II SA/Wr 5/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Małgorzata Rutkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Spółka A. sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia 29 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2008 r., Nr [...], podjętą na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Prezydent W. wniósł sprzeciw wobec dokonanego przez A. sp. z o. o. w W. zgłoszenia zamiaru instalacji wolnostojącego nośnika reklamowego, na fundamencie przestawnym przy ul. H. [...] we W., działka nr [...], AM–19, obręb P. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że (po dokonaniu analizy złożonych dokumentów) stwierdzono, iż zgłoszenie dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowlę. Zatem wykracza poza zakres robót wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego. Z dołączonego do zgłoszenia opracowania wynika, że planowana przez inwestora realizacja w rozumieniu Prawa budowlanego jest budowlą, która wymaga przystosowania do istniejących warunków terenowych. Podstawa żelbetowa jest częścią konstrukcji nośnika, na którym planuje się zainstalowanie tablicy reklamowej, przekazujące obciążenia na podłoże gruntowe. Znajomość wzajemnego oddziaływania budowli i podłoża oraz uwzględnienie parcia wiatru na jej powierzchnie jest podstawą zapewnienia bezpieczeństwa projektowanej konstrukcji nośnika. Zgodnie z przepisami Prawa budowlanego o bezpieczeństwie konstrukcji obiektu budowlanego nie wymienionego w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, o jego stateczności, wykluczeniu możliwości przechylenia się bądź wywrócenia, można orzec dopiero po sprawdzeniu projektu budowlanego w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Zgłoszenie nie dotyczy robót budowlanych określonych w art. 29. O stateczności, wykluczeniu możliwości przechylenia się bądź wywrócenia można orzec dopiero po sprawdzeniu projektu budowlanego w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji złożyła A. sp. z o. o. w W. Strona podniosła, że w sprawie dokonano błędnej interpretacji art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, z uwagi na fakt, że instalacja (montaż) tablicy reklamowej na gruncie bez trwałego jej związania z gruntem stanowi roboty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego niezależnie od wielkości wolnostojącej konstrukcji, na co wskazuje przytoczone przez stronę orzecznictwo. Strona zarzuciła także, że organ w uzasadnieniu orzeczenia nie wskazał dlaczego uznał projektowany nośnik za związany z gruntem na stałe. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda wydał w dniu 29 października 2008 r. decyzję Nr [...], którą - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie istotne jest ustalenie, czy roboty budowlane polegające na zainstalowaniu nośnika reklamowego wysokości 6,36 m – w tym tablicy informacyjnej o wymiarach 3 m na 6 m – na podstawie żelbetowej prefabrykowanej posadowionej na powierzchni gruntu, wymagają pozwolenia na budowę, czy też należą do inwestycji nie wymagających takiego pozwolenia. W ocenie Wojewody, ustalenia organu pierwszej instancji w tym zakresie są prawidłowe, albowiem takie roboty budowlane nie zostały przewidziane w art. 29 Prawa budowlanego, jako inwestycja nie wymagająca pozwolenia na budowę. W myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym. W sprawie objęta zgłoszeniem inwestycja dotyczy obiektu wolno stojącego, związanego z gruntem, przez co nie można jej rozpatrywać w kategoriach instalowania tablic i urządzeń reklamowych. O trwałym związaniu z gruntem nie decyduje fakt, czy budowla ma na przykład fundamenty. W przypadku gdy budowlą taką jest tablica reklamowa, a więc obiekt przestrzenny o kilkumetrowej wysokości i szerokości, który musi wytrzymać siłę wiatru oraz innych warunków atmosferycznych, to musi on być w odpowiedni technicznie sposób powiązany trwale z gruntem, nawet jeśli nie będzie zagłębiony w ziemi (tak też NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 1999 r., II SA 1617/98). Przedmiotowa inwestycja przewiduje takie powiązanie, poprzez oparcie konstrukcji na podstawie żelbetowej z betonu, w której osadzonych jest 12 kotew o średnicy 24 mm oraz 4 haki z pręta o średnicy 16 mm. Nie można zatem podzielić, zaprezentowanego w odwołaniu, poglądu jakoby nośnik reklamowy nie był trwale powiązany z gruntem. Wolnostojące, trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a tym samym obiektem budowlanym (art. 3 pkt 1 lit. "b" Prawa budowlanego). Ponieważ zaś z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, że wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu jest budową, tak więc w przypadku realizacji inwestycji polegającej na wykonaniu urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem w określonym miejscu obowiązuje ogólna zasada z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych nie należy więc utożsamiać z budową urządzeń reklamowych wolnostojących, trwale związanych z gruntem, które są budowlami (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Ich budowa nie została zwolniona w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Realizacja takich urządzeń wymaga więc uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od miejsca ich usytuowania (podobnie wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., II OSK 931/2005; tak też: Jerzy Siegień, Prawo budowlane, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 221). Tym samym (zdaniem organu odwoławczego) należało uznać, że organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł, zgłaszając sprzeciw od dokonanego zgłoszenia. Podstawę ku temu daje przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Stanowi on, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewody nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia przez decyzje art. 107 kpa. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wyjaśnił z jakich powodów uznał zgłoszony nośnik reklamowy za trwale związany z gruntem oraz wskazał na konieczność traktowania przedmiotowej inwestycji w kategoriach budowli. Organ powołał tez przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. W konsekwencji Wojewoda stwierdził, że obiekt jest budowlą w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła A. sp. z o. o. w W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu, nadto zarzuciła, że zgłoszona inwestycja nie jest urządzeniem trwale związanym z gruntem, lecz urządzeniem montowanym na podstawie żelbetowej. Należy więc do niej zastosować instytucję zgłoszenia. Instalacja urządzenia reklamowego oznacza natomiast montaż wszystkich elementów tworzących to urządzenie reklamowe /wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1083/05, publ. LEX nr 206529/. Ponadto strona skarżąca przedstawiła pogląd zawarty w wyroku WSA z dnia 26 lutego 2008r. /sygn. akt VII SA/Wa 2071/07/, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Przepisy prawa budowlanego w żaden sposób nie łączą tej kwestii z wymogiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "trwałego związania z gruntem". Strona podkreśla, że o tym czy mamy do czynienia z trwałym związaniem z gruntem, w sytuacji w której ustawodawca nie sprecyzował tego pojęcia mamy do czynienia w tedy, gdy związanie to odbywa się za pomocą środków technicznych. Natomiast jeżeli związanie to następuje za pomocą siły grawitacji, nie można mówić o trwałym związaniem z gruntem, gdyż w ten sposób należało by stwierdzić, że wszystkie obiekty wolnostojące nie tylko budowlane, w tym ludzie i zwierzęta są trwale związane z gruntem, i z definicji tej można wyłączyć jedynie obiekty latające i to tylko w tedy gdy działają mechanizmy przeciwdziałające sile grawitacji. Wykładania reprezentowana przez organ jest po prostu absurdalna. Nie można uznać połączenia z gruntem za trwałe, jeżeli połączenie to można zerwać poprzez zastosowanie siły przekraczającej przyciąganie ziemskie. Organ powinien stwierdzić czy zgłoszenie nie dotyczy wyjątków wymienionych w ustawie i w przypadku stwierdzenia, że wyjątek taki nie zachodzi, powinien przyjąć zgłoszenie. Skarżąca podkreśla, że ustawodawca użył wyrazu "instalacja". W którym mieści się czynność polegająca na wykonaniu robót budowlanych postawienia obiektu na grucie. Skarga cytuje także szereg uzasadnień orzeczeń sądu, a także przytacza wiele orzeczeń sądów administracyjnych w których wyrażono pogląd taki jak skarżący. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Jak wskazuje się w doktrynie instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, str. 366). Na skutek zgłoszenia zamiaru budowy wszczyna się zatem postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót, albo brak takiej możliwości, ze względu na nie dopuszczenie do tego przez organ. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia dołączyć też trzeba oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Z przedstawionych regulacji wynika zatem, że postępowanie administracyjne wszczęte omawianym zgłoszeniem kończy się milczącą zgodą organu polegającą na niewniesieniu w ustawowo zakreślonym terminie sprzeciwu, bądź kończy się wniesieniem sprzeciwu, który przybiera formę decyzji administracyjnej. Niesporne jest w sprawie, że organ pierwszej instancji powołując się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw wobec dokonanego przez A. sp. z o. o. w W. zgłoszenia zamiaru zainstalowania nośnika reklamowego przy ul. H. [...] we W., działka nr [...], AM–19, obręb P. Zgodnie ze wskazanym przepisem właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zasadą jest - w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego - że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki od tej zasady zostały określone m.in. w art. 29 Prawa budowlanego, w którym wymieniono enumeratywnie "budowy" (ust. 1) oraz "roboty budowlane" (ust. 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Rozpatrując niniejszą sprawę w kontekście wskazanych uregulowań, należy uznać, że zgodnie z przepisem art. 28 Prawa budowlanego istnieje swoiste domniemanie, iż rozpoczęcie robót budowlanych wymaga – co do zasady – legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady wprowadził ustawodawca w przepisie art. 29 powoływanej ustawy, tworząc katalog zamknięty robót budowlanych nie wymagających takiego pozwolenia na budowę. Z kolei w przepisie art. 30 Prawa budowlanego określono w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga co prawda uzyskania pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. Również wyliczenie owych robót podlegających zgłoszeniu ma charakter zamknięty. Inwestor chcąc zatem realizować określone roboty i obiekty budowlane, które – jego zdaniem - nie wymagają pozwolenia na budowę, musi wykazać, że planowane zamierzenie mieści się w owym zamkniętym katalogu prac i obiektów, dla realizacji których wystarcza jedynie zgłoszenie. Niesporne jest w sprawie, że inwestor - A. sp. z o. o. w W.– zgłosił zamiar zainstalowania nośnika reklamowego nośnika reklamowego, przy ul. przy ul. H. [...] we W., działka nr [...], AM–19, obręb P., na stopie prefabrykowanej. W ocenie strony skarżącej ta inwestycja zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie jest ona obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a dokładniej budowlą, z uwagi na to, że urządzenie to nie jest trwale związane z gruntem. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że w przepisach Prawa budowlanego brak jest definicji sformułowania: "trwałego związania z gruntem". Ustawodawca nie wskazał także przesłanek, które determinują uznanie, że obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem. Próbę zdefiniowania tego sformułowania podjęła judykatura. I tak chociażby w wyroku z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 576/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął, że o tym czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy jedynie sposób w jaki zagłębiono go w gruncie ani też technika w jakiej tego dokonano. Istotne jest bowiem to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd. Jak wynika z akt sprawy konstrukcja tablicy reklamowej składa się z następujących elementów: prefabrykowana podstawa żelbetowa o wymiarach 2,0 x 3,4 x 0,50 m z betonu B20 MPA, z osadzonymi 12 kotwami fi 24 mm oraz 4 haki z pręta fi 16 mmm. Podstawę prefabrykowaną żelbetową należy ustawić na istniejącym podłożu. Konstrukcję nośną stanowi słup nośny z rur stalowych, do słupa w górnej części zamocowana jest konstrukcja wsporcza składająca się z poziomych elementów (rygli) połączonych ze sobą czterema pionowymi elementami oraz ściągami. Do konstrukcji wsporczej zamocowana jest tablica. Całość konstrukcji skręcana jest na śruby. Budowa trzonu nośnego z rur okrągłych: rura podstawowa dolna H = 2,5 m i fi 406,4 x 9 -rura górna H - 3,0 m i 0 323,7 x 5,6 Konstrukcja wsporcza tablic składa się z trzech par poziomych rygli -ceowniki zimnogięte 100 x 50 x 3 mm tworzące z czterema słupkami pionowymi (słupki z dwóch profili kwadratowych 50 x 50 x 3 mm z trzema parami kątowników 50 x 50 x 3) oraz poziomymi ceownikami bezprzekątniową ramę Vierendeel’a, która bezpośrednio zamocowana jest do trzonu nośnego słupa. Tablica składa się z 8 brytów o szerokości 77 cm z blachy stalowej grubości 0,75 mm usztywnionej w środku zgrzewanym profilem z blachy 0,75 mm. Całość w ramce z blachy stalowej o szerokości 18 cm. Wszystkie elementy stalowe połączone są ze sobą na śruby. W uwagach końcowych napisano, że przed wykonaniem podstawy żelbetowej należy bezwzględnie sprawdzić rozstaw kotew i porównać z rozstawem otworów w podstawie słupa, śruby w podstawie dokręcić momentem Mo = 200 Nm. Śruby należy zabezpieczyć przed odkręceniem stosując dwie nakrętki. Stan zakotwienia, a w szczególności dokręcenie śrub należy kontrolować minimum dwa razy w roku. Pozostaje niewątpliwe, że w rozpoznawanym przypadku konstrukcja urządzenia reklamowego ma za zadanie zapewnienie planowanej inwestycji stabilne i bezpieczne połączenie z gruntem. Ponadto sposób wykonania i użytkowania wskazuje, że w sprawie zachodzi potrzeba zapewnienia tak słupowi, jak zamocowanej na nim tablicy – takiego posadowienia (połączenia z gruntem), które uniemożliwi przesunięcie, przewrócenie obiektu; a także zapewni odporność na wszystkie, w tym silne i bardzo silne podmuchy wiatru opisanego urządzenia reklamowego. Mając na uwadze dokonane ustalenia Sąd w pełni podzielił stanowisko organów, w konsekwencji przyjmując, że organy zasadnie zakwalifikowały planowaną inwestycję do obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, na wykonanie którego wymagane jest pozwolenie na budowę. Podkreślić przy tym wypada, że ocena, czy konkretna inwestycja jest czy też nie jest trwale związana z gruntem, należy do kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. To organ mając na uwadze przepis art. 5 ust.1 Prawa budowlanego ocenia projekt obiektu pod kątem jak jest on "związany" z gruntem, aby odpowiadał wymogom m. innymi bezpieczeństwa konstrukcji, użytkowania, tym samym by nie zagrażał życiu, zdrowiu jak i mieniu. Posiadając odpowiednie kompetencje właściwe organy, rozważając całość sprawy, muszą mieć na względzie bezpieczeństwo użytkowania planowanej inwestycji. Wbrew zatem twierdzeniu skarżącej Spółki, nie znajdzie tu zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, w myśl którego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Wskazać nadto należy, że analiza przepisów Prawa budowlanego pozwala na stwierdzenie, że w aktualnych warunkach prawnych można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem (art. 3 pkt 3) i urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których można wyróżnić także wolnostojące, ale nie związane trwale z gruntem. Jednakże są to zazwyczaj urządzenia o małych gabarytach, stosunkowo lekkie i często przenośne, do których z powodów szeroko wcześniej wskazanych nie można zaliczyć urządzenia objętego dokonanym zgłoszeniem. W ocenie Sądu – akceptującego w pełni stanowisko organów orzekających w sprawie, objęte zgłoszeniem urządzenie o opisanych parametrach i konstrukcji nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, odnoszącego się niewątpliwie do urządzeń reklamowych o innych cechach niż urządzenia reklamowe wymienione w art. 3 pkt 3 tej ustawy, a jako takie podlega reżimowi art. 28 ust. 1 powoływanego aktu (por. wyrok WSA z dnia 25 października 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1410/06, Lex Nr 282409). Sąd nie zgodził się także z zawartym w skardze stwierdzeniem Spółki, że w użytym w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane wyrazie "instalowanie" mieści się czynność polegająca na wykonaniu robót budowlanych postawienia obiektu na gruncie. W orzecznictwie bowiem przyjęto, że instalacja urządzenia reklamowego oznacza montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie reklamowe. Instalowanie urządzenia reklamowego polega więc na wykonaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Wykonywania robót budowlanych polegających więc na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych nie należy utożsamiać z budową urządzeń reklamowych wolnostojących, trwale związanych z gruntem, które są budowlami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r., sygnatura akt II OSK 811/08 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt IISA/Wr 583/07). W rozpoznawanej sprawie, Sąd jak to już wyżej podkreślił - nie ma wątpliwości, że planowana inwestycja jest budową obiektu budowlanego - budowli, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może w ramach kontroli stosować kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, by decyzja ta, jak i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji, wydana została z naruszeniem przepisów tak prawa materialnego jak i prawa procesowego. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi A. sp. z o. o., a wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.