I SA/Bk 164/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi "W" [...] sp. z o.o. następca prawny "L" Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.282 zł (słownie: pięć tysięcy dwieście osiemdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] stycznia 2007 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał spółce z o.o. "L", obecnie "W" [...] spółka z o.o. (zwanej dalej "Spółką") rozliczenia w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2005 r. w sposób odmienny aniżeli zadeklarowano w deklaracjach VAT-7 oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za styczeń, marzec, lipiec, październik oraz grudzień 2005 r. W toku kontroli organ ustalił, że lokale mieszkalne i użytkowe, znajdujące się w budynku wybudowanym przez Spółkę w W., zostały fizycznie wydane odbiorcom z chwilą podpisania protokołów odbioru lokali. Protokoły podpisane były na kilka lub kilkanaście miesięcy przed przeniesieniem prawa własności lokali w formie aktu notarialnego (pierwsze akty notarialne sporządzone zostały w 2006 r.). Ustalono również, że płatność za lokale dokonywana była w formie zaliczek i dokumentowana była przez Spółkę fakturą VAT, a następnie opodatkowana w rozliczeniach za miesiąc, w którym zaliczka została wpłacona. Dyrektor UKS uznał, że Spółka nieprawidłowo ustaliła moment powstania obowiązku podatkowego, co do części wpłat na poczet pozostałej ceny lokalu uznając, że jest on powiązany z podpisaniem aktu notarialnego. Zdaniem organu obowiązek podatkowy w stosunku do części wpłat powinien powstać 30-tego dnia licząc od dnia wydania, czyli podpisania protokołu odbioru, a nie podpisania aktów notarialnych, gdyż art. 19 ust.10 ustawy z 11 marca 204 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm., dalej w skrócie przywoływana jako: "u.p.t.u.") obejmuje zbycie majątku rzeczowego przez jedna stronę, która upoważnia drugą stronę do dysponowania w rzeczywistości tym majątkiem, jakby była jego właścicielem. Powiązanie powstania obowiązku podatkowego z wydaniem lokalu wraz z ułamkową częścią gruntu, było zgodne z prawomocnymi indywidualnymi interpretacjami przepisów prawa podatkowego udzielonymi Spółce przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. Dyrektor Izby Skarbowej w B. (dalej w skrócie jako: "Dyrektor IS") decyzją z [...] czerwca 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, przywołując treść art. 7 ust.1 u.p.t.u., Dyrektor IS wskazał, że zawarta w tym przepisie definicja dostawy towarów odwołuje się do ekonomicznego władztwa nad rzeczą i obejmuje rzeczywiste władztwo nad rzeczą, nawet jeżeli nabywca nie jest jej właścicielem. Organ uznał, że nie ma znaczenia w sprawie brak zachowania określonej przepisami prawa formy czynności prawnej, która stanowi dostawę towarów (art.5 ust.2 u.p.t.u.). Reasumując organ odwoławczy wskazał, że niezależnie od podpisania aktów notarialnych oraz uprawomocnienia się decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku, w którym wydano lokale mieszkalne, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia od dnia wydania, czyli podpisania protokołu odbioru lokali. Za niezasadny uznał również zarzut braku podstaw do ustalenia dodatkowego zobowiązania oraz naruszenia przepisów proceduralnych (art.122, art.187, art.191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie jako: "O.p."). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bialymstoku pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. w całości i zasądzenie kosztów postępowania podatkowego według norm przepisanych, zarzucając jej naruszenie art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że przekazanie lokali mieszkalnych protokołami zdawczo odbiorczymi stanowiło wydanie towaru, art.19 ust.10 u.p.t.u. poprzez uznanie, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstał w dacie sporządzenia protokołów zdawczo odbiorczych lokali mieszkalnych, a także przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik tj.: art. 122, art. 187 i art. 191 O.p.), poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Uzasadniając skargę pełnomocnik Spółki podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie uwzględnił faktu, że umowy przedwstępne sprzedaży lokali mieszkalnych zawierane przez Spółkę to typowe umowy deweloperskie, których celem jest z jednej strony bieżące finansowanie przez kupującego inwestycji budowlanej, z drugiej przeniesienie własności wybudowanego w tej inwestycji lokalu na kupującego. Podkreślono, że wynikające z tej umowy zobowiązanie dewelopera do wyodrębnienia lokalu należy rozpatrywać z uwzględnieniem art. 2 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 19994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.) i ściśle z tym związanej procedury uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokalu, która jest warunkiem ustanowienia i przeniesienia na kupującego odrębnej własności lokalu. Pełnomocnik wskazywał również, że przed zakończeniem procesu budowlanego i wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego w W. przy ul. [...], w ogóle nie ma mowy o możliwości fizycznego wydania rzeczy w postaci samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie. W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że przy ocenie zebranego materiału dowodowego nie uwzględniono skutku faktycznego i prawnego wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2005 r., zgodnie z którą uzyskano pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. Przed jej wydaniem nie można było w ogóle mówić o możliwości fizycznego wydania samodzielnych lokali. Ponadto w 2005 roku w budynku prowadzono szereg prac budowlanych i nie jest prawdą, że Spółka zaprzestała faktycznie władać pomieszczeniami objętymi protokołami. Ponadto zarzucono, że nie wzięto pod uwagę, że do powstania przychodu należnego w omawianej sprawie oprócz wydania rzeczy musi jeszcze wystąpić przeniesienie własności dokonanej w formie aktu notarialnego. Spółka wskazuje także na umowy przedwstępne, które określają, że przyszły nabywca uiszczał zaliczki na poczet ceny przyszłego towaru w postaci lokalu mieszkalnego. Autor skargi podniósł, że wbrew regułom postępowania dowodowego wynikających z art.122, art.187 i art.191 O.p. organ błędnie zinterpretował zebrany materiał dowodowy tj. przede wszystkim "protokoły odbioru lokalu mieszkalnego" i dokonał ustaleń stanu faktycznego w oparciu o dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, który nie ma odniesienia w materiale dowodowym. Końcowo pełnomocnik Spółki wskazał, że z uwagi na regulacje wynikające z art.1, art.2, art.3 i art.7 ustawy o własności lokali oraz uwzględniając okoliczności wynikające z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu i stosowne przepisy Kodeksu cywilnego, moment powstania obowiązku podatkowego w VAT został przez Spółkę określony w sposób prawidłowy i zgodny z dyspozycją art.5 ust.1, art.7 ust.1 i art.19 ust.10 u.p.t.u. Pełnomocni Spółki podniósł również, że Dyrektor IS wydając zaskarżoną decyzję naruszył w istotny sposób przepisy postępowania odwoławczego, albowiem nie rozpatrzył sprawy od nowa a jedynie odniósł się do niektórych elementów związanych z dostawą towaru w aspekcie ekonomicznym. Wskazał, że w sprawie oprócz momentu powstania obowiązku podatkowego pierwszoplanowe znaczenie ma rozstrzygnięcie, czy w sytuacjach wskazanych w decyzji organu pierszej instancji w ogóle powstało zobowiązanie podatkowe z tytułu sprzedaży prawa wieczystego użytkowania ułamkowej części gruntu przy sprzedaży lokalu mieszkalnego jak i użytkowego, gdy zapłata należności za grunt nastąpiła przed wejściem w życie ustawy z 11 marca 2004 r. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie (sygn. III SA/Wa 1107/056) pełnomocnik wskazał, że w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy nie powstał w zakresie dostawy gruntu i wskazał na naruszenie art.19 ust.11 i ust.12 u.p.t.u. W dalszej części uzasadnienia skargo pełnomocnik wskazał, że jeżeli zapłata za grunt nastąpiła przed 1 maja 2004 r., przed wydaniem towaru to zaliczki na grunt nie podlegały opodatkowaniu, a okoliczność przeniesienia własności towaru (lokali wraz z ułamkową częścią gruntu) w 2005 r. nie daje podstaw do opodatkowania sprzedaży w części dotyczącej prawa użytkowania wieczystego gruntu. Pełnomocni Spółki za bezzasadne uznał ustalenie sankcji w postaci dodatkowego zobowiązania VAT z uwagi na błąd w ustaleniu momentu opodatkowania wpłat zaliczek oraz wykazania przez Spółkę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r. z uwagi na wystąpienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I FSK 1062/06 (C-502/07), z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (w skrócie ETS) dotyczącym wykładni Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) i Szóstej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych- wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) i odpowiedzi na pytanie czy przepisy powyższych dyrektyw wyłączają możliwość nałożenia dodatkowego zobowiązania na podstawie art.109 ust.5 i ust.6 u.p.t.u., na zgodny wniosek stron zawieszono postępowanie sądowe w sprawie. Postanowieniem z 22 kwietnia 2009 r. postępowanie sądowe zostało podjęte na wniosek pełnomocnika Spółki z uwagi na ustanie przyczyny jego zawieszenia tj. wydania w dniu 15 stycznia 2009 r. orzeczenia przez ETS w sprawie spółki K-1 (sygn. C-502/07). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z części wpłat na poczet pozostałej ceny lokali w związku z ich przekazaniem przyszłym właścicielom wraz z ułamkową częścią gruntu przed podpisaniem aktów notarialnych. W celu rozstrzygnięcia zaistniałego sporu należy odpowiedzieć na pytania: 1) czy w 2005 r. powstało zobowiązanie podatkowe z tytułu sprzedaży prawa wieczystego użytkowania ułamkowej części gruntu przy sprzedaży lokalu mieszkalnego jak i użytkowego, gdy zapłata należności za grunt nastąpiła przed wejściem w życie ustawy z 11 marca 2004 r. oraz 2) w jakim momencie dojdzie do realizacji obowiązku podatkowego z tyt. wpłat na poczet ceny lokali w przypadku sporządzenia protokołów zdawczo odbiorczych lokali mieszkalnych (użytkowych) przed podpisaniem aktu notarialnego. Odpowiadając na pierwsze z postawionych pytań należy zauważyć, że Naczelny Sad Administracyjny wypowiadał się już w kwestii powstania obowiązku podatkowego z czynność wydania gruntu w oparciu o umowę zbycia prawa użytkowania wieczystego zawartą po dniu 30 kwietnia 2004 r. w przypadku otrzymania na podstawie umowy przedwstępnej 100% przedpłaty ceny przed 1 maja 2004 r. na poczet umowy zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu, uznając, że czynność ta nie podlega opodatkowaniu na podstawie art.5 ust.1 pkt 1 u.p.t.u. wobec czego nie rodzi obowiązku podatkowego na podstawie art.19 ust.1 tej ustawy z uwagi na to, ze zbycie tego prawa przed ta datą nie podlegało opodatkowaniu (por. wyroki w sprawach o sygn.: I FSK 12/06 publ. LEX nr 311285, I FSK 954/07, I FSK 237/09, dostępne na stronie www.cbois.nsa.gov.pl). W ostatnich z przywołanych wyroków NSA podkreślił, że "pod rządami u.p.t.u. z 2004 r. powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art.19 ust.11 ustawy w wyniku otrzymania 100% zaliczki (przedpłaty) wyklucza jego powstanie na podstawie art. 19 ust.1 tej ustawy. Gdyby zatem w rozpoznawanej sprawie obydwa te zdarzenia miały miejsce po 30 kwietnia 2004 r. powstanie obowiązku podatkowego nastąpiłoby w momencie otrzymania przedpłaty w wysokości 100% ceny. Jednak otrzymanie przedpłaty w tej sprawie miało miejsce przed 1 maja 2004 r. i nie zrodziło obowiązku podatkowego na podstawie przepisów u.p.t.u. z 1993 r., jak również nie zrodziło tego obowiązku na podstawie art.19 ust.11 u.p.t.u. z 2004 r., gdyż przepis ten w momencie tej czynności jeszcze nie obowiązywał." W dalszej części uzasadnienia NSA argumentował że: "W demokratycznym państwie prawa w rozumieniu art. 2 i art. 217 Konstytucji niedopuszczalne jest rozszerzanie zakresu przedmiotowego opodatkowania i obejmowanie obowiązkiem podatkowym czynności, która od momentu wejścia w życie ustawy podatkowej zaliczającej tę czynność do zakresu przedmiotowego opodatkowania, została wykonana jedynie w części niedecydującej sama w sobie o jej istocie." Skład orzekający w sprawie pogląd powyższy podziela w pełni i przyjmuje za swój. W konsekwencji należy przyjąć, że w sytuacji, gdy cena obejmująca czynność sprzedaży prawa wieczystego gruntu została przekazana w całości przed dniem objęcia opodatkowaniem tej czynności przez u.p.t.u. z 2004 r. to w sytuacji, gdyby doszło do wydania gruntu bądź przeniesienia prawa wieczystego gruntu w 2005 r. nie ma podstaw do rozszerzenia zakresu opodatkowania i objęcia jej podatkiem od towarów i usług. Przechodząc do odpowiedzi na drugie pytanie należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z definicją towaru zawartą w art. 2 pkt 6 u.p.t.u. przez towar rozumie się rzeczy ruchome, jak i wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Natomiast w myśl art.7 ust. u.p.t.u. przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przedmiotem podlegającym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może być, więc jedynie prawnie i fizycznie wyodrębniona część budynku lub budowli, wymienionego w klasyfikacji wydanej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Rzeczy rozumiane jako wyodrębniony przedmiot materialny (art.45 Kc), rzadko występuje w jednorodnej, nieskomplikowanej postaci. Poszczególne elementy składające się na rzecz stają się jej częściami składowymi (art. 47 Kc), przy czym część składowa nieruchomości nie może być przedmiotem własności i innych praw rzeczowych i dzieli los prawny rzeczy głównej. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 19 stycznia 1988 r. sygn. III CRN 459/87, (niepubl), wyjaśnił, że część budynku może być przedmiotem samoistnego posiadania tylko wówczas, gdy stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności. Skład rozpoznający sprawę w pełni powyższy pogląd akceptuje i przyjmuje za swój. Przedmiotem podlegającym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może być jedynie prawnie i fizycznie wyodrębniona część budynku lub budowli, dopóki, więc nie zostanie ustanowiona odrębna własność lokali nie można mówić o istnieniu nieruchomość lokalowej, a poszczególne lokale w budynku stanowią części składowe rzeczy głównej (budynku). W świetle powyższego za błędne należy uznać twierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, jakoby lokale użytkowe i mieszkalne, wydane przyszłym właścicielom protokołami zdawczo-odbiorczymi, jeszcze przed dopuszczeniem do użytkowania budynku (zakończeniem budowy) oraz przed ustanowieniem odrębnej własność lokali na mocy przepisów szczególnych tj. ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.) stanowiły rzeczy, które mogą być przedmiotem odrębnego posiadania niż rzecz główna podlegającym opodatkowaniu VAT, zgodnie z art.19 ust.10 u.p.t.u., nie później niż 30 dnia, licząc od dnia wydania. Zasadniczo do wydania rzeczy rzeczywiście, jak podnosi organ, nie jest konieczne przeniesienie jej własności, istotne jest natomiast by taka rzecz istniała. W okolicznościach omawianej sprawy niezbędnym warunkiem powstania nieruchomości lokalowej (rzeczy) jest jej ustanowienie i przeniesienie na kupującego w formie aktu notarialnego. W świetle powyższego wnioski płynące z oceny zebranego materiału dowodowego w tym: umów deweloperskich, decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2005 r. nr [...] czy też protokołów zdawczo-odbiorczych lokali należy uznać za ocenę dowolną, wykraczającą poza ramy wyznaczone przez treść art. 191 O.p. Zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, jednakże przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien kierować się przy ich ocenie m. in prawidłami logiki, zgodności oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego (por. NSA wyrok z 29 czerwca 2000 r. sygn. I SA/Po 1342/99). W konsekwencji naruszona została również zasada ogólna postępowania podatkowego, jaką jest zasada prawdy materialnej określona w art. 122 O.p. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że niniejszej sprawie doszło do wadliwe zastosowanie prawa tj. art. 5 ust.1 pkt 1 u.p.t.u. poprzez uznanie, że podlega opodatkowaniu w 2005 r. i rodzi obowiązek podatkowy na podstawie art.19 u.p.t.u. czynność wydania gruntu w sytuacji, gdy przed 1 maja 204 r. zawarto umowę przedwstępną przeniesienia prawa wieczystego użytkowania gruntu, a także normę art. 19 ust.10 u.p.t.u. poprzez błędne określenie momentu powstania obowiązku podatkowego, co do części wpłat na poczet pozostałej ceny lokali w związku z ich przekazaniem (protokołami odbiorczymi) przyszłym właścicielom przed podpisaniem aktów notarialnych. W ocenie Sądu doszło również do naruszenia podnoszonych w skardze przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik tj.: art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. Z naruszeniem prawa mamy, bowiem do czynienia także, gdy organ prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji na wynik sprawy, za przedwczesne uznano odnoszenie się do podniesionego w skardze naruszenia art.109 ust.5 i ust.6 u.p.t.u. poprzez ustalenie sankcji w postaci dodatkowego zobowiązania VAT z uwagi na błąd w ustaleniu momentu opodatkowania wpłat zaliczek. Sąd nie dopatrzył się natomiast podniesionego przez pełnomocni Spółki naruszenia w istotny sposób przepisy postępowania odwoławczego poprzez nie rozpatrzenie przez Dyrektora Izby Skarbowej sprawy od nowa a jedynie odniesienie się do niektórych elementów związanych z dostawą towaru w aspekcie ekonomicznym. Organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej podzielił ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ pierwszej instancji i uznać należy, że również w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu utrzymanej w mocy decyzji. Brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich kwestii związanych z momentem powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług świadczyć natomiast może o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 210 § 4 O.p. W świetle stwierdzonych wyżej istotnych naruszeń prawa w ocenie Sądu samo naruszenie wskazanego przepisu nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Orzeczenie znalazło oparcie w regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy ponownie ocenią zebrany w sprawie materiał dowodowy z uwzględnieniem postanowień art.191 O.p. oraz dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa tj. art. 5 ust.1 pkt.1 i art.19 ust.10 u.p.t.u., a następnie dokonają ich subsumcji pod prawidłowo ustalony w sprawie stan faktyczny. Na marginesie Sąd zauważ, że Sąd w orzeczeniach wydanych w sprawach o sygn. akt: I SA/Bk 245/05, I SA/Bk 244/05 dokonał kontroli interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych Spółce przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. w formie decyzji z [...].07.2005 r. nr [...] oraz nr [...], jedynie z punktu widzenia naruszenia przepisów proceduralnych i nie stwierdzając naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie oddalił skargi Spółki. Z tego też powodu w sprawie nie ma zastosowania art.153 u.p.p.s.a. Na podstawie art. 152 ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu u.p.p.s.a. w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 u.p.p.s.a. oraz przepisów § 2, § 6 pkt 6, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).