IV SA/Wr 27/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej przyznania zaliczki alimentacyjnej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez E. P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] wydana z powołaniem się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1, art. 156 § 1, art. 157, art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2 pkt 5, art. 7 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.), art. 3 pkt 1 i 24, art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia 19 września 2008 r. nr SKO/41/DA-26/2008, którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta Z. Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia 18 października 2007 r., nr [...], o odmowie przyznania E. P. zaliczek alimentacyjnych na I. P. i K. P.. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 października 2007 r. nr [...] o odmowie przyznania E. P. wymienionych świadczeń wszczęte zostało na wniosek strony , która podniosła, że przy wydawaniu tej decyzji nie uwzględniono obowiązującego wówczas stanu prawnego, zmienionego od dnia 6 lipca 2007 r. , co w jej ocenie świadczy czy o braku podstawy prawnej do wydania decyzji i powinno stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. odmawiając stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji z dnia 18 października 2007 r. przytoczyło przepisy art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, według których zaliczka alimentacyjna przysługuje osobie uprawnionej do ukończenia 18 roku życia albo, w przypadku gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej, do ukończenia 24 roku życia, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 583,00 zł. Powołało się na art. 18 ust. 2 ustawy o zaliczce nakazujący w sprawach niej nie uregulowanych stosowanie odpowiednio przepisów o świadczeniach rodzinnych, jeżeli nie są z nią sprzeczne. Kolegium wskazało również na ustawową definicję dochodu, zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych , według której dochodem w rozumieniu tego przepisu są również alimenty na rzecz dzieci, choć nie są one opodatkowane na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy o zaliczce do dochodu rodziny nie wlicza się otrzymywanej zaliczki . Natomiast dochodem rodziny, co wynika z art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, jest przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Zgodnie z art. 5 ust.3 tej ustawy w przypadku, gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę do zasiłku rodzinnego o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny nie przysługuje. Kolegium wskazało dalej , że rodzina E. P. składa się z trzech osób, a jej wniosek dotyczył zaliczek alimentacyjnych na okres zasiłkowy od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r., wobec tego do ustalenia dochodu należało wziąć dochody rodziny z 2006r. obejmujące następujące kwoty , a mianowicie : kwotę 110,20 zł - dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, wynikającego z zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 18 lipca 2007 r., kwotę 4.800,00 zł - zaliczki alimentacyjnej i 1.440,00 zł stypendiów szkolnych oraz 800,00 zł alimentów, wynikających z jej oświadczenia. Dodatkowo organ rozpatrujący wniosek do dochodu rodziny doliczył również kwotę 100.000,00 zł alimentów na rzecz dzieci , jakie otrzymała w marcu 2006r. E. P. oraz odjął od dochodu kwotę 4.800,00 zł zaliczek alimentacyjnych. Otrzymanie tych kwot nie było i nie jest sporne. Otrzymana kwota alimentów była alimentami wypłaconymi za zaległe okresy, w tym okresy poprzedzające rok 2006. Uwzględnienie zatem przez organ wypłacający zaliczki alimentacyjne całego dochodu rodziny z 2006 r., czyli kwoty 102.350,20 zł, spowodowało, że przekroczone zostało znacznie (2.843,06 zł) kryterium dochodowe na osobę w rodzinie (583,00 zł) i zabrakło podstaw do przyznania E. P. żądanych zaliczek alimentacyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że ustawą z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 109, poz. 747) w art. 1 pkt g uchylono w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych przepis lit. e w art. 3 pkt 23. Przepis ten stanowił, że utratą dochodu była utrata dochodu spowodowana nieotrzymywaniem części albo całości zasądzonych świadczeń alimentacyjnych. Analogicznie w art. 1 pkt h uchylony został przepis lit. e w art. 3 pkt 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowiący, że uzyskaniem dochodu jest uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem całości lub części zasądzonych świadczeń alimentacyjnych. Jednakże zdaniem Kolegium ustawa z 24 maja 2007 r. w żaden sposób nie wyeliminowała z pojęcia dochodu obliczanego na potrzeby świadczeń rodzinnych, czy zaliczek alimentacyjnych alimentów na rzecz dzieci. Ten element dochodu był i jest wymieniony w art. 3 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych i ustawa z dnia 24 maja 2007 r. tego stanu prawnego nie zmieniła. A zatem dochód z tytułu alimentów na rzecz dzieci uzyskany przez rodzinę w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy jest wliczany i był wliczany do dochodu rodziny, od wysokości którego m. in. uwarunkowane było i jest prawo do zaliczek alimentacyjnych. Według organu nie było podstaw przy rozpatrywaniu wniosku strony o zaliczki alimentacyjne na okres zasiłkowy rozpoczynający się od dnia 1 września 2007 r. do pomniejszania czy powiększania dochodu jej rodziny z 2006 r. o kwoty alimentów na rzecz jej dzieci w trybie pomniejszania lub powiększania dochodu, o alimenty uzyskane albo utracone po roku 2006. Jednocześnie obowiązywała ogólna reguła ustalania składników dochodu z roku kalendarzowego poprzedzającego okres zasiłkowy i zaliczania do nich kwot alimentów na rzecz dzieci uzyskanych w tym roku. Ustawa o świadczeniach rodzinnych uwzględniając w dochodzie alimenty na rzecz dzieci nie dokonała jakiejkolwiek ich dywersyfikacji z uwagi na okres, za jaki zostały wypłacone. Tym samym do dochodu wlicza się kwoty uzyskane w danym roku kalendarzowym niezależnie, czy są one kwotami wypłacanymi "na bieżąco", czy też są świadczeniami za zaległe okresy. W związku z tym w ocenie Kolegium wydawana ostateczna decyzji z dnia 18 października 2008 r. oparta została na niewadliwej wykładni przepisów ustaw o zaliczce alimentacyjnej i o świadczeniach rodzinnych i przy niewadliwe ustalonym stanie faktycznym. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona nie zgodziła się z wykładnią prawa dokonaną przez organ, dotyczącą zmiany przepisów wprowadzonej ustawą z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o podatku rolnym. Według odwołującej kwota alimentów wypłaconych jej w 2006 r. nie stanowi dochodu w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Na poparcie swojego stanowiska powołała się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygn. akt: IV SA/Wr 145/06 oraz IV SA/Wr 146/08. W decyzji wydanej w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło ,że z brakiem podstawy prawnej mamy do czynienia tylko wtedy, gdy nie ma przepisu prawnego, na podstawie którego można wydać decyzję administracyjną rozstrzygającą o prawach lub obowiązkach strony postępowania. Natomiast decyzja, której postępowanie dotyczy, została wydana w oparciu o wskazane w niej przepisy ustawy o zaliczce alimentacyjnej i świadczeniach rodzinnych. Przepisy te umożliwiają wydanie decyzji administracyjnej, w której określa się uprawnienie do otrzymania wnioskowanej zaliczki alimentacyjnej. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstawy prawnej wydanej decyzji. Z kolei w odniesieniu do przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa , Kolegium wskazało, że jako rażące naruszenie prawa należy uznać sytuację, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Wobec tego cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują ,że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. W tym zakresie organ oceniając decyzję z dnia 18 października 2007 r. nie dopatrzył się naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa. Z kolei ustosunkowując się do argumentu strony , podnoszącego fakt uchylenia z dniem 6 lipca 2007 r. przepisu art.3 pkt 24 lit. e ustawy o świadczeniach rodzinnych Kolegium wskazało, że ilekroć jest mowa w ustawie o uzyskaniu dochodu, oznacza to min. uzyskanie całości lub części zasądzonych świadczeń alimentacyjnych. Wyjaśniło też , że uzyskanie dochodu jest to podwyższenie dochodu w trakcie okresu zasiłkowego. Zmiana zatem przepisów prawnych spowodowała, że uzyskanie części lub całości zasądzonych świadczeń alimentacyjnych w trakcie okresu zasiłkowego przestało, od dnia 6 lipca 2007 r., wpływać na prawo do otrzymania świadczenia, gdyż kwoty tej nie należy doliczać do dochodu rodziny. Natomiast czym innym jest ustalenie uprawnienia do zaliczki alimentacyjnej na podstawie dochodów osiągniętych w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, gdyż w ramach tego dochodu należy również zawrzeć kwotę uzyskanych świadczeń alimentacyjnych. Zatem ustalając uprawnienie na okres zasiłkowy od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r., należy wziąć pod uwagę kwotę dochodu rodziny, w tym uzyskanych świadczeń alimentacyjnych, uzyskanych w roku 2006. Kolegium podtrzymało więc dotychczasowe stanowisko w zakresie oceny rozstrzygnięcia zawartego w treści decyzji z dnia 18 października 2007 r. co do braku naruszenia przepisów prawa, a tym bardziej w sposób rażący. Co więcej stwierdziło dalej , że powyższa wykładnia przepisów prawa jest tożsama z zawartą w powołanym przez skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 145/08, w którym wskazano , że " z brzmienia art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który wskazuje co stanowi dochód i mówi, że są nim również alimenty, wynika, że musi być interpretowany łącznie z art. 3 pkt 2, który z kolei określa dochód rodziny i mówi, że pojęcie to oznacza przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Zatem fakt uzyskania zaległych alimentów będzie miał wpływ na dochód rodziny w roku następnym, po roku uzyskania zaległych świadczeń alimentacyjnych - a tym samym na ewentualną możliwość uzyskania świadczeń rodzinnych". Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Uzyskanie zaległych świadczeń alimentacyjnych w roku 2006 wpłynęło na prawo do zaliczki alimentacyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie, podnosząc zarzut naruszenia art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne uznanie, że zmiana przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych nie miała wpływu na ponowne określenie jej dochodu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację wywiedzioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§2 tej ustawy). Postępowanie w rozpatrywanej sprawie wszczęte zostało wnioskiem strony o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji . Jako podstawę przedmiotowego wniosku powołano przesłankę rażącego naruszenie przepisów , o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a . Wypada w tym miejscu przypomnieć ,że w postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji prowadzone jest w trybie nadzoru i organ administracji ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach zakreślonych przepisem art. 156 k.p.a. Postępowanie to nie może jednak przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, lecz jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istota sprowadza się do ustalenia czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Przy czym enumeratywne wymienienie w omawianym przepisie wad, nie tylko stanowi katalog przesłanek, warunkujących stwierdzenie nieważności, ale także tym samym zakreśla ramy powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu. Wprawdzie powoływana przez stronę przesłanka rażącego naruszenia prawa nie ma ściśle określonego znaczenia, ale nie ma również charakteru całkowicie abstrakcyjnego. Przede wszystkim odwołać się w tym zakresie należy do orzecznictwa sądowo-administracyjnego, w którym przeważa pogląd o formalnym rozumieniu pojęcia rażącego naruszenia prawa ( por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997r. sygn. akt III SA 1134/96 ). Taka linia orzecznictwa wiąże się niewątpliwie z językową wykładnią pojęcia rażącego naruszenia prawa. Według definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego (Warszawa 1993, t. III s. 24) "rażący" znaczy oczywisty, dający się łatwo stwierdzić, niewątpliwy. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organ administracji publicznej. Wobec zgodzić się należy z organem administracji ,że o rażącym naruszeniu prawa możemy mówić, gdy występuje oczywista sprzeczność między treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Jest ono z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. Przy ocenie zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności, organ administracji bada stan faktyczny, jak i prawny z daty wejścia jej do obrotu prawnego. Obowiązkiem organu jest więc wyłącznie ocena kwestii prawnych, przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji, a organ nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Odnosząc powyższe uwagi do realiów badanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że stanowisko organu co do braku zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa jest trafne. Objęta żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.) oraz ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) . Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej przewiduje , że zaliczka alimentacyjna, zwana dalej zaliczką, przysługuje osobie uprawnionej do ukończenia 18 roku życia albo, w przypadku gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej, do ukończenia 24 roku życia. Ustęp 2 cytowanego przepisu stanowi dalej, że omawiana zaliczka przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 583 zł. Jednocześnie przepis art. 18 ust. 2 tej ustawy w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów o świadczeniach rodzinnych, jeżeli nie są sprzeczne z tą ustawą [...]. W tym zakresie na potrzeby określenia prawa do zaliczki alimentacyjnej znajdują zastosowanie przepisy art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, na podstawie których ustalany jest przez właściwe organy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie W myśl wskazanego przepisu alimenty na rzecz dzieci są rodzajem dochodu uwzględnianego w dochodzie rodziny , od którego zależy prawo do zasiłku rodzinnego , a poprzez odpowiednie stosowanie również prawo do zaliczki alimentacyjnej. Przytoczone przepisy stanowiły podstawę materialno-prawną decyzji wydanej w sprawie odmowy przyznania zaliczki alimentacyjnej na dzieci skarżącej. Wprawdzie ma rację skarżąca , kiedy wywodzi, że przepis art. 3 pkt 24 e ustawy o świadczeniach rodzinnych utracił moc z dniem 6 lipca 2007 r. , został on bowiem uchylony przez art. 1 pkt 2 lit. h ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 109. poz. 747), jednakże wskazany przepis nie stanowił podstawy do wydania kwestionowanej w nadzwyczajnym trybie decyzji. Zgodnie z nieobowiązującym w dniu wydania tej decyzji przepisem art. 3 pkt 24 lit e ustawy o świadczeniach rodzinnych uzyskanie całości lub części zasądzonych alimentów oznacza uzyskanie dochodu. Natomiast stosownie do art. 5 ust. 4a tej ustawy w przypadku uzyskania przez członka rodziny, osobę uczącą się dochodu, o którym mowa w art. 3 pkt 24, prawo do zasiłku rodzinnego ustala się na podstawie dochodu rodziny powiększonego o uzyskany dochód. Z kolei przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych przewidują , że w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu po roku, z którego dochody stanowią podstawę do ustalania prawa do świadczeń rodzinnych, do dochodu rodziny dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny. Zatem nie ulega wątpliwości, że uzyskanie dochodu stanowi podwyższenie dochodu w trakcie okresu zasiłkowego. Zmiana w tym zakresie przepisów prawnych spowodowała, że uzyskanie części lub całości zasądzonych świadczeń alimentacyjnych w trakcie okresu zasiłkowego przestało od dnia 6 lipca 2007 r. wpływać na prawo do otrzymania świadczenia – w zakresie możliwości uchylenia lub zmiany decyzji ustalającej to prawo oraz ewentualnym orzeczeniu o zwrocie świadczeń nienależnie pobranych - natomiast nie ma wpływu na ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej na podstawie dochodów osiąganych w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, bowiem do dochodu zgodnie ze wskazanym wyżej art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych wlicza się kwoty świadczeń alimentacyjnych otrzymanych w roku poprzedzającym okres zasiłkowy. Trafnie zauważa Kolegium ,że ustawa o świadczeniach rodzinnych uwzględniając w definicji dochodu również środki uzyskane z tytułu alimentów na rzecz dzieci nie dokonała jakiejkolwiek ich dywersyfikacji z uwagi na okres , za jaki zostały wypłacone. A to oznacza ,że do dochodu wlicza się uzyskane w danym roku kalendarzowym kwoty tytułem alimentów , niezależnie od tego czy one wynikiem bieżącego regulowania zobowiązań alimentacyjnych , czy też stanowią skapitalizowaną wypłatę rat alimentacyjnych. Powyższe rozważania prowadzą zatem do wniosku, że stanowisko organu administracji w zakresie braku rażącego naruszenia prawa w procesie wydawania decyzji z dnia 18 października 2007 r., nr [...], o odmowie przyznania E. P. zaliczek alimentacyjnych na I. P. i K. P. jest uprawnione. Stwierdzenie tego oznacza, że zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne. Jednocześnie wobec nie dostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które to Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).