II FSK 2085/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Sławomir Presnarowicz, Protokolant Agata Kołakowska, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1157/09 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2009 r., I SA/Wr 1157/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 listopada 2006 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. oraz odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek za wrzesień i październik 1999 r. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z dnia 24 sierpnia 2006 r. określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 4.265 zł oraz odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na ten podatek za wrzesień i październik w łącznej kwocie 868 zł. Organ podatkowy wskazał, że podatnik wraz z żoną prowadził w latach 1999 - 2003 działalność, polegającą na zakupie i sprzedaży prawa wieczystego użytkowania działek budowlanych oraz świadczeniu usług budowlanych, przy czym w 1999 r. nabył wraz z żoną prawo wieczystego użytkowania 4 działek (położonych w L. przy ul. L., ul. M. i , ul. F.) i sprzedał wraz z żoną: prawo wieczystego użytkowania dwóch działek (położonych w L. przy ul. F. i przy ul. J.) oraz prawo wieczystego użytkowania działki wraz z wybudowanym parterem budynku mieszkalnego w L. przy ul. F. Uwzględniając częstotliwość oraz rozmiary dokonywanych transakcji, zarówno w 1999 r., jak i w latach następnych (łącznie 16 transakcji zakupu i 14 sprzedaży), organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że podatnik w 1999 r. prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art.2 ust.1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. nr 41, poz. 324 ze zm.). Wykonywane w ramach prowadzonej działalności czynności, zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. nr 42, poz.264 zwanej dalej "PKWiU"), zaklasyfikowano do działalności usługowej: - zakup i sprzedaż działek budowlanych - grupowanie 70.12.1. PKWiU "kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek", - zakup działek budowlanych i materiałów budowlanych, wznoszenie budynku mieszkalnego i sprzedaż działki wraz z budynkiem, którego budowy nie ukończono - grupowanie 45.21 PKWiU "Roboty ogólnobudowlane związane z wznoszeniem budynków i budowli: roboty w zakresie inżynierii lądowej". Taką klasyfikację potwierdził pismem z dnia 14 marca 2005 r. Ośrodek Interpretacji i Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w L. oraz pismem z dnia 27 września 2005 r. Główny Urząd Statystyczny w W. Ustalenie, że podatnik w 1999 r. wykonał usługi mieszczące się w grupowaniu 70.12.1 PKWiU, spowodowało ustalenie dochodów z działalności gospodarczej wg zasad ogólnych, zgodnie z art.8 ust. 1 pkt 3 lit. e) ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144, poz. 930 ze zm.; zwaną dalej: u.z.p.d.). Podatnik nie prowadził w 1999 r. podatkowej księgi przychodów i rozchodów zatem zastosowanie miał w rozpoznawanej sprawie art. 23 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.; zwanej dalej: Ordynacja podatkowa). Podstawę opodatkowania za okres od września do grudnia 1999 r. z działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika, organ określił przyjmując przychód w łącznej kwocie 85.000 zł, wynikający z aktów notarialnych sprzedaży prawa wieczystego użytkowania nieruchomości działek budowlanych położonych w L. przy ul. F. i ul. J. (odpowiednio 25.000 zł i 12.000 zł) oraz prawa wieczystego użytkowania działki budowlanej, wraz z nie zakończoną budową budynku mieszkalnego, przy ul. F. (48.000 zł w tym 18.000 zł budynek). Koszty uzyskania przychodu organ przyjął w łącznej kwocie 35.951,26 zł. Na kwotę tę składają się: - koszty nabycia prawa wieczystego użytkowania sprzedanych działek w wysokości wynikającej z aktów notarialnych, - podatek od nieruchomości dotyczący tych działek, - opłata roczna za wieczyste użytkowanie tych działek w okresie od ich nabycia do sprzedaży, - koszty zakupu materiałów budowlanych wykorzystanych przy budowie budynku położonego przy ul. F. - 13.725,16 zł (na podstawie opinii rzeczoznawcy kosztorysowego), - koszty poniesione w związku z uzyskaniem pozwolenia na budowę wg oświadczenia A. D. - w kwocie 5.140 zł. Organ uznał, że w sprawie nie było możliwe zastosowanie żadnej z metod wskazanych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej i powołując się na § 4 i § 5 art. 23 Ordynacji podatkowej, za najbardziej zbliżoną do rzeczywistej uznał podstawę opodatkowania ustaloną w ww. sposób. Organ określił też wysokość odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za wrzesień i październik 1999 r. Odsetki naliczono do dnia będącego ostatnim dniem terminu płatności podatku, gdyż A. D. nie złożył zeznania podatkowego za 1999 r. W odwołaniu podatnik zarzucił naruszenie art. 23 § 4, art. 70, art. 120, art. 121 oraz art.122 Ordynacji podatkowej, przepisów ustawy o działalności gospodarczej oraz art. 28 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz.176 ze zm.; dalej zwana jako: u.p.d.o.f). Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że w sprawie nie doszło do przedawnienia, zatem nie było możliwe umorzenie postępowania na podstawie art. 208 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy stwierdził, iż zobowiązanie w kwocie wskazanej w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji wygasło przez zapłatę, bowiem w dniu 15 lutego 2005 r. (tj. przed terminem przedawnienia) podatnik dokonał wpłaty, którą zaksięgowano na należność główną - 5.480,40 zł i odsetki - 7.928,10 zł. Po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie. Dlatego organ pierwszej instancji wydając w dniu 24 sierpnia 2006 r. kolejną decyzję, po uchyleniu, w trybie art.233 §2 Ordynacji podatkowej, przez organ odwoławczy decyzją z dnia 28 lutego 2006 r., decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 6 grudnia 2005 r., nie działał w warunkach przedawnienia. Kwota zobowiązania podatkowego określona decyzją z dnia 24 sierpnia 2006 r. nie była bowiem wyższa od dokonanej przez podatnika wpłaty, zaksięgowanej na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Za chybione organ odwoławczy uznał także zarzuty naruszenia przepisów ustawy o działalności gospodarczej, bowiem działania nie zmierzały do zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych strony, ale podejmowane były w celu zarobkowym. Dla ustalenia prawdziwego zamiaru strony, organ wskazał na czynności podejmowane także w latach następujących po 1999 r. Działaniem tym nie naruszył przepisów procesowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podatnik poza zarzutami podnoszonymi w odwołaniu zarzucił również naruszenie art. 33a, art. 70, art. 59, art. 120, art. 121, art. 190 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W związku z treścią wyjaśnień w odpowiedzi na skargę, Sąd pierwszej instancji zobowiązał stronę do przedłożenia decyzji o zabezpieczeniu oraz postanowień o zarachowaniu wpłaty na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Z pisma organu wynikało, że postanowienie o zarachowaniu nie jest ostateczne. Skarżący pismem procesowym z dnia 18 lipca 2007 r. podtrzymał zarzuty zawarte w skardze oraz poinformował, że wniósł skargę na postanowienie o zarachowaniu, dotyczące zarachowania wpłaty dokonanej w dniu 15 lutego 2005 r. Wyrokiem z dnia 25 lipca 2007 r., I SA/Wr 15/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 24 sierpnia 2006 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.; zwaną dalej: p.p.s.a.). Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2009 r., II FSK 1824/07, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Uzasadniając wydany, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrok Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 190 p.p.s.a. między innymi wskazał, że NSA zalecił aby WSA ocenił zakres umocowania pełnomocnika podatników, dokonując ewentualnie dodatkowych ustaleń wskutek przeprowadzenia dowodów na treść wspomnianych pełnomocnictw oraz oceni, czy zobowiązanie podatkowe skarżących wygasło wskutek zaliczenia na jego poczet wpłaty dokonanej przed upływem terminu przedawnienia, czy też zaliczenie wpłaty na poczet tego zobowiązania nie było skuteczne, ale z innych przyczyn, niż doręczenie postanowienia o zaliczeniu po upływie terminu przedawnienia tego zobowiązania. Przyjęcie, że zaliczenie wpłaty skutkowało wygaśnięciem zobowiązania podatkowego przez zapłatę zobliguje sąd do rozpoznania pozostałych zarzutów skargi, dotyczących przebiegu postępowania podatkowego i poczynionych w jego toku ustaleń w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji wskazał, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż pismem z dnia 30 czerwca 2005r. radca prawny Jan Balas, działając w imieniu małżonków wniósł o przeksięgowanie z kwoty wpłaconego zabezpieczenia zobowiązań podatkowych za 1999r. należnej kwoty zryczałtowanego podatku dochodowego za 1999 r. od skarżącego oraz pozostawienie reszty kwoty zabezpieczenia za 1999 r. na koncie Urzędu Skarbowego a następnie odpowiednie zaliczenie jej na poczet zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym małżonków. W przedmiotowym piśmie mowa o wpłacie, którą w dniu 15 lutego 2005 r. skarżący wpłacił na konto Urzędu Skarbowego w wysokości 93.800 zł na poczet decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązań. Sąd pierwszej instancji oceniając umocowanie pełnomocnika do złożenia ww. pisma, co do przerachowania kwoty zabezpieczenia uwzględnił pełnomocnictwo procesowe z dnia 9 listopada 2004r., z którego wynika umocowanie pełnomocnika do występowania w imieniu skarżącego oraz podejmowania wszelkich koniecznych czynności w postępowaniu kontrolnym za lata 1999-2003, a także w postępowaniu podatkowym oraz pełnomocnictwo procesowe z dnia 11 maja 2005r., z którego wynika umocowanie pełnomocnika do występowania w imieniu skarżącego oraz podejmowania wszelkich koniecznych czynności w sprawie rozliczania, zaliczania, zwracania itp. czynności dotyczących kwot wpłacanych na konta Urzędu Skarbowego z tytułu zobowiązań podatkowych, zabezpieczeń i egzekucji. Ze wspomnianych pełnomocnictw procesowych ewidentnie wynikało umocowanie radcy prawnego małżonków do złożenia wniosku o przerachowanie kwot zapłaconych na poczet decyzji zabezpieczającej, jak też co do zarachowania tej kwoty na poczet przyszłych zobowiązań. Jako, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości 5.480,40 zł została doręczona 12 grudnia 2005 r. A zatem przy złożeniu dyspozycji podatników, co do przeznaczenia dokonanych 15 lutego 2005 r. wpłat na poczet przyszłych zobowiązań, jak też mając na względzie wyżej sformułowane stanowisko NSA w przedmiocie zaliczenia nadpłaty sąd uznał, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. wygasło na skutek zapłaty na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W związku z czym sąd odniósł się również do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 6 października 2003 r. (FPS 8/03, ONSA z 2004 r. nr 1, poz. 7) oraz wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2004 r. ( FSK 200/04 ONSAiWSA z 2005 r. nr 1, poz. 4). W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji za dopuszczalne uznał uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji oraz następnie wydanie przez ten organ decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w kwocie nie wyższej od tej która została zapłacona. Stąd też bezzasadne były zarzuty, co do naruszenia art. 70, art. 59 i art. 33a Ordynacji podatkowej, jak też podnoszonych zarzutów naruszenia art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej w kontekście zaniechania przez organ podatkowy działań zmierzających do zwrotu przetrzymywanych na koncie pieniędzy. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżący w latach 1999-2003r. dokonał wraz z małżonkiem 16 transakcji zakupu nieruchomości oraz 14 transakcji sprzedaży nieruchomości. W rozpatrywanym roku 1999 skarżący dokonał 4 transakcji zakupu i 3 transakcje sprzedaży. Obserwacja działań podatników na przestrzeni wyżej wskazanych lat zasadnie doprowadziła organ odwoławczy do wniosku, że mając na uwadze częstotliwość oraz rozmiary dokonywanych transakcji to działania te nie zmierzały do zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, lecz stanowiły przedmiot działalności gospodarczej w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.. Jako, że pojęcie działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych to zasadnie organy posłużyły się definicją przewidzianą w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), zgodnie z którym działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy jest działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa, prowadzona w celach zarobkowych i na własny rachunek podmiotu prowadzącego taką działalność. W kontekście powyższego niezrozumiałym jest zarzut strony co do nieuwzględnienia jej oświadczeń w przedmiocie sprzedaży nieruchomości albowiem organy podatkowe dokonały oceny sytuacji podatnika na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego. Zasadnie również, zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zastosowano art. 23 Ordynacji podatkowej. Niekwestionowany jest bowiem w sprawie brak ksiąg podatkowych. Dodatkowo organy podatkowe wyjaśniły przesłanki jakimi kierowały się przy wyborze tzw. innej metody oszacowania. Niebagatelnym jest bowiem argument braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających stan zaawansowania robót w toku, wyceny robót, spisów z natury, co wyklucza tym samym zastosowanie metody remanentowej. Ponadto skoro skarżący wszystkie prace na budowie wykonywał samodzielnie tzw. systemem gospodarczym to zasadnie organ odwoławczy stwierdził nieadekwatność metody porównawczej wykorzystującej wysokość obrotów innych przedsiębiorców nawet jeżeli działają w tym samym zakresie. Zauważono, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób wnikliwy i wszechstronny a poczyniona przez nie ocena nie ma przymiotu dowolności. Wbrew temu co twierdził skarżący wyliczając podstawę opodatkowania oprócz kosztów związanych z zakupem działek, przyjęte zostały również koszty ustalone przez rzeczoznawcę kosztorysowego, koszty oświadczone przez skarżącego, a nie tylko koszty materiałów budowlanych. Przesłuchano również stronę kupującą budynek przy ul. F. w L., jak też skorzystano z opinii rzeczoznawcy kosztorysowego. Sąd nie dopatrzył się w tym względzie naruszenia art. 190 Ordynacji podatkowej w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Przedmiotem dowodu był bowiem dokument - opinia rzeczoznawcy kosztorysowego, z którą strona mogła zapoznać się w toku postępowania podatkowego /a jak wynika z dokumentów, tego nie uczyniła/, nie zaś dowód z przesłuchania biegłego. Sąd też nie stwierdził naruszenia przepisów w zakresie sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyjaśniono bowiem wybór metody oszacowania, jak też wyjaśniono w jaki sposób dokonano oszacowania. Fakt zaś, że oszacowanie takie jest nie po myśli skarżącego nie stanowi wystarczającego argumentu na zaistnienie naruszenia przepisu art. 210 Ordynacji podatkowej mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Odnośnie kwestii nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zakupu działek zauważono, że stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 1999r.) nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, - wydatki te, po ich zaktualizowaniu zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o dokonane odpisy amortyzacyjne, są kosztem uzyskania przychodów przy ustalaniu dochodu ze sprzedaży rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), bez względu na czas ich poniesienia, oraz gdy sprzedaż nieruchomości i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej. Wobec tego uznano za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że wydatki z nabyciem tych działek będą kosztami uzyskania przychodów po dokonaniu ich sprzedaży. W skardze kasacyjnej podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przedstawienie stanu faktycznego sprawy polegające na wskazaniu, że strona mogła zapoznać się z opinią biegłego kosztorysowego w sytuacji, gdy organ podatkowy nie powiadomił strony o powołaniu rzeczoznawcy kosztorysowego oraz nie doręczył stronie skarżącej odpisu wydanej przez biegłego opinii, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo stwierdzenia oczywistego naruszenia przepisów postępowania – art. 190 Ordynacji podatkowej, które miało wpływ na wynik sprawy a polegające na dopuszczeniu i przeprowadzeniu opinii biegłego, w tym dokonania przez niego oględzin budynku, bez powiadomienia strony o dacie i miejscu tych czynności, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo stwierdzenia oczywistego naruszenia przepisów postępowania – art. 172 § 2 pkt 4 i art. 123 Ordynacji podatkowej – poprzez zaniechanie ogłoszenia ustnie niepodlegającego zaskarżeniu postanowienia o powołaniu biegłego, wobec zaniechania wydania takiego postanowienia na piśmie i niedoręczenie go stronie, co stanowi jednocześnie naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony na okoliczność ponoszonych wydatków stanu zaawansowania robót, a także zaniechania przesłuchania na tę okoliczność nabywców domu, co stanowi naruszenie art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej; 5) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie zamieszczenia pełnego i wyczerpującego uzasadnienia wyroku, w szczególności na skutek poświęcenia ocenie organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji oraz ustosunkowania się do zarzutów skargi na jednej stronie zawierającego łącznie dziewiętnaście stron uzasadnienia wyroku a także nierozpoznanie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż koszty zakupu materiałów budowlanych tożsame są z kosztami budowy budynku mieszkalnego i tym samym podstawa opodatkowania ustalona została w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania podczas, gdy koszty materiałów budowlanych stanowią jedynie część rzeczywistych kosztów budowy. W związku z tak postawionymi zarzutami podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Następnie należy zauważyć, że orzekając w niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji działał m. in. na podstawie art. 190 p.p.s.a., a zatem rozpoznając ponownie sprawę sąd był związany wykładnią i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2009 r., II FSK 1824/07. W tej sytuacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 p.p.s.a. (por. wyroki WSA w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2010 r., I SA/Bk 159/10, LEX nr 643439; z dnia 12 listopada 2009 r., I SA/Bd 669/09, LEX nr 549515). Dopiero ewentualne naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. przy ponownym jej rozpoznaniu może wiązać się wyłącznie z kwestią naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 190 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2009 r., I FSK 386/08, LEX nr 593953). Wskazać zatem należy, że w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i zarzutu art. 190 p.p.s.a. poprzez niewykonanie zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia z dnia 13 marca 2009 r. Taka konstrukcja skargi kasacyjnej rzutuje na ocenę postawionych w punkcie 1- 3 zarzutów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują one bowiem na uwzględnienie. Po pierwsze - istota tych zarzutów dotyczy znajdującej się w aktach administracyjnych opinii biegłego rzeczoznawcy. Należy w związku z tym zauważyć, że wbrew wywodom skargi kasacyjnej strona miała możliwość zapoznania się z opinią rzeczoznawcy i wiedziała o przeprowadzeniu tego dowodu. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, w tym postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 24 marca 2006 r. (karta 37 akt admin.,tom II), organ poinformował stronę, że postępowanie nie zostanie zakończone w terminie z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu dokonanie wyceny poniesionych nakładów na wybudowanie parteru budynku przy ul. F. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 marca 2006 r. A zatem strona powinna była zdawać sobie sprawę z tego, że będzie dodatkowo przeprowadzone postępowania dowodowe w tym zakresie. Po drugie, na co trafnie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, strona miała też możliwość zapoznania się z opinią znajdującą się w aktach administracyjnych. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2006 r. wyznaczono stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań w sprawie. Zostało ono doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 sierpnia 2006 r., strona jednak nie złożyła żadnych wniosków ani nie wypowiedziała się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Po trzecie, co wydaje się najistotniejsze, nawet jeżeliby przyjąć ewentualne naruszenie przepisów związanych z powołaniem biegłego rzeczoznawcy i wykonaną przez niego opinią, to jednak strona nie kwestionuje dokonanej w niej wyceny. Jest to o tyle istotne, na co wskazywał organ podatkowy w odpowiedzi na skargę, że przedstawiona opinia była dla skarżącego korzystna, uwzględniała bowiem jako koszt uzyskania przychodu kwotę 13.725,16 zł. Z akt postępowania podatkowego (oświadczenia skarżącego) wynika, że strona nie posiada ani rachunków związanych z poniesionymi na budowę kosztami, ani nie może wskazać, kto konkretne usługi wykonywał. W konsekwencji, mając na uwadze zarówno ograniczenie sądu pierwszej instancji na podstawie art. 190 p.p.s.a., jak i ustalony w sprawie stan faktyczny, który następnie został oceniony przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego postawione w punktach 1- 3 zarzuty należało uznać za nietrafne. Nie można bowiem przyjąć by doszło do naruszenia wskazanych tam przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, czego wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Ogólnikowo sporządzone uzasadnienie podstaw kasacyjnych nie daje bowiem odpowiedzi na to, czy na przedstawioną przez rzeczoznawcę wycenę strona miała przeciwne argumenty w postaci faktur lub innych dowodów mogących zaprzeczyć zawartym tam ustaleniom. Należy bowiem pamiętać, że Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej i samodzielnie nie może ani konkretyzować, ani uzupełniać, ani tym bardziej uzasadniać stawianych przez stronę zarzutów. W tej sytuacji zaś skoro w zarzutach tych nie wskazano na żadne konkretne okoliczności, to nie mogą być one uznane za zasadne. Również za nietrafny należy uznać postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej (zarzut nr 4). Jak wynika z akt postępowania podatkowego pismem z dnia 7 kwietnia 2006 r. skarżący został zawiadomiony o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka w sprawie transakcji zakupu – sprzedaży działki położonej przy ul. F. Nie można zatem uznać, że organ nie dążył do ustalenia okoliczności związanych z ustaleniem wydatków ponoszonych na budowę. Co się zaś tyczy zarzutu nieprzesłuchania strony na tę okoliczność, to należy wskazać, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się oświadczenie skarżącego, w którym szczegółowo wylicza on zestawienie kosztów poniesionych na uzyskanie pozwolenia na budowę. W tej sytuacji trafnie sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie można bowiem na organ nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów mających potwierdzać argumentację przeciwnej strony postępowania, szczególnie że skarżący w oświadczeniu wskazywał, iż nie pamięta osób, które wykonywały pracę, ani nie ma rachunków na poniesione koszty. Za nietrafny należało uznać także postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej nie można postawić sądowi pierwszej instancji zarzutu nierozpoznania sprawy i ograniczenia się w swoich rozważaniach tylko do jednej strony uzasadnienia. Sporządzone przez sąd pierwszej instancji uzasadnienie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, spełnia określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. wymagania, zawiera ono bowiem zarówno rozróżnienie na część historyczną sprawy (tj. ustalony stan faktyczny, czy stan sprawy) oraz rozważania dotyczące poczynionych zarzutów, ale przede wszystkim zawiera on rozważania i ustalenia, które zgodnie z art. 190 p.p.s.a. nałożył na ten sąd NSA w wyroku z dnia 13 marca 2009 r. Biorąc bowiem pod uwagę okoliczność, że sąd pierwszej instancji został przez Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany do dokonania określonych ustaleń, to nie można przyjąć, że odwołując się w uzasadnieniu do tych ustaleń naruszono art. 141 § 4 p.p.s.a. Również przyjmując wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji nie naruszył stawianych przez art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogów. Mając zatem na uwadze, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego., tj. naruszenia art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z treści tego przepisu określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnił wybór metody oszacowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego, sąd pierwszej instancji trafnie nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe tego przepisu. Należy zauważyć, że wbrew wywodom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji odniósł się do kwestii wyboru metody oszacowania. Jak wynika bowiem z zaskarżonej decyzji, na co trafnie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, organ podatkowy wybrał metodę oszacowania (tzw. inną metodę oszacowania - metodę przyporządkowania poniesionych kosztów) i wybór ten uzasadnił. Dokonując zatem kontroli sądowej wyboru metody jak i tego, czy zastosowane w tej metodzie dane znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym i czy wniosek końcowy w postaci ustalenia dochodu wynikający z zastosowanej metody jest prawidłowy (por. wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 2010 r., I FSK 553/09, niepubl.; z dnia 20 października 2006 r., II FSK 1276/05, niepubl.) sąd pierwszej instancji doszedł do trafnego wniosku, że działanie organów nie naruszało art. 23 Ordynacji podatkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej kontroli sądowej podlega nie wybór metody, jako takiej lecz to, czy zastosowane w tej metodzie dane znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym i czy prawidłowy jest wniosek końcowy w postaci ustalenia dochodu. W świetle zaś poczynionych powyżej rozważań stanowisko organów miało uzasadnione podstawy. Wyliczając bowiem podstawę opodatkowania oprócz kosztów związanych z zakupem działek, przyjęte zostały również koszty ustalone przez rzeczoznawcę kosztorysowego, koszty oświadczone przez skarżącego, a nie tylko koszty materiałów budowlanych. Przesłuchano również stronę kupującą budynek przy ul. F. w L., jak też skorzystano z opinii rzeczoznawcy kosztorysowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a., jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.