I SA/Ol 155/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r., sprawy ze skargi DT na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia "[...]". nr "[...] w przedmiocie zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 6 sierpnia 2008 r. D.T. zwrócił się o wydanie, na podstawie art. 14b § 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), interpretacji indywidualnej w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę. Opisując w związku z zapytaniem stan faktyczny, podatnik wskazał, że Jego rodzice w 2000 r. nabyli od .Spółdzielni A w S., z zamiarem powiększenia posiadanego gospodarstwa rolnego, działki oznaczone nr geodezyjnymi "[...]","[...]" i "[...]" o łącznej powierzchni 15,2631 ha, przeznaczone na cele rolnicze. Z opisów i map nieruchomości sporządzonych w Starostwie Powiatowym w 2000 r. oraz z zaświadczenia Urzędu Gminy wynikało, że w planie zagospodarowania przestrzennego działki te przeznaczone były pod uprawy polowe. Podatnik wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. W dniu 16 stycznia 2004 r. rodzice darowali wnioskodawcy i jego bratu – M. udziały wynoszące po 49/100 części we współwłasności niezabudowanej nieruchomości, składającej się z wymienionych wyżej działek. Następnie, 8 lipca 2008 r. wnioskodawca otrzymał od rodziców darowiznę w postaci udziału 2/100 części we współwłasności tej nieruchomości. W dniu 27 czerwca 2006 r. Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części wsi, który objął działki o nr "[...]" i "[...]" (poza planem pozostała działka nr "[...]"). 9 lutego 2007 r. Wnioskodawca wspólnie z bratem, jako współwłaściciele, złożyli w Urzędzie Gminy wstępny projekt podziału działek "[...]" i "[...]" na działki budowlane. Decyzję zatwierdzającą projekt podziału podatnik otrzymał w dniu 10 kwietnia 2007 r.. Z działki o nr "[...]" wyodrębnionych zostało 50 działek budowlanych, natomiast z działki o nr "[...]" – 11 działek budowlanych. Wnioskodawca oświadczył, że jest studentem II roku na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu B i nie prowadzi działalności gospodarczej. Natomiast Jego brat przebywa za granicą, z zamiarem stałego pobytu. Ze względu na fakt, iż podatnik nie zamierza wykorzystywać nieruchomości rolniczo, ani też wiązać swoich planów życiowych z powrotem do rodzinnej miejscowości, podjął decyzję o sukcesywnej sprzedaży działek budowlanych. Oświadczył, że w 2008 r. zamierza zbyć 4 działki, co zapewni utrzymanie i możliwość kontynuowania dalszej nauki. W piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu z dnia 23 października 2008 r. D.T. wyjaśnił, iż przedmiotowe grunty w okresie od 2004 r. nie były przedmiotem najmu ani dzierżawy i nie była prowadzona na nich działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 pkt 15 i art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Dodał, iż nie dokonywano czynności zmierzających do przygotowywania ich do sprzedaży, jak również nie poniesiono nakładów finansowych na uzbrojenie terenu. Podatnik nie zamieszczał również ogłoszeń dotyczących sprzedaży. W przeszłości nie nabywał i nie zbywał innych nieruchomości gruntowych. Oświadczył, że w latach następnych sprzedaż działek uzależniona będzie od potrzeb finansowych. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie podatnik stwierdził, że sprzedaż działek budowlanych, wydzielonych po dokonanej zmianie charakteru gruntu rolnego na grunt przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z budynkami gospodarczymi i garażowymi oraz usługowymi, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Uzasadniając powyższe wskazał na treść art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, w którym Sąd podkreślił konieczność badania okoliczności każdej konkretnej sprawy. Jak podniósł wnioskodawca, NSA w powołanym uznał, że sprzedaż działek przez osoby fizyczne, nawet dokonana kilkukrotnie, nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług dopóki nie jest czynnością wykonaną w ramach działalności gospodarczej. W przypadku sprzedaży działek podatnikiem tego podatku będzie więc podmiot, który wykonując taką czynność choćby jednorazowo działa niezależnie jako handlowiec. Jak wywiódł Sąd w powołanym wyroku, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Mając to na uwadze podatnik zwrócił uwagę, że nie nabył przedmiotowego gruntu z zamiarem odsprzedaży, lecz otrzymał go w drodze darowizny od rodziców. W momencie darowizny nie mógł wiedzieć, iż przeznaczenie tego gruntu ulegnie zmianie na budowlany. Jego zdaniem, brak zamiaru odsprzedaży gruntu w momencie jego nabycia uniemożliwia przyjęcie, że z tytułu sprzedaży przedmiotowych działek powstaje obowiązek w podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w ramach wydanego przez Ministra Finansów upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego uznał, że powyższe stanowisko podatnika w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, jest nieprawidłowe. W interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" powołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie zaś do treści art. 2 pkt 6 ustawy, za towar uważane są również grunty. Organ przytoczył treść art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w myśl którego podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Ust. 2 tego artykułu stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jak podał organ uzasadniając interpretację, z definicji zawartej w art.15 ust. 2 ustawy wynika, że za działalność gospodarczą uznaje się czynności z zakresu działalności produkcyjnej, handlowej, usługowej. Tak więc, warunkiem niezbędnym uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że występuje on w obrocie jako producent, handlowiec, usługodawca. Wówczas za działalność gospodarczą może być uznana nawet pojedyncza czynność, jeśli wiąże się z nią zamiar jej wykonywania w sposób częstotliwy. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy organ wskazał, iż dla uznania dostawy towarów (nawet jednorazowej) za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Odnosząc te rozważania do przedmiotowej sprawy organ stwierdził, że z chwilą złożenia wniosku o dokonanie podziału działek wnioskodawca przejawił zamiar prowadzenia działalności polegającej na sprzedaży działek uzyskanych w wyniku podziału w sposób częstotliwy. Organ podkreślił, iż podatnik nie wskazał ile jeszcze, oprócz czterech wymienionych we wniosku, działek będzie podlegało sprzedaży. Jednak na uwagę zasługuje fakt, iż z dokonanego podziału przedmiotowych nieruchomości wyodrębniono łącznie aż 61 działek. W tym przypadku, dostawa przedmiotowych działek będzie miała charakter powtarzalny, a warunek częstotliwości zostaje wypełniony. Opisane wyżej czynności wskazują na podjęcie świadomych działań zmierzających do sprzedaży wydzielonych działek budowlanych w sposób zorganizowany i częstotliwy, w celu osiągnięcia korzyści finansowych. W przeciwnym razie dzielenie gruntów byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione. Dyrektor Izby zauważył, że podatnik nie wyjaśnił do jakich celów była wykorzystywana nieruchomość o powierzchni ok. 15 ha w okresie czterech lat, tj. od daty nabycia w 2004 r.. Trudno uznać, iż przedmiotowe grunty służyły wyłącznie do realizacji osobistych celów wnioskodawcy, gdyż z wniosku nie wynika, aby w jakikolwiek sposób służyły one tym celom. Również z ekonomicznego punktu widzenia nie można przyjąć, iż tak znaczny areał przeznaczony był wyłącznie na potrzeby osobiste. Zatem, w ocenie organu, sprzedaż przedmiotowych działek budowlanych zakwalifikować należy jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a dokonujący tych czynności podmiot uzyskuje status podatnika podatku od towarów i usług. W odniesieniu do powołanego przez wnioskodawcę wyroku NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, organ zauważył, że orzeczenie to stanowi rozstrzygnięcie konkretnej sprawy. Natomiast trudno jest określić, w jakim stopniu przedstawiona sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu oraz sytuacja przedstawiona we wniosku są tożsame. W wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 26 listopada 2008 r. podatnik nie zgodził się z oceną, iż sprzedaż wydzielonych działek przeznaczonych pod zabudowę statuuje działalność gospodarczą. Jego zdaniem, stanowisko organu podatkowego jest błędne i sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego oraz orzecznictwem ETS. Strona ponownie powołała się na wyrok NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, jak również wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 603/06. W piśmie z "[...]", stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ powtórzył argumentację zaprezentowaną w interpretacji z dnia "[...]". Stwierdził, że wbrew postawionym przez stronę zarzutom, przepisy VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zostały prawidłowo implementowane na grunt porządku krajowego, a ich treść potwierdza stanowisko organu zawarte w wydanej interpretacji. W odniesieniu do powołanych orzeczeń NSA organ stwierdził, że nie negują one możliwości uznania sprzedaży działek za działalność gospodarczą. Ponadto trudno przyjąć, aby grunty o łącznej powierzchni ponad 15 ha służyły potrzebom osobistym podatnika. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego, strona wnosząc o jej uchylenie, podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 15, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L z dnia 11 grudnia 2006 r.). W uzasadnieniu skargi, powołując regulację odnoszącą się do podmiotowego zakresu podatku od towarów i usług (tj. art. 2 pkt 15 i art. 15 ust. 2 ustawy), strona podniosła, że w świetle tych przepisów warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie, tj.: - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz - czynność wykonana była przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem był podatnikiem VAT. Odnosząc się do powyższego, skarżący zwrócił uwagę, że nie prowadzi działalności gospodarczej, jest studentem i nie zamierza w przyszłości wykorzystywać gruntów dla celów rolnych. Od chwili nabycia gruntów w drodze darowizny nie prowadził działalności rolniczej, jak również działalności w zakresie najmu lub dzierżawy. Podniósł, że zmiana przeznaczenia gruntu rolnego nastąpiła w 2006 r. na skutek uchwalenia przez Radę Gminy planu zagospodarowania przestrzennego części wsi, który objął działki rolne o nr "[...]" i "[...]". W ocenie skarżącego, działki te stanowią majątek osobisty, a czynność ich sprzedaży nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Prawidłowość takiej oceny potwierdza zaś wyrok składu siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007r, sygn. akt I FPS 3/07. Identyczne stanowisko w kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24.06.2008r., o sygn. akt III SA/Wa 551/2008, przyjmując za decydujące kryterium to, czy działka została nabyta z zamiarem odsprzedaży. Podobnie w odniesieniu do omawianego zagadnienia wypowiedziały również: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24.09.2008r., sygn. akt III SA/Wa 1096/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 26 stycznia 2007r., sygn. akt I SA/Wr 1688/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 10.04.2008r., sygn. akt I SA/Ol 70/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007r., sygn. akt I SA/Wr 123/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 października 2008r., sygn. akt III SA/Wa 1316/2008 i III SA/Wa 1317/2008. Strona skarżąca wskazała również na ciążący na organach państw członkowskich obowiązek prounijnej wykładni prawa krajowego. Z uwagi na powyższe, za celowe uznała odwołanie się do art. 9 ust.1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U UE L nr 347 z dnia 11 grudnia 2006r.), który za podatnika uważa każdą osobę prowadzącą działalność gospodarczą w dowolnym miejscu. Zdaniem D.T., kryterium działalności gospodarczej wyklucza zatem z grona podatników podatku VAT osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, nawet jeżeli wykonują one czynności dostawy towarów. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego, tj. art. 15 ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w odniesieniu do przedstawionych przez D.T. okoliczności faktycznych dotyczących sprzedaży otrzymanych w wyniku darowizny gruntów o łącznej powierzchni 15,2631 ha, z których po zmianie przeznaczenia z rolnego na budowlany - w planie zagospodarowania przestrzennego, wyodrębniono do sprzedaży łącznie 61 działek budowlanych. Granice postępowania, którego celem jest uzyskanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie określa strona składająca wniosek. Ze względu bowiem na treść art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej osoba występująca z takim wnioskiem zobowiązana jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. W postępowaniu z art.14b Ordynacji organ orzeka więc w oparciu o stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę. Rozstrzygnięcia w związku z przedstawionym przez podatnika zapytaniem, wymagało więc to, czy wskazana przez wnioskującego sprzedaż podlega opodatkowaniu podatkiem VAT oraz czy osoba taka jest podatnikiem tego podatku, czy też nie. Zdaniem wnioskodawcy, przedstawione przez niego okoliczności sprzedaży wyodrębnionych w 2007 r., w związku ze zmianami w planie zagospodarowania przestrzennego 61 działek budowlanych, wyłączają opodatkowanie podatkiem VAT. Grunt będący przedmiotem zbycia nie został bowiem nabyty z zamiarem odsprzedaży, lecz otrzymano go w drodze darowizny. Stanowi on zaś osobisty majątek sprzedającego. Skarżący nie prowadzi tym samym działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Kwestia uznania za działalność gospodarczą czynności sprzedaży nieruchomości, które znajdują się w majątku osoby fizycznej i ulegają zbyciu została rozstrzygnięta w powołanym zarówno w skardze, jak i uzasadnieniu decyzji, wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, ONSAiWSA 2008/1/8, w którym Sąd - na kanwie sprawy dotyczącej sprzedaży przez osobę fizyczną działek budowlanych - wskazał, w jakich okolicznościach dany podmiot należy uznawać za podatnika VAT. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, dla uzyskania takiego statusu nie jest wystarczający sam zamiar dokonywania określonych czynności w sposób częstotliwy. Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. powinny być zaś rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód, a ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu tego stanowiska NSA zwrócił uwagę, że w art. 4 ust. 3 Szóstej Dyrektywy (w stanie prawnym po 1 stycznia 2007 odpowiednikiem tego uregulowania jest art. 12 ust.1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - Dz. U. UE L z dnia 11 grudnia 2006r.) zawarto upoważnienie dla Państw Członkowskich do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą zdefiniowaną w art. 4 ust. 2, w szczególności dotyczące określonych dostaw budynków, części budynków wraz z gruntami oraz dostaw działek budowlanych, przez które to działki VI Dyrektywa rozumie każe każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną "uznaną za budowlaną przez Państwa Członkowskie", (w stanie prawnym po 01 stycznia 2007r. mowa jest o terenie budowlanym, którym jest każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie – art.12 ust.1b i ust.3 Dyrektywy 112 Rady.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że użyty w treści art. 15 ust. 2 ustawy zwrot "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", jest wyrazem swoistej realizacji przez polskiego ustawodawcę opcji zawartej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy. Realizacja tej opcji nie została przy tym ograniczona wyłącznie do dostaw budynków lub części budynków wraz z gruntem oraz działek budowlanych wymagających zdefiniowania - lecz do wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu, które dokonywane są sporadycznie w związku z działalnością handlową, usługową lub produkcyjną,. W cytowanym wyroku NSA podkreślił, że odpowiedź na pytanie, czy dany podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy. Okolicznością przesądzającą nie może tu być jedynie sam fakt podziału gruntu na odrębne działki. Z wyroku tego wynika, że od okoliczności konkretnej sprawy zależy, czy osoba dokonująca danej czynności działa w charakterze podatnika VAT, czy też nie - sprzedając majątek osobisty - w odniesieniu do tej konkretnej czynności. W pełni zgadzając się z przedstawioną w cytowanym orzeczeniu argumentacją zauważyć należy, iż z przedstawionego przez D.T. we wniosku o interpretację i uzupełnionego w toku postępowania przed organem stanu faktycznego nie wynika, że przedmiotowe działki były lub będą majątkiem wykorzystywanym w celu zaspokojenia potrzeb osobistych skarżącego. Samo zaś nabycie gruntów w drodze darowizny, po czym nie wykorzystywania ich rolniczo, w związku z podjęciem studiów nie przesądza jeszcze o tym, iż grunty te służą prywatnym celom wnioskodawcy. Za istotny dla oceny przedstawionych we wniosku o interpretację okoliczności sprawy należy zdaniem Sądu uznać fakt podziału otrzymanej w drodze nieruchomości na 61 działek budowlanych, co związane było wprawdzie ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak wskazuje jednocześnie na podjęcie przez skarżącego świadomych działań zmierzających do sprzedaży tych działek w sposób częstotliwy, w celu osiągnięcia korzyści finansowej. Tym bardziej, gdy w związku z wnioskiem skarżący nie wskazał na jaki konkretnie osobisty i prywatny cel grunty te mogły być wykorzystywane. Mając to na uwadze, nie można zarzucić dowolności ocenie organu, iż od momentu otrzymania gruntu skarżący nie miał na celu wykorzystania go na potrzeby osobiste. Zgodzić należy się natomiast ze stanowiskiem, że w świetle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, zakres i skala planowanego przedsięwzięcia jednoznacznie wskazywały, iż sprzedaż działek w 2008r. i w przyszłości dokonywana będzie w sposób częstotliwy, w celach zarobkowych, a więc w okolicznościach przesądzających o prowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy nie budzi zastrzeżeń stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż sprzedając wyodrębnione w związku ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, grunty D. T. nie zbywa majątku osobistego, ale wykonuje czynności dostawy gruntów budowlanych. Czynność taka jest zaś związana z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu w myśl art.5 ust.1 pkt 1 tej ustawy. Sąd nie podzielił tym samym zarzutów strony skarżącej co do niezgodności stanowiska organów zajętego na tle okoliczności faktycznych sprawy, zarówno z prawem krajowym, jak i europejskim. Reasumując stwierdzić należy, iż Dyrektor Izby Skarbowej dokonał prawidłowej pod względem prawnym analizy oraz oceny przedstawionego przez Stronę stanu faktycznego. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.