I OSK 1761/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie: sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch sędzia del. WSA Monika Nowicka (spr.) Protokolant Monika Myślak - Kordjak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/09 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] w przedmiocie uposażenia funkcjonariusza Policji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek skarżącego A. P. o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 9 września 2009 r. ( sygn. akt II SA/Wa 1054/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] ustalający funkcjonariuszowi Policji wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] ustalił A. P. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w wysokości 0% podnosząc, że do wysługi lat na dzień przyjęcia funkcjonariusza do służby w Policji, tj. na dzień [...] grudnia 1978 r., należy zaliczyć mu okres pracy w Policji wynoszący 1 dzień a w Wojsku Polskim - 2 miesiące. Organ wskazał przy tym, iż - zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, póz. 1732 z późn. zm.) - uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby, o 1% za każdy następny rok służby aż do wysokości 20% po 20 latach służby oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. Wobec zatem zaliczenia funkcjonariuszowi okresów wysługi, obejmujących łącznie jedynie 2 miesiące i 1 dzień, organ uznał za zasadne ustalenie, na dzień przyjęcia A. P. do służby w Policji, wzrostu jego uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 0%. W odwołaniu od rozkazu organu l instancji A. P. zarzucił naruszenie art. 16 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie ostatecznej decyzji dotyczącej wysługi stażowej na dzień 1 stycznia 1993 r. Odwołujący wskazał, że z treści, pominiętego przez organ dokumentu, wynikało, iż na dzień 1 stycznia 1993 r. zaliczono mu wysługę lat uwzględniając okres 2 lat, 10 miesięcy i 23 dni pracy w zakładzie pracy. Rozpoznając sprawę w instancji odwoławczej Komendant Stołeczny Policji stwierdził, że analiza akt osobowych funkcjonariusza wykazała, że pełnił on służbę w Policji od dnia [...] grudnia 1978 r. W aktach zaś znajdowały się następujące dokumenty: 1. pismo z Kopalni Węgla Kamiennego "[...] " z dnia [...] grudnia 1989 r. potwierdzające, iż A. P. w okresie od dnia 1 września 1972 r. do dnia 1 czerwca 1975 r. uczęszczał do Zasadniczej Szkoły Górniczej przy Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" i odbywał zajęcia praktyczne na powierzchni kopalni zgodnie z przewidzianym programem nauczania, w którym to piśmie wyjaśniono jednocześnie, że "zgodnie z obowiązującym w resorcie Górnictwa zarządzeniem Nr 18 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 10 czerwca 1985 r., absolwentom szkół zalicza się okres nauki w ZSG do stażu pracy warunkującego przyznanie uprawnień jubileuszowych i specjalnego wynagrodzenia z Karty Górnika"; 2. zaświadczenie pracy z [...] Spółki Węglowej S.A. Kopalni Węgla Kamiennego "[...] " w T. z dnia [...] października 1995 r., stwierdzające odbycie przez A. P. praktyki w okresach: od [...] maja 1976 r. do [...] maja 1976 r. i od [...] maja 1977 r. do [...] maja 1977 r.; 3. zaświadczenie z Wojskowej Komendy Uzupełnień w M. z dnia [...] listopada 1995 r. potwierdzające, iż A. P. pełnił służbę wojskową w okresie od dnia [...] października 1978 r. do dnia [...] grudnia 1978 r. W tych warunkach organ odwoławczy uznał, iż prawidłowo zaliczono policjantowi do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, potwierdzony zaświadczeniem WKU w M. okres pełnienia służby wojskowej, natomiast błędnie go wyliczono. Okres ten bowiem winien wynosić 2 miesiące i 2 dni, co łącznie z okresem pracy w Policji wynosiło okres 2 miesięcy i 3 dni. Jednocześnie Komendant Stołeczny Policji zauważył, że - zgodnie z treścią § 4 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001r. - do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, zalicza się zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy (...), natomiast nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. W związku z tym zatem, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdził faktycznego wykonywania przez odwołującego się pracy na rzecz Kopalni Węgla Kamiennego "[...] " oraz kopalni "[...] " w T. jak również nie potwierdził pobierania przez niego wynagrodzenia w zamian za świadczenie pracy, okresy odbywania zajęć w obu kopalniach nie zostały uwzględnione. Ponadto organ odwoławczy uznał też, że podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. W aktach osobowych A. P. znajdowała się wprawdzie notatka, sporządzona przez starszego specjalistę Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach, w której określone zostały okresy wysługi lat - według stanu na dzień 1 stycznia 1993 r. - a mianowicie w zakładach pracy - 2 lata, 10 miesięcy i 23 dni, notatka ta zawierała też adnotację o treści "[...] [...].12.95", ale w aktach osobowych nie znajdował się przedmiotowy rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 1995 r. Wyjaśniono przy tym, że powyższa adnotacja świadczyła o istnieniu takiego dokumentu, ale nie stanowił on decyzji administracyjnej - w rozumieniu art. 107 k.p.a. a zatem nie mógł wobec niego mieć zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Od wyżej przedstawionej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. P., który - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji - zarzucił organowi naruszenie art. 16 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie ostatecznej decyzji dotyczącej wysługi stażowej na dzień 1 stycznia 1993 r. oraz naruszenie art. 7, art. 136 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, - poprzez rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pierwotnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r. (sygn. akt II SA/Wa 1910/07) oddalił skargę A. P. uznając, że obowiązujące w dacie wydania wymienionego rozkazu personalnego przepisy ustawy o Policji oraz przepisy zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych nr 41 z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków policjantów nie przewidywały dla zaliczenia wysługi lat formy decyzji administracyjnej. Dlatego też ustalenia zawarte w tym zakresie w rozkazie personalnym z dnia [...] grudnia 1995 r. również nie miały charakteru decyzyjnego. Dopiero przepis § 5 ust. 4 powołanego rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dał organowi możliwość określenia w formie decyzji administracyjnej terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz jego procentową wysokość. Ponadto, powołując się m. in. na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2001 r. ( sygn. akt OPS 8/01, LEX nr 49300), Sąd Wojewódzki stwierdził, że ustalenie okresu wysługi lat jest przesłanką, od której zależy wysokość należnego uposażenia zasadniczego. Nie jest to więc samodzielna sprawa administracyjna podlegająca załatwieniu przez wydanie odrębnej decyzji administracyjnej, lecz jeden z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości. Z tego względu zatem, Sąd ocenił za prawidłowy pogląd organów w niniejszej sprawie, iż rozkaz personalny Komendanta Policji w Katowicach z dnia [...] grudnia 1995 r. nie miał charakteru decyzji administracyjnej, a więc nie mogła w sprawie wystąpić przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. tj. sytuacja wydania decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Odnosząc się do kwestii niezaliczenia skarżącemu okresu nauki w Zasadniczej Szkole Górniczej przy Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" oraz praktyk odbywanych w [...] Spółce Węglowej S.A. Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w T., Sąd podzielił stanowisko, że do wysługi lat nie zalicza się okresów pracy, za które nie przysługiwało wynagrodzenie, co wynikało z treści § 4 ust. 2 wyżej cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Zostało przy tym wyjaśnione, że z przepisów, obowiązujących w okresie, gdy skarżący pobierał naukę w szkole zasadniczej i dotyczących nauki zawodu przez pracowników młodocianych, tj. kodeksu pracy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia (Dz. U. Nr 37, poz. 219 ze zm.) wynika, iż w ramach nauki zawodu młodociany zawierał z zakładem pracy umowę o pracę i obowiązywała przy tym zasada pisemności. Po zakończeniu nauki zawodu młodociany otrzymywał świadectwo jej ukończenia oraz świadectwo pracy. Tak więc tyko praca w charakterze pracownika młodocianego, w ramach nauki zawodu, połączona z dokształcaniem w szkole mogłaby być zaliczona do wysługi uposażeniowej, gdyż, jak wskazano powyżej, w jej ramach pracownik zawierał z zakładem pracy umowę o pracę, a po jej zakończeniu pracodawca wystawiał mu świadectwo pracy. Ponieważ jednak zaświadczenia złożone przez skarżącego potwierdzały tylko fakt nauki i odbycia - w jej ramach - zajęć praktycznych, co nie było tożsame z nauką zawodu w charakterze pracownika młodocianego, nie dawało to podstaw do uznania, że skarżący był pracownikiem młodocianym - w rozumieniu przepisów kodeksu pracy. Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009 r. ( sygn. akt I OSK 812/08) Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając naruszenie prawa materialnego, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, polecając temuż Sądowi, aby ponownie rozpoznając skargę, rozpatrzył ją mając na uwadze brak podstawy prawnej do zmiany uposażenia na niekorzyść policjanta, w związku z anulowaniem okresu poprzednio zaliczonego mu do wysługi lat. Po ponownym zatem rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - decyzje wydane w tej sprawie przez organy obu instancji podniósł, że – w myśl art. 190 w/w ustawy był związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając zaś na względzie wspomnianą wykładnię, Sąd przytoczył obszerny fragment z motywów wyroku Sądu kasacyjnego stwierdzając, iż - zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) - wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie natomiast z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po dwóch latach służby i o 1 % za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po dwudziestu latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po trzydziestu latach służby. Z kolei § 4 wyżej wskazanego rozporządzenia wymienia okresy zatrudnienia zaliczające się do wysługi lat. W tych warunkach policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4, a wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba, że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu (§ 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Oznacza to, że policjanci przyjmowani do służby, pod rządami przepisów tego rozporządzenia, mają ustalane okresy zaliczane do wysługi lat służby w Policji. W dalszej części przepisy przewidują możliwość zmiany wysługi lat, w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów zaliczanych do wysługi lat (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Dotyczy to sytuacji, gdy policjant nie dysponował przy przyjęciu do służby odpowiednimi dokumentami dotyczącymi okresów zaliczonych do wysługi lat w Policji. Po ich dostarczeniu możliwa jest zmiana ustaleń w tym zakresie i zaliczenie dalszych udokumentowanych okresów. Organ rozstrzyga w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w § 5 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia, która określa termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu, natomiast dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji (§ 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia). Dokonując zatem wykładni powyższych przepisów, zgodnie z treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r., Sąd Wojewódzki uznał, iż jedynie w drodze zmiany decyzji można doliczyć dodatkowe okresy do wysługi lat, natomiast brak jest podstaw do odliczenia, już uprzednio zaliczonych do wysługi lat, okresów. Z tego powodu zatem aktualnie rozstrzygnięcie, że dany okres pracy został zaliczony skarżącemu nieprawidłowo może nastąpić jedynie w drodze nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych o ustaleniu uposażenia skarżącego. Ponownie więc rozpoznając wniosek skarżącego o przeliczenie uposażenia – organ, zdaniem Sądu, winien ustalić uposażenie skarżącemu, zgodnie z oceną prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. W skardze kasacyjnej wniesionej – na zasadzie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komendant Stołeczny Policji zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia art. 190 i 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący kasacyjnie wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd Wojewódzki, powołując się na związanie wykładnią przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie dokonał oceny stanu faktycznego sprawy, choć stwierdzenie, że stan faktyczny nie został przez organ administracyjny prawidłowo ustalony, co powoduje, iż na jego tle dokonano nieprawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego, nakłada na sąd pierwszej instancji obowiązek rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z normą bez ograniczenia wyrażonego w art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnoszono, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2009 r. nie dokonał oceny merytorycznej rozstrzygnięcia a odniósł się jedynie do względów formalnych. W motywach skargi kasacyjnej zarzucono również, że Sąd Wojewódzki naruszył art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bo winien ocenić, czy organ prawidłowo przyjął, że okres nauki skarżącego w Zasadniczej Szkole Górniczej przy Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" i praktyk w [...] Spółce Węglowej S.A. było zasadne czy nie. Akcentowano, że powyższe było o tyle istotne, że dotychczasowa wykładnia przepisów dotyczących ustalania wysługi lat dla celów uposażeniowych przyjmowała, że takiego ustalenia dokonuje się w formie aktu administracyjnego nie będącego decyzją administracyjną ( vide: uchwała NSA z dnia 24 września 2001 OPS 8/01). Skarżący kasacyjnie wywodził, że wprawdzie Sąd Wojewódzki, w trakcie rozprawy, wskazywał na rozbieżność pomiędzy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. a treścią wyżej powołanej uchwały, ale nie wystąpił w trybie art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czym naruszył ten przepis. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. P. wnosił o jej oddalenie podnosząc w szczególności, że Sąd Wojewódzki był związany oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który uznał, że w drodze zmiany decyzji można doliczyć policjantowi dodatkowe okresy wysługi lat, ale brak jest podstaw do odliczenia ich po tym jak uprzednio zostały zaliczone. Z tego powodu rozstrzygnięcie, iż dany okres pracy został zaliczony nieprawidłowo może nastąpić jedynie w drodze nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Zarzuty jej sprowadzały się do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie – zdaniem kasatora – miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I OSK 812/08), w którym uwzględniono część zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, wniesionej przez skarżącego A. P., opierał się na uznaniu, że wyrok Sądu Wojewódzkiego naruszał przepisy prawa materialnego. Powyższe wynika z faktu, że poprzednio wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna formułowała tylko zarzuty niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego a z uzasadnienia wyroku Sądu kasacyjnego nie wynika, aby orzekał on na zasadzie art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści uzasadnienia w/w wyroku wynika też pogląd, że mając na uwadze treść przepisów § 5 ust. 1 – 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w drodze zmiany decyzji można policjantowi jedynie doliczyć dodatkowe okresy wysługi lat, natomiast nie ma podstaw do odliczenia już uprzednio zaliczonych do wysługi lat okresów. Tego rodzaju zabieg może natomiast być dokonany w trybie nadzwyczajnym prowadzonym w stosunku do decyzji orzekającej o uposażeniu. Dalej, Sąd wyjaśniając, iż przed wejściem w życie w/w rozporządzenia nie było jednolitości poglądów, co do tego, czy ustalenie okresów uprawniających do określonej wysługi lat odbywa się w drodze decyzji administracyjnej, wyraził stanowisko, że gdyby przyjąć, iż zaliczenie poszczególnych okresów do wysługi lat było traktowane jako jeden z istotnych elementów ustalenia uposażenia policjanta i nie była to decyzja administracyjna, to wtedy weryfikacji może jedynie podlegać decyzja o ustaleniu tego uposażenia. W świetle powyższego zatem nie ma wątpliwości, że we wspomnianym wyroku z dnia 29 kwietnia 2009 r. została wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny konkretna ocena prawna, która wiązała przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki. Nadmienić też wypada, że wyrok ten polecał Sądowi pierwszej instancji, aby ponownie rozpoznał on sprawę, mając na uwadze brak podstawy prawnej do zmiany uposażenia policjanta w związku z anulowaniem okresu poprzednio zaliczonego mu do wysługi lat. Uchylając zatem zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, Sąd Wojewódzki orzekał w ramach powyższego związania, gdyż obie decyzje zostały wydane w trybie zmiany decyzji (trybie zwykłym) a dotyczyły wysokości uposażenia policjanta po odliczeniu mu, wcześniej zaliczonego, okresu wysługi lat. Z tego też powodu zarzut, iż Sąd ten naruszył art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie był trafny, co wiązało się jednocześnie z wadliwie sformułowanym zarzutem odnoszącym się do art. 134 w/w ustawy. Orzekanie bowiem w warunkach związania poglądem prawnym, zawartym w wyroku Sądu drugiej instancji, wykluczało możliwość dokonania przez Sąd Wojewódzki własnej, innej oceny prawnej zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 269 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi trzeba również stwierdzić, iż był on niezasadny. Przede wszystkim należy podnieść, że wspomniany przepis dotyczy tylko uchwał podjętych przez Naczelny Sąd Administracyjny po dniu 1 stycznia 2004 r. a skarżący kasacyjnie wskazywał w tym miejscu na rozbieżność w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. z uchwałą tegoż Sądu, ale z dnia 24 września 2001 r. ( sygn. akt OPS 8/01). Ponadto wbrew pozorom, nie zachodziła w tym wypadku wspomniana rozbieżność w orzecznictwie. W uchwale bowiem z dnia 24 września 2001 r. wydanej w przedmiocie uposażenia żołnierzy wyrażono pogląd, że zaliczenie okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym stażu służby, od którego zależy wysokość nagrody jubileuszowej żołnierza oraz do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość uposażenia, nie stanowi przedmiotu odrębnej sprawy administracyjnej załatwianej w drodze decyzji. W wyroku zaś z dnia 29 kwietnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko tego poglądu nie zakwestionował, ale wręcz przeciwnie, w zasadzie go podzielił stwierdzając, że cyt. "...gdyby przyjąć, iż zaliczenie go poszczególnych okresów do wysługi lat było traktowane jako jeden z istotnych elementów ustalenia uposażenia policjanta i nie była to decyzja administracyjna, to wtedy weryfikacji może jedynie podlegać decyzja o ustaleniu tego uposażenia." Biorąc pod uwagę zatem, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.