II OSK 1564/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędzia NSA del. Janusz Furmanek /spr./ Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 408/09 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od M. S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WYROKIEM Z DNIA 25 CZERWCA 2009 R., SYGN. AKT II SA/WA 408/09, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE W SPRAWIE ZE SKARGI M. S. NA DECYZJĘ KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI Z DNIA [...] LUTEGO 2009 R. NR [...] UCHYLIŁ ZASKARŻONĄ DECYZJĘ I POPRZEDZAJĄCĄ JĄ DECYZJĘ Z DNIA [...] MAJA 2008 R. NR [...] MAŁOPOLSKIEGO KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI, KTÓRY – DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 18 UST. 1 PKT 2 ORAZ ART. 20 USTAWY Z DNIA 21 MAJA 1999 R. O BRONI I AMUNICJI (T. J.: DZ. U. Z 2004 R. NR 52, POZ. 525 Z PÓŹN. ZM.) ORAZ ART. 104 I ART. 268 A KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO – COFNĄŁ M. S. POZWOLENIE NA BROŃ PALNĄ GAZOWĄ. W UZASADNIENIU DECYZJI ORGAN I INSTANCJI STWIERDZIŁ, IŻ WOBEC STRONY TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE. M. S. ZOSTAŁ PRZEDSTAWIONY PRZEZ PROKURATURĘ REJONOWĄ KRAKÓW – PODGÓRZE ZARZUT POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA Z ART. 286 § 1 W ZWIĄZKU Z ART. 294 § 1 KODEKSU KARNEGO. W OCENIE MAŁOPOLSKIEGO KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI W SPRAWIE ZAISTNIAŁA PRZESŁANKA, O KTÓREJ MOWA W ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI, CO OBLIGOWAŁO ORGAN, W OPARCIU O ART. 18 UST. 1 PKT 2 POWOŁANEJ USTAWY, DO COFNIĘCIA POZWOLENIA NA BROŃ. ORGAN PODKREŚLIŁ, IŻ WPRAWDZIE M. S. POSIADA BARDZO DOBRĄ OPINIĘ W MIEJSCU ZAMIESZKANIA I BRAK JEST ZASTRZEŻEŃ CO DO UŻYTKOWANIA POSIADANEJ PRZEZ NIEGO BRONI, JAK RÓWNIEŻ NIE STWIERDZONO NIEPRAWIDŁOWOŚCI W SPOSOBIE JEJ ZABEZPIECZENIA, JEDNAK NIE MA TO WPŁYWU NA PRAWIDŁOWOŚĆ ROZSTRZYGNIĘCIA. OD POWYŻSZEJ DECYZJI M. S. ZŁOŻYŁ ODWOŁANIE DO KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI, WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE I UMORZENIE POSTĘPOWANIA. WSKAZAŁ, IŻ ORGAN I INSTANCJI NIE PRZEPROWADZIŁ DOWODU Z DOKUMENTÓW ZEBRANYCH W POSTĘPOWANIU PRZYGOTOWAWCZYM, ZAŚ SWOJE USTALENIA OPARŁ JEDYNIE NA INFORMACJI O PRZEDSTAWIENIU MU ZARZUTU POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA. STWIERDZIŁ RÓWNIEŻ, IŻ Z CAŁOKSZTAŁTU ZEBRANEGO W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO NIEZBICIE WYNIKA, ŻE JEST ON OSOBĄ NIEKARANĄ, PRAWORZĄDNĄ, GODNĄ ZAUFANIA ORAZ POSIADAJĄCĄ NIEPOSZLAKOWANĄ OPINIĘ, CO W ŻADEN SPOSÓB NIE WSKAZUJE NA OBAWĘ UŻYCIA BRONI W SPOSÓB SPRZECZNY Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO. ZASKARŻONĄ DECYZJĄ Z DNIA [...] LUTEGO 2009 R. KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI UTRZYMAŁ W MOCY ZASKARŻONĄ DECYZJĘ. W UZASADNIENIU POWOŁAŁ BRZMIENIE ART. 18 UST. 1 PKT 2 W ZWIĄZKU Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI. ORGAN WSKAZAŁ, IŻ JEGO ZDANIEM COFNIĘCIE POZWOLENIA NA BROŃ UZASADNIA JUŻ SAMO USTALENIE, ŻE PRZECIWKO DANEJ OSOBIE TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE O JEDNO ZE WSKAZANYCH W KATALOGU OMAWIANEGO PRZEPISU PRZESTĘPSTW. INACZEJ JEST NATOMIAST W SYTUACJI, GDY OSOBA JEST SKAZANA LUB OSKARŻONA O INNE PRZESTĘPSTWO, ANIŻELI PRZECIWKO ŻYCIU, ZDROWIU LUB MIENIU. W TAKIM TO DOPIERO PRZYPADKU NA ORGANIE SPOCZYWA BOWIEM OBOWIĄZEK WYKAZANIA Z JAKICH POWODÓW POWZIĄŁ OBAWĘ, O KTÓREJ MOWA W ART. 15 UST. 1 PKT 6 POWOŁANEJ USTAWY I WŁAŚNIE DO TEGO RODZAJU SPRAW ODNOSI SIĘ PRZYWOŁANE W ODWOŁANIU STRONY ORZECZNICTWO. M. S. POSTAWIONO ZARZUT POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA Z ART. 286 § 1 W ZWIĄZKU Z ART. 294 § 1 KODEKSU KARNEGO, TJ. PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO MIENIU, ZATEM, W OCENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO, ROZSTRZYGNIĘCIE ORGANU I INSTANCJI BYŁO PRAWIDŁOWE. W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE M. S. ZARZUCIŁ POWYŻSZEJ DECYZJI NARUSZENIE ART. 15 UST. 1 PKT 6 W ZWIĄZKU Z ART. 18 UST. 1 PKT 2 USTAWY O BRONI I AMUNICJI, POPRZEZ BŁĘDNĄ ICH INTERPRETACJĘ I W EFEKCIE NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, TJ. UZNANIE, IŻ POSTAWIENIE ZARZUTU POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA STANOWI SAMODZIELNĄ PRZESŁANKĘ COFNIĘCIA POZWOLENIA NA BROŃ PALNĄ BEZ PRZEPROWADZENIA DALSZEGO POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO. PONADTO SKARŻĄCY ZARZUCIŁ ORGANOWI NARUSZENIE ART. 42 UST. 3 KONSTYTUCJI RP, POPRZEZ PRZYJĘCIE, IŻ POMIMO BRAKU STWIERDZENIA POPEŁNIENIA PRZEZ NIEGO PRZESTĘPSTWA PRAWOMOCNYM WYROKIEM, FAKT PROWADZENIA PRZECIWKO NIEMU ZAWIESZONEGO OD KILKU LAT POSTĘPOWANIA PRZYGOTOWAWCZEGO UZASADNIA SAMODZIELNE COFNIĘCIE POZWOLENIA NA BROŃ. SKARŻĄCY STWIERDZIŁ RÓWNIEŻ, IŻ W NINIEJSZEJ SPRAWIE ZOSTAŁY NARUSZONE PRZEPISY POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, TJ. ART. 6, ART. 7, ART. 8, ART. 75 § 1, ART. 77 § 1 ORAZ ART. 80 KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. WSKAZUJĄC NA POWYŻSZE M. S. WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEJ DECYZJI ORAZ O ZASĄDZENIE NA JEGO RZECZ KOSZTÓW POSTĘPOWANIA. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE, WSKAZUJĄC NA DOTYCHCZASOWE USTALENIA FAKTYCZNE I PRAWNE. W UZASADNIENIU WYROKU Z DNIA 25 CZERWCA 2009 R. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE POWOŁAŁ BRZMIENIE ART. 18 UST. 1 PKT 2 W ZWIĄZKU Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI. STWIERDZIŁ, IŻ PRZESŁANKĄ COFNIĘCIA POZWOLENIA NA BROŃ PALNĄ GAZOWĄ BYŁO USTALENIE, ŻE PRZECIWKO SKARŻĄCEMU WSZCZĘTO POSTĘPOWANIE KARNE I ZARZUCONO MU POPEŁNIENIE PRZESTĘPSTWA OKREŚLONEGO W ART. 286 § 1 W ZWIĄZKU Z ART. 294 § 1 KODEKSU KARNEGO, TJ. PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO MIENIU, POLEGAJĄCEGO NA DOPROWADZENIU, WRAZ Z INNĄ OSOBĄ, DO NIEKORZYSTNEGO ROZPORZĄDZENIA MIENIEM ZNACZNEJ WARTOŚCI FIRMY "[...]" SP. Z O.O. Z SIEDZIBĄ W W., W CELU OSIĄGNIĘCIA KORZYŚCI MAJĄTKOWEJ. POSTANOWIENIEM Z DNIA 31 MAJA 2004 R. SYGN. 5 DS. 208/03/S PROKURATOR PROKURATURY REJONOWEJ W KRAKOWIE-PODGÓRZU, DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 22 § 1 KODEKSU POSTĘPOWANIA KARNEGO, ZAWIESIŁ ŚLEDZTWO W WW. SPRAWIE Z POWODU NIEMOŻNOŚCI USTALENIA MIEJSCA POBYTU DRUGIEGO PODEJRZANEGO. JAK WYNIKA Z PISMA PROKURATORA Z DNIA 5 STYCZNIA 2009 R., ZARZUT PRZEDSTAWIONY SKARŻĄCEMU NIE ZMIENIŁ SIĘ, ZAŚ PRZEDMIOTOWE ŚLEDZTWO NADAL POZOSTAJE ZAWIESZONE. TREŚĆ PRZYTOCZONEGO WYŻEJ ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI JEDNOZNACZNIE WSKAZUJE, IŻ COFNIĘCIE POZWOLENIA NA BROŃ MOŻE NASTĄPIĆ TYLKO WÓWCZAS, GDY CO DO OSOBY, KTÓRA TAKIE POZWOLENIE NA BROŃ JUŻ OTRZYMAŁA, ZACHODZI UZASADNIONA OBAWA, ŻE MOŻE JEJ UŻYĆ W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO. TAKĄ UZASADNIONĄ OBAWĘ STWARZAĆ MOŻE FAKT SKAZANIA POSIADACZA BRONI PRAWOMOCNYM WYROKIEM SĄDU ZA PRZESTĘPSTWO PRZECIWKO ŻYCIU, ZDROWIU LUB MIENIU. ZGODNIE BOWIEM Z ART. 11 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 Z PÓŹN. ZM.), USTALENIA WYDANEGO W POSTĘPOWANIU KARNYM PRAWOMOCNEGO WYROKU SKAZUJĄCEGO CO DO POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA WIĄŻĄ SĄD ADMINISTRACYJNY. ZASADY TEJ NIE MOŻNA STOSOWAĆ W NINIEJSZEJ SPRAWIE W SYTUACJI, GDY WSZCZĘTO POSTĘPOWANIE KARNE PRZECIWKO OSOBIE POSIADAJĄCEJ POZWOLENIE NA BROŃ, LECZ NIE ZAPADŁ JESZCZE PRAWOMOCNY WYROK SKAZUJĄCY ZA PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO ŻYCIU, ZDROWIU LUB MIENIU - O KTÓRYCH MOWA WE WSKAZANYM PRZEPISIE. NIE MOŻNA BOWIEM STAWIAĆ ZNAKU RÓWNOŚCI CO DO SKUTKÓW MIĘDZY ISTNIENIEM PRAWOMOCNEGO WYROKU SKAZUJĄCEGO ZA WYMIENIONE W PRZEPISIE PRZESTĘPSTWA A WSZCZĘCIEM POSTĘPOWANIA KARNEGO ZA TAKIE PRZESTĘPSTWA (POR. WYROK NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO Z DNIA 28 KWIETNIA 2009 R. SYGN. AKT II OSK 622/08, NIEPUBL.). SĄD POWOŁAŁ TREŚĆ ART. 42 UST. 3 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ I STWIERDZIŁ, IŻ WOBEC TEJ TREŚCI I TREŚCI PRZEPISÓW KODEKSU POSTĘPOWANIA KARNEGO ZA NIEDOPUSZCZALNE NALEŻY UZNAĆ STANOWISKO ORGANU, KTÓRY PRZYJĄŁ, ŻE SAM FAKT WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA KARNEGO PRZECIWKO SKARŻĄCEMU O PRZESTĘPSTWO PRZECIWKO MIENIU POZWALAŁ NA OCENĘ, IŻ Z WOLI USTAWODAWCY NALEŻY GO ZALICZYĆ DO OSÓB, KTÓRE BUDZĄ UZASADNIONĄ OBAWĘ UŻYCIA BRONI W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO I W KONSEKWENCJI TEGO ZAŁOŻENIA ZASTOSOWAĆ W NINIEJSZEJ SPRAWIE ART. 18 UST. 1 PKT 2 USTAWY O BRONI I AMUNICJI. TAKIE STANOWISKO NIE ZNAJDUJE AKCEPTACJI W ŚWIETLE WSKAZANEJ WYŻEJ KONSTYTUCYJNEJ ZASADY "DOMNIEMANIA NIEWINNOŚCI" KAŻDEGO OSKARŻONEGO, JAK I WYŻEJ WSKAZANEJ ZASADY TEJ SAMEJ TREŚCI WYNIKAJĄCEJ Z KODEKSU POSTĘPOWANIA KARNEGO. ZAPREZENTOWANA ARGUMENTACJA ORGANÓW JEST BŁĘDNA I WYNIKA Z WADLIWEJ WYKŁADNI ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI, SPROWADZAJĄCEJ SIĘ DO STOSOWANIA AUTOMATYZMU COFNIĘCIA POZWOLENIA NA BROŃ NAWET W SYTUACJI GDY TYLKO TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE O PRZESTĘPSTWA WYSZCZEGÓLNIONE W TYM PRZEPISIE. SĄD ZAUWAŻYŁ, IŻ COFNIĘCIE POZWOLENIA NA BROŃ UZASADNIA DOPIERO STWIERDZENIE, ŻE POSIADACZ BRONI ZALICZA SIĘ DO KATEGORII OSÓB WYMIENIONYCH W ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI. CO ZAŚ DO UZASADNIONEJ OBAWY, O KTÓREJ MOWA W WW. PRZEPISIE, TO DOTYCZYĆ MUSI ONA PRZEWIDYWANYCH ZACHOWAŃ POSIADACZA BRONI. MOŻE JE UZASADNIAĆ DOTYCHCZASOWE POSTĘPOWANIE TEJ OSOBY (NADUŻYWANIE ALKOHOLU, POPEŁNIANIE CZYNÓW NAGANNYCH, CECHY CHARAKTERU JAK NIEOPANOWANIE, PORYWCZOŚĆ, NIEZRÓWNOWAŻENIE, ITP.). POZWOLENIE NA BROŃ WYDAWANE JEST PRZEZ POLICJĘ PO WSZECHSTRONNYM I STOSOWNYM ZBADANIU, CZY NIE ZACHODZĄ PRZECIWWSKAZANIA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 15 UST. 1 USTAWY. COFNIĘCIE TAKIEGO POZWOLENIA POWINNA WIĘC POPRZEDZAĆ RÓWNIEŻ WNIKLIWA PROCEDURA, A PRZEMAWIA ZA TYM OCHRONA NABYTEGO PRAWA (POR. WYROK NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO Z DNIA 25 PAŹDZIERNIKA 2005 R., SYGN. AKT II OSK 128/05, NIEPUBL.). TYCH OKOLICZNOŚCI W OCENIE SĄDU NIE MIAŁY W OGÓLE NA UWADZE ORGANY OBU INSTANCJI W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE, ZAJMUJĄC STANOWISKO, IŻ DO COFNIĘCIA POZWOLENIA NA BROŃ WYSTARCZY STWIERDZENIE, ŻE PRZECIWKO STRONIE TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE, A POSTĘPOWANIE TO DOTYCZY PRZESTĘPSTW OKREŚLONYCH W ART. 15 UST. 1 PKT 6 POWOŁANEJ USTAWY I W ZWIĄZKU Z TYM NIE MA POTRZEBY WYKAZANIA, Z CZEGO WYNIKA UZASADNIONA OBAWA, ŻE OSOBA TA MOŻE UŻYĆ BRONI W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO. JEST TO STANOWISKO WADLIWE, SPRZECZNE ZE WSKAZANYMI ZASADAMI DOMNIEMANIA NIEWINNOŚCI I PROWADZĄCE DO ORZEKANIA MERYTORYCZNEGO BEZ WYJAŚNIENIA ISTOTY SPRAWY - CZY RZECZYWIŚCIE OSOBA PODEJRZANA W POSTĘPOWANIU KARNYM JEST FAKTYCZNIE OSOBĄ ZAGRAŻAJĄCĄ BEZPIECZEŃSTWU I PORZĄDKOWI PUBLICZNEMU ORAZ MOGĄCĄ W TAKIM CELU UŻYĆ BRONI. TAKA SYTUACJA, W OCENIE SĄDU, MIAŁA MIEJSCE W NINIEJSZEJ SPRAWIE, GDZIE ORZECZONO O COFNIĘCIU POZWOLENIA NA BROŃ SKARŻĄCEMU BEZ USTALENIA I WYKAZANIA ZWIĄZKU PRZYCZYNOWEGO MIĘDZY ZARZUCONYM CZYNEM, O KTÓRE TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE, KTÓRE ZRESZTĄ OD PRAWIE 5 LAT JEST ZAWIESZONE, A ZACHOWANIEM STRONY, KTÓRE STWARZAŁOBY OBAWY, ŻE SKARŻĄCY UŻYJE BRONI W CELACH SPRZECZNYCH Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO. NIE ULEGA WĄTPLIWOŚCI, ŻE INTERPRETACJA PRZEPISU ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI MUSI UWZGLĘDNIAĆ FAKT, ŻE OD OSÓB STARAJĄCYCH SIĘ O POZWOLENIE NA POSIADANIE BRONI LUB POSIADAJĄCYCH TAKIE POZWOLENIA NALEŻY WYMAGAĆ BEZWZGLĘDNEGO PRZESTRZEGANIA PRZEPISÓW PRAWA. NARUSZENIE PORZĄDKU PRAWNEGO PRZEZ OSOBĘ JUŻ POSIADAJĄCĄ POZWOLENIE NA BROŃ, CZYLI DOTYCHCZAS NIEWCHODZĄCĄ W KONFLIKT Z PRAWEM, POWINNO JEDNAK PODLEGAĆ OCENIE Z PUNKTU WIDZENIA ISTNIENIA UZASADNIONEJ OBAWY UŻYCIA BRONI W CELACH SPRZECZNYCH Z USTAWĄ. NIE WYSTARCZY TYLKO SKONSTATOWAĆ, JAK TO UCZYNIŁ ORGAN W ZASKARŻONEJ DECYZJI, IŻ UZASADNIONĄ OBAWĄ UŻYCIA BRONI W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA I PORZĄDKU PUBLICZNEGO JEST SAM FAKT PRZEDSTAWIENIA ZARZUTU POPEŁNIENIA WSKAZANEGO PRZESTĘPSTWA. USTAWODAWCA WYRAŹNIE OKREŚLIŁ, ŻE ISTNIENIE OBAWY O KTÓREJ MOWA W ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI MUSI BYĆ W TAKIM PRZYPADKU UZASADNIONE. DLA PEŁNEJ OCENY NINIEJSZEJ SPRAWY ISTOTNE BYŁO RÓWNIEŻ TO, W JAKI SPOSÓB SKARŻĄCY DOTYCHCZAS POSŁUGIWAŁ SIĘ BRONIĄ, CZY ZAGRAŻAŁ ZDROWIU LUB ŻYCIU INNYCH OSÓB, A ZATEM CZY CAŁOKSZTAŁTEM SWOJEGO DOTYCHCZASOWEGO POSTĘPOWANIA STWARZA OBAWĘ UŻYCIA BRONI W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PRAWNEGO. W TYM ZAKRESIE ORGANY OBU INSTANCJI NIE DOKONAŁY DOSTATECZNEJ ANALIZY ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W AKTACH OPINII. NIE MOŻNA BOWIEM STOSOWAĆ PROSTEGO PRZEŁOŻENIA, IŻ KAŻDA OSOBA, KTÓREJ PRZEDSTAWIONO ZARZUT POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA, POWINNA MIEĆ COFNIĘTE POZWOLENIE NA BROŃ. SPRAWĘ NALEŻY ROZPOZNAWAĆ INDYWIDUALNIE, Z UWZGLĘDNIENIEM CAŁOKSZTAŁTU JEJ OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH I ZACHOWANIEM PODSTAWOWYCH ZASAD POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. ORGANY POLICJI NIE WSKAZAŁY ŻADNEJ KONKRETNEJ PRZESŁANKI, JAK I PRZYCZYNY, NA PODSTAWIE KTÓREJ POWZIĘŁY UZASADNIONE OBAWY, ŻE SKARŻĄCY MOŻE UŻYĆ BRONI W CELACH SPRZECZNYCH Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO. OPARCIE TAKIEJ OBAWY TYLKO NA FAKCIE TOCZĄCEGO SIĘ POSTĘPOWANIA KARNEGO STANOWI NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO PRZEZ BŁĘDNĄ INTERPRETACJĘ I ZASTOSOWANIE ART. 15 UST. 1 PKT 6 W ZW. Z ART. 18 UST. 1 PKT 2 WW. USTAWY O BRONI I AMUNICJI. SĄD PODKREŚLIŁ RÓWNIEŻ, IŻ W ORZECZNICTWIE ADMINISTRACYJNYM WYRAŻANY BYŁ POGLĄD, IŻ PRZY COFANIU POZWOLENIA NA BROŃ NIE MOŻNA POWOŁYWAĆ SIĘ JEDYNIE NA FAKT SKAZANIA PRAWOMOCNYM WYROKIEM. W TAKIEJ SYTUACJI NIEZBĘDNE JEST WYKAZANIE ZWIĄZKU PRZYCZYNOWEGO MIĘDZY CZYNEM A CECHAMI CHARAKTERU I POSTĘPOWANIEM, KTÓRE STWARZAŁOBY OBAWY PODNOSZONE W ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY. TYM SAMYM UZASADNIONE JEST STANOWISKO JAKIE ZAJMUJE SKŁAD ORZEKAJĄCY W NINIEJSZEJ SPRAWIE, IŻ NIE MOŻNA POWOŁYWAĆ SIĘ TYLKO NA PROWADZONE POSTĘPOWANIE KARNE PRZECIWKO OSOBIE POSIADAJĄCEJ POZWOLENIE NA BROŃ, NAWET JEŚLI POSTĘPOWANIE TO OBEJMOWAŁOBY CZYNY, O KTÓRYCH MÓWI WSKAZANY PRZEPIS O BRONI I AMUNICJI. PONADTO, W RAZIE GDY POSIADACZ BRONI NIE ZOSTAŁ SKAZANY PRAWOMOCNYM WYROKIEM SĄDU ZA PRZESTĘPSTWA WYMIENIONE W ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY, A JEDYNIE TOCZY SIĘ PRZECIWKO NIEMU POSTĘPOWANIE KARNE, POWZIĘCIE UZASADNIONEJ OBAWY MUSI BYĆ POPRZEDZONE NALEŻYCIE PRZEPROWADZONYM POSTĘPOWANIEM, W TOKU KTÓREGO W SPOSÓB NIEBUDZĄCY WĄTPLIWOŚCI ZOSTANIE USTALONE, IŻ SKARŻĄCY NALEŻY DO OSÓB, KTÓRYCH ZACHOWANIE BUDZI UZASADNIONE OBAWY, ŻE MOGĄ UŻYĆ BRONI W CELACH SPRZECZNYCH Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA I PORZĄDKU PUBLICZNEGO. SĄD WSKAZAŁ, IŻ ROZPOZNAJĄC SPRAWĘ PONOWNIE ORGANY POLICJI PRZEPROWADZĄ WNIKLIWIE POSTĘPOWANIE WYJAŚNIAJĄCE ORAZ DOKONAJĄ OCENY CAŁEGO MATERIAŁU ZEBRANEGO W SPRAWIE W ASPEKCIE REGULACJI PRZEPISÓW USTAWY O BRONI I AMUNICJI, Z UWZGLĘDNIENIEM POCZYNIONYCH PRZEZ SĄD UWAG. OD POWYŻSZEGO WYROKU KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI. WYROKOWI ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO, TJ. ART. 18 UST. 1 PKT 2 W ZW. Z ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI POPRZEZ BŁĘDNĄ INTERPRETACJĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, POLEGAJĄCE NA PRZYJĘCIU, ŻE WOBEC OSOBY, KTÓREJ POSTAWIONO ZARZUTY POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA Z ART. 286 § 1 K.K. W ZW. Z ART. 294 § 1 K.K. (OSZUSTWO W STOSUNKU DO MIENIA ZNACZNEJ WARTOŚCI) I WOBEC KTÓREJ TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE O POPEŁNIENIE WW. CZYNÓW ZABRONIONYCH, NIE ZACHODZI UZASADNIONA OBAWA, ŻE UŻYJE ONA BRONI W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA I PORZĄDKU PUBLICZNEGO, GDY TYMCZASEM WYMIENIONE CZYNY PRZEZ USTAWODAWCĘ ZOSTAŁY WYMIENIONE W SZCZEGÓLNOŚCI JAKO WSKAZUJĄCE NA ZAISTNIENIE TAKIEJ OBAWY. PONADTO ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA - ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI W ZWIĄZKU Z ART. 7, ART. 77 § 1 ORAZ ART. 80 USTAWY Z DNIA 14 CZERWCA 1960 R. KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (DZ. U. Z 2000 R. NR 98 POZ. 1070 Z PÓŹN. ZM.), KTÓRE MOGŁO MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, POLEGAJĄCE NA PRZYJĘCIU, ŻE ORGANY POLICJI WYDAŁY ZASKARŻONE DECYZJE BEZ NALEŻYTEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY ORAZ BEZ ROZWAŻENIA ZEBRANEGO W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO. WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I ROZPOZNANIE SPRAWY CO DO ISTOTY EWENTUALNIE UCHYLENIE W CAŁOŚCI ZASKARŻONEGO WYROKU I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY. WNIÓSŁ RÓWNIEŻ O ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA. WNOSZĄCY SKARGĘ KASACYJNĄ NIE ZGODZIŁ SIĘ ZE STWIERDZENIEM SĄDU, IŻ TAKA FORMA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY KARNEJ JAK ZAWIESZENIE POSTĘPOWANIA KARNEGO O POPEŁNIENIE PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO MIENIU, NIE PRZESĄDZA O ISTNIENIU OBAWY, O KTÓREJ MOWA W ART. 15 UST. 1 PKT 6 USTAWY O BRONI I AMUNICJI. PODKREŚLIŁ, IŻ Z LITERALNEGO BRZMIENIA WW. PRZEPISU WYNIKA W SPOSÓB OCZYWISTY, IŻ MA ON ZASTOSOWANIE WPROST DO OSÓB, WOBEC KTÓRYCH TOCZYŁO SIĘ POSTĘPOWANIE O POPEŁNIENIE PRZESTĘPSTWA SKIEROWANEGO M.IN. PRZECIWKO MIENIU. TYM SAMYM ORGANY ADMINISTRACYJNE - WOLĄ USTAWODAWCY - MIAŁY USTAWOWY OBOWIĄZEK ZALICZYĆ SKARŻĄCEGO DO KATEGORII 3, KTÓRYM OBLIGATORYJNIE NALEŻY COFNĄĆ POZWOLENIE NA BROŃ. PODKREŚLIŁ RÓWNIEŻ, ŻE TO SAM USTAWODAWCA PRZESĄDZIŁ W TREŚCI PRZEPISU ART. 15 UST. 1 PKT 6, ŻE OSOBA, WOBEC KTÓREJ TOCZYŁO SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE O POPEŁNIONY PRZECIWKO MIENIU CZYN ZABRONIONY, Z MOCY SAMEJ USTAWY NALEŻY DO GRONA OSÓB, CO DO KTÓRYCH ISTNIEJE UZASADNIONA OBAWA, ŻE MOGĄ UŻYĆ BRONI W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO. TEJ KWALIFIKACJI PRAWNEJ NIE SĄ W STANIE ZMIENIĆ OKOLICZNOŚĆ ZAWIESZENIA POSTĘPOWANIA KARNEGO (WSZAK ZAWIESZENIE POSTĘPOWANIA NIE JEST TOŻSAME Z WYROKIEM UNIEWINNIAJĄCYM, STRONIE ZOSTAŁY BOWIEM PRZEDSTAWIONE ZARZUTY POPEŁNIENIA CZYNU ZABRONIONEGO, A POSTĘPOWANIE ZOSTAŁO ZAWIESZONE JEDYNIE Z POWODU NIEMOŻNOŚCI USTALENIA MIEJSCA POBYTU WSPÓŁPODEJRZANEGO). ZDANIEM ORGANU JEST TO DOMNIEMANIE NIEWZRUSZALNE, CO OZNACZA, ŻE ZAPREZENTOWANE PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY RÓWNIEŻ ZARZUTY NIEDOSTATECZNEGO PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO W SPRAWIE, NIE TYLKO NIE MAJĄ UZASADNIONYCH PODSTAW, ALE WRĘCZ NIE POWINNY BYĆ W TAKIM PRZYPADKU PRZEZ SĄD II INSTANCJI W OGÓLE ROZPOZNAWANE. NIE ZGODZIŁ SIĘ RÓWNIEŻ Z POGLĄDEM SĄDU I INSTANCJI, IŻ WADLIWE JEST STANOWISKO ORGANU W NINIEJSZEJ SPRAWIE TAKŻE Z POWODU NIE WZIĘCIA POD UWAGĘ ZASADY DOMNIEMANIA NIEWINNOŚCI. POWOŁUJĄC ORZECZNICTWO NSA ORGAN STWIERDZIŁ, IŻ PRZEPIS TEN NIE MOŻE WPŁYWAĆ NA POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE W ZAKRESIE COFNIĘCIA POZWOLENIA NA BROŃ PALNĄ, GDYŻ ODMIENNY JEST CEL TEGO POSTĘPOWANIA. W POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM NIE PRZESĄDZA SIĘ BOWIEM O WINIE ZA CZYN KARALNY, LECZ USTALA SIĘ W SZCZEGÓLNOŚCI CZY PO PRZEDSTAWIENIU ZARZUTÓW POPEŁNIENIA CZYNU KARALNEGO W ZWIĄZKU Z TOCZĄCYM SIĘ POSTĘPOWANIEM KARNYM W ZAKRESIE PRAWA PUBLICZNEGO ISTNIEJE UZASADNIONA OBAWA, ŻE BROŃ KTÓRĄ STRONA POSIADA MOŻE BYĆ UŻYTA W CELU SPRZECZNYM Z INTERESEM BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO. KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI PODNIÓSŁ RÓWNIEŻ, IŻ ZBADAŁ WSZYSTKIE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE ZWIĄZANE Z NINIEJSZĄ SPRAWĄ ORAZ PRZEPROWADZIŁ DOWODY SŁUŻĄCE USTALENIU STANU FAKTYCZNEGO ZGODNIE Z ZASADAMI PRAWDY OBIEKTYWNEJ. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA KASACYJNA ZAWIERA USPRAWIEDLIWIONE PODSTAWY. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania określoną przesłankami z art. 183 § 2 p.p.s.a., której nie stwierdzono w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zagadnieniem, które stanowi istotę sporu w przedmiotowej sprawie zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, który rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", podjął uchwałę następującej treści: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)." We wniosku Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał jako przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podjęta uchwała dotyczyła wyjaśnienia przepisów z uwzględnieniem tej przesłanki. Rozważania w uzasadnieniu wniosku dotyczyły jednak także odrębnej przesłanki, która stanowi okoliczność, iż wobec osoby, której wydano pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale stanowisko znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, zarówno ze względu na jej przedmiot, jak i powołane w skardze kasacyjnej zarzuty. Stąd też wskazać należy, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Ten przepis nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie aprobuje wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu NSA (zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 441.). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w powoływanej uchwale i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja - na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń – przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uzasadniając stanowisko zaprezentowane w wyżej wymienionej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny w poszerzonym składzie wskazał, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W kontekście tym podkreślenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05 (LEX nr 190907). Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy, za uprawnioną uznać należy ocenę organów Policji, zaliczającą M. S. do kategorii osób, którym obligatoryjnie należy cofnąć pozwolenie na broń. Jak wynika z akt sprawy niewątpliwym jest fakt, że przeciwko skarżącemu wszczęto postępowanie karne i zarzucono mu popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 w związku z art. 294 § 1 kodeksu karnego, tj. przestępstwa przeciwko mieniu, polegającego na doprowadzeniu, wraz z inną osobą do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości firmy "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Postanowieniem z dnia 31 maja 2004 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Krakowie – Podgórzu zawiesił śledztwo z uwagi na niemożność ustalenia miejsca pobytu drugiego podejrzanego w sprawie. Do chwili obecnej zarzut postawiony skarżącemu nie zmienił się, zaś śledztwo nadal pozostaje zawieszone. Niewątpliwie zatem wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, wymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Słusznie zatem organy Policji doszły do wniosku, że zachowanie skarżącego naruszające porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Materiały dowodowe, na które skarżący się powołuje, świadczące o fakcie, iż jest on osobą niekaraną, praworządną oraz posiadającą nieposzlakowaną opinię nie są w stanie przesłonić faktu, że skarżącemu zarzucono popełnienie przestępstwa umyślnego, polegającego na doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Zawieszenie postępowania w sprawie skarżącego, jak słusznie wskazał organ w skardze kasacyjnej, nie jest tożsame z wyrokiem uniewinniającym. Powyższe co w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uzasadnia cofnięcie M. S. pozwolenia na broń. Mając powyższe na uwadze, wobec braku naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zaistnienia w niniejszej sprawie jedynie naruszenia prawa materialnego w zakresie wyżej wskazanym, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a. Rozpoznając skargę M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na mocy art. 151 w związku z art. 193 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.