyt do koparek gąsienicowych. Opisane wyżej czynności M. K. wykonywał na przestrzeni całej swojej pracy zawodowej. Brak jest pomiarów hałasu wykonanych na stanowisku pracy M. K. podczas wykonywania prac na odkrywce i w warsztacie. Kopalnia Węgla Brunatnego [...] w K. przedstawiła pomiary hałasu z lat 1985-2005, wykonywanych przez własne Laboratorium Badań Środowiskowych. Pomiary te nie uwzględniają prac wykonywanych na stanowisku M. K. w terenie (na odkrywce). Powyższe badania nie wykazują przekroczeń NDN hałasu. Organ jednak zważył, że pomiary te wykonano wyłącznie w pomieszczeniach warsztatowych bez uwzględniania narażenia na hałas, które występowało w trakcie wykonywania prac na odkrywkach. Suma tych zagrożeń dałaby dopiero pełną ocenę narażenia zawodowego. Organ natomiast dysponuje wynikami pomiarów hałasu wykonanymi przez własne laboratorium, na stanowiskach pracy, które były usytuowane w tej samej hali, w której pracował M. K. Wyniki wykazały, że poziom hałasu podczas prostowania płyty młotkiem wynosi 117 dB (A), a więc przekracza NDN. Podsumowując organ I instancji stwierdził, że podstawą do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu jest stwierdzenie obustronnego, trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości, co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia asymetryczna dla częstotliwości 1, 2, 3 kHz. Schorzenie zdiagnozowane u M. K. znajduje się w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 21. W sprawie nie występują okoliczności wskazujące, by uszkodzenie słuchu mogło nastąpić z przyczyn pozazawodowych. Brak pomiarów hałasu na stanowiskach pracy M. K. z okresu jego zatrudnienia w Kopalni Węgla Brunatnego [...]w K. nie może rodzić dla ubiegającego się o stwierdzenie choroby zawodowej negatywnych skutków. Nadto nie można wyeliminować związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy, a nabytym schorzeniem narządu słuchu. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Kopalnia Węgla Brunatnego [...] w K. podnosząc, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego w szczególności przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych oraz z naruszeniem art. 80 Kpa poprzez nie dokonanie oceny zebranych w sprawie dowodów, art. 107 § 1 i 3, art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez nie dokonanie koniecznych ustaleń w zakresie narażenia zawodowego pracownika. W powyższej sprawie zdaniem Skarżącej orzeczenie lekarskie jest lakoniczne, nie zawiera dostatecznego uzasadnienia i wywołuje wątpliwości, gdyż jest oparte na danych zawartych w piśmie z dnia 26.11.2007r, które w większości nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Dalej podniesiono, iż Organ I instancji powołał się na potwierdzające dla swojej koncepcji zeznania świadka K. i W. natomiast zeznania pozostałych świadków uznał, za nie wnoszące do sprawy konkretnych informacji. Zdaniem Skarżącej właśnie zeznania pozostałych świadków nie potwierdzają narażenia na hałas M. K. Ponadto zeznania świadków K. i W. są mało wiarygodne gdyż są to koledzy M. K., którzy mogą mieć także zamiar ubiegania się o chorobę zawodową. Niedopuszczalne jest danie wiary zeznaniom dwóch świadków a zeznania pozostałych pozostawić jako nic nie wnoszących do sprawy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] września 2008r, nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego wystąpił do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Koninie z prośbą o uzupełnienie uzasadnienia orzeczenia lekarskiego z [...].12.2007 r. tak, by spełniało cechy opinii biegłego. WCMP w Poznaniu Ośrodek w Koninie w odpowiedzi na ww. pismo dokonało 04.08.2008 r. uzupełnienia orzeczenia lekarskiego z dn. [...].12.2007r. nr [...] o komentarz badań diagnostycznych (laryngologicznych i audiometrycznych) jakimi posłużono się w procesie orzekania o chorobie zawodowej u p. K. Określono także dokładne parametry dotyczące zarówno lokalizacji, jak i wielkości stwierdzonego ubytku słuchu (dla każdego ucha oddzielnie) - uszkodzenie słuchu typu ślimakowego o wielkości: UP - 58 dB; UL - 57 dB, co spełnia kryteria zawodowego uszkodzenia słuchu określone w wykazie chorób zawodowych. Z punktu widzenia medycyny jest to schorzenie o ściśle określonych objawach klinicznych, z których najistotniejszym jest symetryczne (obustronne) uszkodzenie narządu słuchu typu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej. Jest to zmiana patologiczna typowa dla przewlekłego urazu akustycznego. Organ odwoławczy ustosunkowując do wniosku odwołującej, o przeprowadzenie postępowania dowodowego w odniesieniu do stanowisk, na których faktycznie pracował p. K. podkreślił, że w piśmie z dnia 15.11.2007 r. KWB [...] poinformował, iż w okresie zatrudnienia p. K. na stanowisku jego pracy nie wykonywano pomiarów na hałas, zatem przeprowadzenie postępowania dowodowego jest niemożliwe. Organ powołał się na wyniki pomiarów hałasu wykonane przez laboratorium PPIS w K. na stanowiskach pracy, które były usytuowane w tej samej hali, gdzie pracował zainteresowany. Wyniki pomiarów wykazują, że poziom hałasu podczas prostowania płyty młotkiem wynosi 117 dB(A) co zdecydowanie przekracza normatywy higieniczne. Skoro zainteresowany wykonywał czynności zawodowe w tej samej hali, nie miał możliwości uniknięcia ww. hałasu. Zatem już sam hałas powstający w wyniku prac prowadzonych w Oddziale WW1 przekraczał NDN i dodatkowo obciążał pracowników -w tym również p. M. K. wykonującego pracę w tej samej hali. Ponadto zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowym w zakresie chorób zawodowych, brak pomiarów poziomu hałasu nie może wpłynąć na niekorzyść pracownika, co do rozstrzygnięcia postępowania w sprawie choroby zawodowej. "Nie można skutkami braku pomiarów w niektórych okresach bądź na niektórych stanowiskach obciążać zainteresowanego, skoro jako robotnik nie miał żadnych możliwości, by owo natężenie hałasu badać, a będący profesjonalistami pracodawcy takich pomiarów nie prowadzili". (wyrok WSA w Poznaniu z dn, 19.10.2006r. sygn. akt IV SA/Po 293/06). Organ I instancji, zgodnie z art. 80 Kpa ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kpa) tj. wyników pomiarów hałasu przeprowadzonych przez Laboratorium Badań Środowiskowych KWB "[...]" Spółka Akcyjna, orzeczenia lekarskiego jednostki upoważnionej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz zeznań świadków: p. S.K.; p. R. W.; p. A. P.; p. J. B.; p. Z. S. i p. E. P., czy okoliczność narażenia na hałas p. K. w środowisku pracy została udowodniona oraz czy istnieje związek przyczynowo - skutkowy między rozpoznanym schorzeniem narządu słuchu, a warunkami pracy ww. Mając na uwadze powyższe, spełnione zostały wszystkie przesłanki, aby stwierdzić chorobę zawodową u p. K.: rozpoznano schorzenie figurujące w wykazie chorób zawodowych oraz uznano istnienie związku przyczynowego pomiędzy wykonywaną pracą zawodową ww. i rozpoznanym schorzeniem narządu słuchu. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie Kopalnia Węgla Brunatnego "[...] w K. S.A. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której podniesiono zarzuty tożsame z tymi, które zawarte były w odwołaniu. Kopalnia Węgla Brunatnego [...]w K. S. A. w skardze zarzuciła organowi naruszenie art. 84 § 1 kpa, poprzez nie wystąpienie o opinię do innej placówki w sytuacji gdy stosowane metody badania słuchu przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu- Ośrodek w Koninie nie są obiektywne. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego. W niniejszej sprawie, organy obu instancji, zarówno prowadząc postępowanie, jak i wydając decyzje w sprawie M. K. stosowały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115), wydanego na podstawie art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). W tym miejscu należy wskazać, iż wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) w zakresie, w jakim przepisy te nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, a także wydane na ich podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych -są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny orzekł, że powyższe przepisy tracą moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Sąd doszedł do przekonania, że pomimo niezgodności z Konstytucją, rozporządzenie w sprawie wykazu chorób zawodowych z wyżej wskazanym wyłączeniem mogło być podstawą orzekania w sprawach dotyczących chorób zawodowych. Należy podkreślić, że Trybunał - mimo orzeczenia niekonstytucyjności -zdecydował o utrzymaniu mocy obowiązującej rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych do dnia 2 lipca 2009 r. Sąd podziela stanowisko Trybunału, że sam fakt zamieszczenia katalogu chorób zawodowych w akcie podustawowym nie stoi w sprzeczności z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Konieczne jest natomiast oparcie go o upoważnienie ustawowe uzupełnione o stosowne wytyczne. Trybunał nie zakwestionował również procedur zawartych w rozporządzeniu w sprawie wykazu chorób zawodowych uznając, że nie modyfikują one postępowania przewidzianego przez przepisy ustawy (kpa). Trybunał wyjaśnił, że te procedury stanowią jedynie uzupełnienie, uszczegółowienie i dostosowanie do specyfiki rozpatrywanych spraw. Decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji stwierdzająca u M. K. chorobę zawodową - obustronny ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wymienioną w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, wbrew twierdzeniom skarżącej nie narusza prawa zarówno materialnego, jak i procesowego. Pojęcie choroby zawodowej definiuje art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 §1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wykaz chorób zawodowych zawarty został w załączniku do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zatem właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, gdy zostają spełnione łącznie następujące przesłanki: - ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez organy państwowej inspekcji sanitarnej musi wykazać związek przyczynowy rozpoznanej choroby zawodowej z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy (§2 ust. 4 i §2 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych), - choroba zawodowa jest rozpoznana przez zakład służby zdrowia upoważniony do ich rozpoznawania (§5 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych), - rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej musi być objęte wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia. W świetle powyższego oraz w świetle akt sprawy stwierdzić należy, iż spełnione zostały ww przesłanki warunkujące wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Organy za podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjęły ustalenia wynikające z następujących dowodów: 1) wywiadu epidemiologicznego potwierdzającego narażenie pracownika na hałas od 17 maja 1982r. do 31 grudnia 2006 r. Organ powołał się na wyniki pomiarów natężenia hałasu wykonane przez laboratorium PPIS w K. na stanowiskach pracy, które były usytuowane w tej samej hali, gdzie pracował zainteresowany. Wyniki pomiarów wykazują, że poziom hałasu podczas prostowania płyty młotkiem wynosił 117 dB(A) co zdecydowanie przekracza normatywy higieniczne. Zdaniem organu skoro zainteresowany wykonywał czynności zawodowe w tej samej hali, nie miał możliwości uniknięcia ww. hałasu. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowym w zakresie chorób zawodowych, brak pomiarów poziomu hałasu nie może wpłynąć na niekorzyść pracownika, co do rozstrzygnięcia postępowania w sprawie choroby zawodowej. "Nie można skutkami braku pomiarów w niektórych okresach bądź na niektórych stanowiskach obciążać zainteresowanego, skoro jako robotnik nie miał żadnych możliwości, by owo natężenie hałasu badać, a będący profesjonalistami pracodawcy takich pomiarów nie prowadzili". (wyrok WSA w Poznaniu z dn, 19.10.2006r. sygn. akt IV SA/Po 293/06). Organ oparł się także na zeznaniach świadków. W szczególności utrwalonym jest pogląd, że zagadnienie związku przyczynowego bądź przyczynienia się do powstania szkody, należą do kwestii prawnych (odpowiednio - wyrok SN z: 25.4.1997 - I CKN 60/97 - OSNC 11/97/173; 6.6.1997 - II CKN 213/97 - OSNC 1/98/5), tym bardziej, iż w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych i praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (odpowiednio wyroki SN z: 19.7.1984 - II PRN 9/84 - OSNC 4/85/53; 4.6.1998 - III RN 36/98 - OSNAP 6/99/192; 11.3.1999 - III RN 128/98 - OSNAP 24/99/771). 2) orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...].12. 2007r. uzupełnionego opinią z 04.08.2008 r. wydanego przez lekarza orzecznika upoważnionej placówki służby zdrowia tj. Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu, Ośrodka w Koninie, Poradni Konsultacyjnej Chorób Zawodowych i Profilaktyki stwierdzającego, że długoletnia praca w narażeniu na hałas ponadnormatywny spowodowała trwałe uszkodzenie słuchu wyrażone podwyższeniem progu słuchu o wielkości większej niż 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczone jako średnie arytmetyczne dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHz (k. 103, 74 akt administracyjnych). Państwowy Inspektor Sanitarny podejmując decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw jej stwierdzenia jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie. Nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok NSA z 09 lipca 1998r., sygn. II SA 634/98 - Pr. Pracy 1998/12/38, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006, sygn. VII SA/Wa 1221/04 - LEX nr 221953, uzasadnienie wyroku NSA z dnia 5 stycznia 2007r., sygn. II OSK 1078/06 - LEX nr 315089). Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych i zasadą swobodnej oceny dowodów właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Strona skarżąca zarzuciła Organowi naruszenie art. 80 kpa poprzez nie dokonanie oceny zeznań świadków, którzy w większości nie potwierdzają narażenia na hałas. W ocenie Sądu zarzut ten jest niesłuszny. Organ opierając się na zeznaniach konkretnych świadków, mimo iż zbyt lakonicznie uzasadnił swoje stanowisko, nie naruszył prawa. Z przeanalizowanych przez Sąd zeznań świadków, wynika, że cześć z nich nie kojarzy w ogóle osoby M. K., bądź nie pamiętało dokładnie tamtych wydarzeń (k. 54-64 akt adm.). W świetle orzecznictwa, Organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Nie do biegłych, a do organu administracji należy ocena wiarygodności zeznań świadków i innych dowodów zebranych w sprawie (wyrok NSA z 20.08.1997, III SA 150/96). Organy sanitarne w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały zebrany materiał dowodowy, opierając swe rozstrzygnięcie na wiarygodnej opinii lekarza orzecznika. Z orzeczenia wydanego przez kwalifikowaną jednostkę służby zdrowia wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący żadnych wątpliwości ubytek słuchu u osoby poddanej badaniu spełniający warunki wymaganego kryterium do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Po zweryfikowaniu danych dotyczących przebiegu pracy zawodowej oraz wielkości ekspozycji na hałas, stwierdzono, że nie można wykluczyć wpływu warunków pracy na powstanie ubytku słuchu u M. K. Przy uwzględnieniu treści tej opinii oraz utrwalonego w orzecznictwie stanowiska, że istnienie związku przyczynowego między schorzeniem a warunkami pracy nie zawsze może być pewne i wystarczające jest w tym względzie wykazanie wysokiego (przeważającego) prawdopodobieństwa (por. orzecz. SN III PZP 85/86 - OSNCP 1989r. nr 9, poz. 109), stwierdzić należy, iż organ odwoławczy nie przeprowadzając pomiarów, w jakiej wielkości nastąpił ubytek słuchu od zaprzestania pracy do wydania zaskarżonej decyzji i nie przeprowadzając pomiarów na stanowisku pracy M. K. nie naruszył wskazanych przez skarżącą art. 7 i art. 77 kpa. Jak słusznie wskazano w motywach decyzji, dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest łączne wystąpienie czynników w postaci pracy w warunkach, narażenia na nieustanny hałas, rozpoznanie schorzenia, jako choroby zawodowej przez upoważnioną placówkę lekarską oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy pracą w takich warunkach, a chorobą. Z materiału sprawy wynika, iż wszystkie przesłanki zostały spełnione. U chorego wykryto obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem wymieniony w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Należy również zauważyć, że organy administracyjne uzasadniły swoje decyzje w sposób wyczerpujący. Organ wyjaśnił zarówno podstawy prawne, jak i faktyczne swojego rozstrzygnięcia, spełniając tym samym dyspozycję art. 107 § 3 Kpa. Zważywszy na wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej podjęcia i dlatego działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku /-/ I. Kucznerowicz /-/ B. Popowska /-/ M. Dybowski